Διπλὸ χρέος Ὁ Μεσαίων ἔχει παρέλθει πρὸ πολλοὺ καὶ μαζί του ὁ κατατρεγμὸς τῶν ἰδεῶν καὶ τῆς ἐλεύθερης ἔρευνας. Οἱ σημερινοὶ ἐπίγονοι τῶν δημιουργῶν τοῦ Μεσαίωνος, ποὺ ἐπιχειροῦν καταστολὴ τῆς ἐλευθερίας τοῦ λόγου, βρίσκονται ἐκτὸς ἐποχῆς. Ἡ ἐπιστράτευση δυστυχισμένων, ἀντιστορήτων, μοναχικῶν, στερημένων, ἀμαθῶν καὶ ἀνεράστων ἀτόμων ὡς ἐκτελεστικῶν ὀργάνων τοῦ σκοταδισμοῦ καὶ ὡς στηριγμάτων τῶν ἀναγκῶν ἐπιβιώσεως τοῦ ὠργανωμένου μεσαιωνισμοῦ σήμερα, ἀτόμων ποὺ σὲ τελικὴ ἀνάλυση εἶναι θύματα τοῦ πρὸ αἰώνων διαπραχθέντος βιασμοῦ τῆς ἀνθρώπινης φύσεως, εἶναι ἡ χειρότερη δυνατὴ ἐπιλογὴ ἐκείνων ποὺ ἀγωνίζονται νὰ συντηρήσουν τὴν ἀμαυρωμένη αἴγλη τους καὶ τὴν κλονισμένη ἰσχύ τους: Ἐκτὸς τοῦ ὅτι ἐπιδεινώνουν μὲ τὸν τρόπο αὐτὸν τὴν τύφλωση καὶ τροφοδοτοῦν τὰ ἀδιέξοδα καὶ τὴ δυστυχία βασανισμένων ὑπάρξεων, προσφέρουν καὶ χείριστη ὑπηρεσία στὴν δική τους ὑπόθεση, καθὼς ἐπιτίθενται μὲ ρόπαλα στὴν ἐποχὴ τῶν πυραύλων. Ἀντὶ τῆς αὐτοκτονικῆς αὐτῆς «ἐπιχειρήσεως» θὰ ἦταν συμφερώτερο γι’ αὐτοὺς νὰ ἐγκύψουν στὴ μελέτη καὶ νὰ ἐπιτύχουν τὴ διάγνωση τῶν αἰτίων τῆς δυστυχίας, τῆς μοναξιᾶς, τοῦ μίσους, τῆς ἀμάθειας καί, ἀντὶ νὰ τὰ μετατρέπουν σὲ φανατισμό, νὰ τὰ γαληνεύουν καὶ νὰ τὰ θεραπεύουν, ἂν εἶναι «ἰατροὶ ψυχῶν», ὅπως δηλώνουν, καὶ ὄχι καθαρὰ ἐξουσιαστικὴ ὀργάνωση, ὅπως μὲ τὶς πράξεις τους ἀποδεικνύουν. Ἐδῶ δέ, εἰδικὰ στὴν Ἑλλάδα τοῦ 2000, ἔχουν ἕνα ἀκόμη πιὸ βαρὺ καθῆκον (πρὸς τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό τους!..)· νὰ βοηθήσουν στὴν πνευματικὴ - ἐπιστημονικὴ - ψυχολογικὴ (πρὸς παντὸς ψυχολογική...) ἀπελευθέρωση τοῦ Ἕλληνος ἀπὸ τὴν πνευματικὴ ταφόπλακα τοῦ Ἀνατολισμοῦ, κάτω ἀπὸ τὴν ὁποία ἐδῶ καὶ αἰῶνες τὸν ἔθαψαν καὶ τὸν κατάντησαν ἀπὸ τὸ γονιμώτερο πνευματικὰ καὶ τὸ μοναδικὸ ἔθνος - παραγωγό τοῦ παγκόσμιου πολιτισμοῦσὲ ἕνα ρωμαίικο ἐθνάριο ἀπολίτιστο, ἀνελλήνιστο, ἀνιστόρητο καὶ ἐθνικὰ σχιζοφρενικό, ποὺ ἐδῶ καὶ αἰῶνες ἔχει ὑποστῆ ξαφνικὴ πνευματικὴ στείρωση καὶ ἔκτοτε δὲν πρόσφερε οὔτε ἕνα δικό του στοιχεῖο στὴν πρωτοπορία τοῦ πανανθρώπινου πολιτισμικοῦ γίγνεσθαι, διότι ἡ ταφόπλακα ποὺ προαναφέραμε, εἶναι ἀκριβῶς ὅ,τι ἐξουδετερώνει σήμερα τὶς ἀρχαῖες ζωτικὲς καὶ δημιουργικὲς δυνάμεις τοῦ Ἕλληνος. Τὸ χρέος αὐτὸ ἀποτελεῖ καὶ αὐτονόητη πράξη ἐξιλέωσης γιὰ τοὺς σημερινοὺς ἐγχώριους ἐπιγόνους τῶν δημιουργῶν τοῦ Μεσαίωνος, διότι ἀκριβῶς θῦμα σκοταδισμοῦ, διωγμοῦ τῆς ἑλληνικῆς σκέψεως καὶ ἀσιατικῆς ἀγριότητας ἦταν ὁ Ἑλληνικὸς Πολιτισμός, αὐτὸ τὸ καμάρι μας, τὸ καύχημά μας, ἡ δόξα μας – ἡμῶν καὶ τῆς ἀνθρωπότητας ὁλόκληρης. Δ.I.Λ.