OI ΑΡΙΘΜΗΤΙΚΕΣ ΑΝΑΛΟΓΙΕΣ ΤΩΝ ΑΡΜΟΝΙΩΝ ΣΤΟΝ ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ Ἡ σοφία τῆς Φύσεως καὶ οἱ ψυχικὲς ἀρετὲς Ἐδιάβασα μετὰ προσοχῆς τὴν συνέντευξιν τοῦ κ. N. Τογανίδη, ὑπευθύνου μηχανικοῦ τῆς ἀναστηλώσεως καὶ ἀποκαταστάσεως τοῦ Παρθενῶνος, πρὸς τὸν «Δαυλὸν» τοῦ τεύχους 217 τοῦ μηνὸς Ἰανουαρίου 2000. Πράγματι τὸ θεῖον τοῦτο κατασκεύασμα ἔχει τοιαύτας ἰδιότητας – καὶ θὰ ἐτόνιζα «μυστηριακάς» –, διότι, ὅπως γνωστὸς ἀρχιτέκτων μοῦ ἔλεγε, ὁ Παρθενὼν εἰς οὐδὲν τμῆμα ἢ τοῖχον ἔχει ποτὲ ἐπικονιασθῇ. Ἅπαντες οἱ λίθοι, οἱ κίονες, ὁλόκληρος ὁ δωρικὸς θριγκός, αἱ βάσεις, τὰ πάντα ἐφαρμόζουν τελείως μεταξύ των, ὥστε νὰ μὴν εἶναι δυνατὴ ἡ εἰσδοχὴ τοῦ πλέον λεπτοῦ φύλλου χάρτου. Ἐπὶ πλέον, δεδομένου ὅτι τὸ Πεντελικὸν ὄρος εἶναι ἓνα ἀφυσικὸν μαγνητικὸν πεδίον, τὰ μάρμαρά του διατηροῦν τὴν ὡς ἄνω ἰδιότητα. Οὕτως οὐδεμία φωλεὰ πτηνοῦ ὑπάρχει ἐπὶ τῶν μνημείων τῆς Ἀκροπόλεως, πολὺ δὲ περισσότερον τὸ χαλκοῦν ὑπερμέγεθες ἄγαλμα τῆς Ἀθηνᾶς ἔπαιζε τὸν ῥόλον ἑνὸς ἀλεξικεραύνου (ἡ ἀκὶς τοῦ χαλκίνου δόρατος αὐτῆς), πρᾶγμα ποὺ δὲν ὑπῆρχε εἰς ἄλλους ναούς. Οἱ πρόγονοί μας ἐγνώριζαν ἐπακριβῶς τὴν ἀλλοίωσιν, τὴν ὁποίαν ἐπιφέρει ὁ σίδηρος ἐπὶ τοῦ μαρμάρου, διὸ καὶ τὸ ἐσωτερικὸν τῶν σπονδύλων ἐπληροῦτο διὰ μολύβδου, μὴ ὀξειδουμένου καὶ μὴ ἐπιφέροντος ὡς ἐκ τούτου τὴν «φθίσιν» τοῦ μαρμάρου. (Τοῦτο τὸ λάθος ἔκαμε ὁ πολὺς καθηγητὴς Μπαλᾶνος, ὅστις κατὰ τὴν πρώτην ἀναστήλωσιν τοῦ Παρθενῶνος ἐχρησιμοποίησε σίδηρον, μὲ τὰ γνωστὰ σήμερα ἀποτελέσματα.) Ἐπὶ πλέον ὁ μόλυβδος ἔχει μεγαλυτέραν ἐλαστικότητα, καὶ ἔτσι ἐνισχύεται καὶ ἡ ἀντισεισμικότης τοῦ ναοῦ. Ἡ σχέσις 2α+1 ὕψους, πλάτους καὶ ἀριθμοῦ κιόνων Σχετικῶς μὲ τὰ μυστικὰ τῶν ἀναλογιῶν τοῦ Παρθενῶνος ἂς μοῦ ἐπιτραπῇ νὰ συμπληρώσω αὐτὸ τὸ ὁποῖον ὁ ἀξιότιμος ἐπιστήμων κ. N. Τογανίδης δὲν ἀνέφερε, καὶ ἡ σύνταξις τοῦ «Δαυλοῦ» τονίζει, ὅσον ἀφορᾷ εἰς τὰς διαστάσεις, τὴν σχέσιν 2α+1 μεταξὺ ὕψους καὶ πλάτους, μήκους καὶ πλάτους καὶ τῶν ἀριθμῶν τῶν κιόνων. Εἶναι γεγονός, ὅτι οἱ Ἕλληνες ἐγνώριζον καὶ ἀπέδιδον τεραστίαν σημασίαν εἰς τὴν ἁρμονίαν καὶ συμμετρίαν, ἥτις δὲν ὀφείλεται ἁπλῶς καὶ μόνον εἰς τὴν γεωμετρικῶς «στατικὴν» μορφὴν τῶν ὄντων τῆς φύσεως, ἀλλὰ καὶ εἰς τὰς ἰδιότητας τῶν ἐπιδρώντων φυσικῶν νόμων «δυναμικῶς». Οὕτως ὑφίσταται μία ἐξαιρετικὴ συνταύτισις τῶν ἐννοιῶν τῆς ἁρμονίας καὶ τῆς συμμετρίας, ἔνθα ἡ «ἀίδιος οὐσία» (ἡ δυναμικὴ) κατὰ τοὺς Ὀρφικοὺς ὑπεισέρχεται ἐντὸς τῶν μορφῶν, ὥστε νὰ ἰσχύῃ τὸ κατὰ τὸν Pierre Curie διατυπωθέν: «ἐὰν ὡρισμέναι αἰτίαι παράγουν ὡρισμένα ἀποτελέσματα, αἱ συμμετρίαι τῶν αἰτιῶν τούτων ἐπανεμφανίζονται εἰς τὰ παραγόμενα ἀποτελέσματα». Κατὰ τοὺς Ὀρφικοὺς ἡ Κοσμογονία καὶ ἡ ὅλη ἐξέλιξις τοῦ Σύμπαντος κατὰ τὴν ἀλληγορικὴν καὶ φυσικὴν ἄποψιν ἀκολουθεῖ μίαν μαθηματικὴν σειράν, τὴν ὁποίαν ὁ Πυθαγόρας καὶ οἱ μετέπειτα μαθηταί του θὰ τεκμηριώσουν. Οὕτως αἱ ἀλήθειαι τοῦ ἀπείρου, ἐν συνεχεῖ καὶ ἀενάῳ ἐξελίξει, ἐκ τοῦ πνεύματος ἀρχόμεναι καὶ οὐδέποτε περαινόμεναι, ἔχουν ὡς ἀρχὴν αὐτῶν τὸ «ἀεί», ἐξ οὗ καὶ τὸ πυθαγόρειον ἀπό-