ΕΥΑΓΤΓΕΛΟΣ Γ. ΡΟΖΟΣ3 Ἢ ὑπονόμευση τῆς γλώσσας ἀπὸ τοὺς θεματοφύλακές της Ἐκεῖνο ποὺ περισσότερο κινδυνεύει στὶς μέρες µας εἶναι ἡ γλώσσα µας. Μιὰ πολύπλευρη καὶ πολυδιάστατη ἐπίθεση ἀναπτύσσεται τὸν τελευταῖο και- ρὸ ἐναντίον της μὲ τοὺς πιὸ ἀπίθανους φανεροὺς καὶ ἀφανεῖς ὑποκινητές. Στόχος ὅλων ἡ ἀποδυνάμωσή της καὶ ἡ ὁλοκληρωτική της διαστρέβλωση. Μέσα στὰ πλαίσια αὐτῆς τῆς διαβρωτικῆς προσπάθειας ἐντάσσεται τόσο ἡ πρόταση νὰ καταργηθεῖ ἡ διδασκαλία τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς στὰ σχολεῖα ὅ- σο καὶ ἡ ἀντικατάσταση τοῦ µαθήµατος τῶν νέων ἑλληνικῶν καὶ τῆς ἔκθε- σης μὲ ἄλλα παρόμοια. Μὲ τὴν πρώτη μµεθοδεύεται ἡ ἀποκοπή µας ἀπὸ τὸν πολιτισμό µας. Μὲ τὴ δεύτερη γίνεται προσπάθεια νὰ γίνουν ἀνίκανα τὰ παι- διά µας νὰ διατυπώνουν τὶς ἰδέες τους σωστὰ στὴν ἑλληνικὴ μητρική τους γλώσσα. Τὸ κακὸ εἶναι, πὼς ὅλα αὐτὰ τὰ τραγικὰ ξεκινοῦν --στὶς περισσότερες περιπτώσεις-- ἀπὸ ἐμᾶς τοὺς ἴδιους. Μᾶς ἔχει πιάσει ὅλους μιὰ μανία ἀναθε- ώρησης καὶ ἀλλαγῆς. "Ο,τι μισεῖ περισσότερο ὁ νεοέλληνας, εἶναι μὴ τὸν ποῦν ὀπισθοδρομικὸ καὶ συντηρητικό. Ἔτσι ὅλοι θέλουν νὰ παριστάνουν τοὺς νεωτεριστὲς καὶ τοὺς προοδευτικούς, ἄσχετα ἄν, σ᾽ ὁρισμένους χώρους, δὲν μπορεῖ νὰ νοηθεῖ «πρόοδος» χωρὶς καταστροφὴ καὶ πολιτιστικὴ ὑποβάθ- μιση. Αμεση συνέπεια ὅλης αὐτῆς τῆς τάσης, ποὺ ξεκινάει συχὰ ἀπὸ ἀφελῆ διάθεση, εἶναι νὰ δοκιμάζεται δεινὰ ἡ γλώσσα µας. Σὲ βάρος της ἔχουν γίνει τόσα πολλά, ποὺ κι ὅλας τὴν ἔχουν κάνει ἀγνώριστη. Τὸ κακὸ εἶναι, πὼς οἱ βαναυσότητες καὶ οἱ κακοποιήσεις συνεχίζονται. ”Ασχετοι καὶ ἀδαεῖς αὐτο- διορίζονται προστάτες της καὶ τὴν κατακρεουργοῦν ἐν ψυχρῶ. ᾿Εδῶ θυµήθη- κα τὴν ἀκροτελεύτια παράγραφο ἑνὸς ἀπὸ τὰ τελευταῖα µας συντάγματα: «Η τήρησις τοῦ παρόντος, ἔγραφε, ἐπαφίεται εἰς τὸν πατριωτισμὸν τῶν Ἔλ- λήνων». Τί εἰρωνεία! Σήµερα μποροῦμε ἄνετα ν᾿ ἀντιστρέψουμε τὴν παρό- τρυνση. Ἡ καταστροφὴ τῆς γλώσσας µας ἐπαφίεται στὴ φροντίδα ὅλων µας! Δὲν ὑπερβάλλω. Αὐτὸ γίνεται ἀδιάκοπα καὶ σὲ μιὰ κλίμακα ποὺ παίρνει, μέ- ρα μὲ τὴ μέρα, ὁλοένα καὶ μεγαλύτερες διαστάσεις. Τὸ κακὸ εἶναι, πὼς ὑπεύθυνοι γιὰ ὅλες αὐτὲς τὶς βαναυσότητες εἴμαστε καὶ ἐμεῖς οἱ λογοτέχνες, ἀλλὰ καὶ οἱ κάθε λογῆς συγγραφεῖς, οἱ δημοσιογρά- φοι, ὅσοι μὲ κάθε τρόπο χειρίζονται τὴν ἑλληνικὴ γλώσσα, τὴν γρᾶφουν καὶ τὴν μιλοῦν. Ἐπώνυμοι καὶ ἀνώνυμοι, πολιτικοὶ καὶ µικροπολιτικοί, ἐκπαι- δευτικοί, δικηγόροι, σχολιαστὲς στὸ ραδιόφωνο καὶ τὴν τηλεόραση, ὅλοι, ἄλλος λιγότερο ἄλλος περισσότερο, ἔχουμε συντελέσει στὴν καταστροφή της. Φυσικά, τὸ κακὸ ἔχει ἀρχίσει ἐδῶ καὶ χρόνια. Τὸ συνέχισε ἡ δικτατορία, ποὺ θέλησε νὰ μᾶς ἐπιβάλλει μιὰ ψυχρὴ καὶ ἀπολιθωμένη καθαρεύουσα καὶ τὸ ὁλοκλήρωσε ἡ πολιτεία μὲ τὴν πρόσφατη γλωσσικὴ μεταρρύθμιση, ποὺ µάρανε καὶ ἀπογύμνωσε τὴν πλούσια καὶ πολυδύναμη γλωσσική µας παρά- δοση ἀπὸ τὰ περισσότερα στοιχεῖα της. Στ’ ὄνομα μιᾶς ἀφύσικης φτιαχτῆς ” Οκ. Εὐάγγελος Ρόζος εἶναι Πρόεδρος τῆς Πανελλήνιας ΄Ενωσης Λογοτεχνῶν.