ΑΙΣΙΜΑ KAI ΑΔΗΡΙΤΑ Μεσαιωνικῆς ὡραιότητος ἀνδραγάθημα Μὲ ἀφορμὴ τὸν σάλο ποὺ προκάλεσαν παραεκκλησιαστικὲς κ.λπ. ὀργανώσεις στὴ Θεσσαλονίκη ἐναντίον κάποιου βιβλίου, τὸ ὁποῖο ἀμφισβητοῦσε τὸν αὐθαίρετο καὶ ἀνύπαρκτο «κόσμο» τοῦ Γιαχβέ, νομικῶς καὶ πολιτειακῶς κατωχυρωμένον σὲ παγκό- σμιο ἐπίπεδο, ὥστε νὰ ἀποτελῇ ὕβρη κάθε ἔξω ἀπ’ αὐτὸν ἄποψη, παρατηροῦμε: Μία ὁλόκληρη Ἑλληνικὴ Ἀρχαιότης φιμώνεται μεθοδικὰ μὲ ἀνοιχτοὺς καὶ κρυφοὺς τρό- πους, ὅπου τὸ Σύστημα ὄχι μόνον γι’ αὐτήν, ἀλλὰ οὔτε καὶ γιὰ τὸν ἑαυτό του ἐπιτρέ- πει προβληματισμούς. Παγκόσμιο τέχνασμα τοῦ Γιαχβὲ νὰ μὴν ἐπιτρέπῃ ἀναφορὰ σ’ ἄλλες ἀντιλήψεις, ὥστε νὰ ἀνακυκλώνεται ὁ ἴδιος. Ἐὰν μετὰ τὴν Ἑλληνικὴ Ἀρχαιό- τητα πάρωμε τὴν πνευματικὴ παραγωγή, θὰ δοῦμε ὅτι αὐτὴ ἔχει πιεστῆ ἐπάνω σ’ αὐτὴ τὴν παραμόρφωση ἔτσι, ὥστε ἡ Θεοκρατία νὰ οἰκειοποιῆται τὰ τάλαντα αὐτῶν ποὺ διακρίνονται. Ἀπομονωμένη λοιπὸν ἡ Ἑλληνικὴ Ἀρχαιότης, στὸ πνεῦμα τῆς ὁποίας δὲν ὑπάρχουν τέτοια προβλήματα, ἐνῷ ὁ Γιαχβὲ ἐπὶ αἰῶνες ἀγωνίζεται γιὰ τὴν «τήρηση τῆς τάξεως» μὲ πάνω ἀπὸ ἑκατὸν ἑκατομμύρια νεκροὺς μέχρι σήμερα καὶ μὲ τὴν συνακόλουθη κα- ταστροφὴ τῆς Φύσης. Π.Γ. Εὐρωπαϊκὲς «μπανανίες» [...] Ποῦ λοιπὸν τὸ ἔγκλημα, τὸ λάθος ἢ τὸ ἀτόπημα; Αὐτὰ τὰ «ὁμιλοῦντα πλάσμα- τα», ποὺ κόπτονταν γιὰ τὴ δημοκρατία, τὸν πλουραλισμὸ καὶ τ’ ἀνθρώπινα δικαιώματα, σήμερα τί τό μεμπτὸν βρίσκουν στὴν Αὐστρία; Παραβιάστηκε τὸ σύνταγμα τῆς χώρας; οἱ ἀκροδεξιοὶ ἐξελέγησαν διὰ τῆς βίας; ἢ μήπως ξεγελάστηκε ὁ αὐστριακὸς λαός, τοῦ ὁποίου οἱ στρατιῶτες κατὰ τὴν περίοδο τῆς γερμανικῆς στὴ χώρα μας κατοχῆς ἐπέ- δειξαν τόση ἀνθρωπιά, ἀπὸ τὴν ὁποία οἱ σήμερα ἀνησυχοῦντες καὶ προειδοποιοῦντες ἀπέχουν ἀναρίθμητα ἔτη φωτός. Ποιό τάχα τὸ ζητούμενο τῶν διεθνῶν προαγωγῶν ἢ ἐπὶ τὸ εὐγενικώτερο προστατῶν; Τὸ παιχνίδι στὴν Αὐστρία δὲν παίχτηκε μὲ τοὺς κανόνες ποὺ ἔχει καθορίσει ἡ Διε- θνὴς Ἐξουσία; Δ.A. Ἀδικαιολόγητη ἔκπληξη Ἀναγνῶστες μας στὶς H.Π.A. μᾶς ἐκφράζουν τὴν ὀργή τους ἀλλὰ καὶ τὴν μεγά- λη ἔκπληξή τους, διότι κάποιος ἱερεύς-καθηγητὴς ὀνόματι Γεώργιος Δημόπουλος, τακτικὸς ἀρθρογράφος τῆς ἐφημερίδος «Πρωϊνή» τῆς N. Ὑόρκης, καταφέρεται συ- στηματικὰ ἐναντίον τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων φιλοσόφων μὲ ὕβρεις καὶ εἰρωνεῖες, ἐνῷ ταυτόχρονα ἀπειλεῖ καὶ ἐκφοβίζει τοὺς ὁμογενεῖς ποὺ... τολμοῦν νὰ τοὺς διαβάζουν. Ἀπορεῖ κανείς, γιατὶ οἱ ἐν λόγῳ ὁμογενεῖς ἐκπλήσσονται ἀπὸ τὰ λόγια ἑνὸς κα- τηχητῆ, ποὺ δὲν θὰ μποροῦσαν νὰ εἶναι ἄλλα ἀπ’ τὴν δική του σκοπιά: ὉΧρι- στιανισμὸς ὄχι ἁπλῶς ἐξαφάνισε τὴν φιλοσοφία, ἀλλὰ καὶ τὴν ὑβρίζει καὶ σήμερα στοὺς ναοὺς («Ἀκάθιστος Ὕμνος», «Τριῴδιον», «Παρακλητικὴ» κ.λπ.). Ἄλλωστε καθεὶς εἶναι ἐλεύθερος νὰ λέῃ αὐτὰ ποὺ θέλει. Τὸ ζήτημα εἶναι, ὅτι οἱ ἴδιοι οἱ ὁμο- γενεῖς δέχονται νὰ ἀποτελοῦν τὸ ποίμνιο τέτοιων «ποιμένων», ὅπως καὶ νὰ τοὺς πληρώνουν ὡς «καθηγητές», γιὰ νὰ διδάσκουν τὰ δικά τους παιδιά πράγματα γιὰ τὰ ὁποῖα διαμαρτύρονται. Τὸ εὐτύχημα εἶναι πάντως, πὼς πολλοὶ ἀπ’ τοὺς ὁμογε- νεῖς ἀρχίζουν νὰ ἀφυπνίζωνται καί, ὅπως φαίνεται, κάνουν ὁλοένα καὶ δυσκολώ- τερο τὸ «διαφωτιστικὸ» ἔργο τέτοιων δασκάλων τῆς... Ἑλληνικῆς Παιδείας. Π.Λ.K.