1388 Ν.ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ: «Εἰδέναι χρή» θεια ἑνὸς ὁλοκληρωτικοῦ κράτους, ποὺ ἀποσκοπεῖ νὰ σπάσει τὴν πολιτιστικὴ παράδοση ἑνὸς λαοῦ καὶ ν ̓ ἀποκόψει τὸν λαὸ ἀπὸ ὁρισμένα πολιτιστικὰ ἀγαθὰ ποὺ ἐκφράζονται μὲ τὴν γλωσσική του παράδοση. Εἶναι λοιπὸν φυσικὸ νὰ δεχθοῦμε, ὅτι τὸ Κράτος δὲν πρέπει νὰ ρυθμίζει τὸ κάθετι ποὺ ἀναφέρεται στὴν γλώσσα. : Τί θὰ θέλετε νὰ ὑποδείξετε σχετικὰ μὲ τὴν «στάση» τῆς Πολιτείας ἤ τῶν ἀτόμων ἔναντι τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας; : Σχετικὰ μὲ τὸ 4ο ἐρώτημα, θὰ ἤθελα ἡ Πολιτεία νὰ δίδει πολὺ μεγάλη προσοχὴ στὶς συστάσεις τῶν εἰδικῶν γύρω ἀπὸ τὰ θέματα τῆς γλώσσας, καὶ σὲ περίπτωση διαφωνίας τους ἡ ἐπέμβαση τοῦ Κράτους νὰ εἶναι πάντα περιορισμένης ἔκτασης. Ὁπωσδήποτε σὰν λαὸς πρέπει νὰ εἴμαστε ὑπερήφανοι γιὰ τὴν γλώσσα μας, κι ἐκεῖνο ποὺ πρέπει νὰ κάνομε εἶναι νὰ τὴν καλλιεργοῦμε σωστὰ καὶ ν ̓ ἀφομοιώνομε ὅλο τῆς τὸν πλοῦτο, ὅπως ἔκαναν πάντα ὅλοι οἱ μεγάλοι Ἕλληνες, οἱ φιλόσοφοι, οἱ ποιητές, οἱ ρήτορες, οἱ πολιτικοί, οἱ «γονέοι τῆς ἀνθρωπότητας», κατὰ τὸν Μακρυγιάννη. Ἐρώτηση ̓Απάντηση ΝΙΚΟΣ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ «Εἰδέναι χρή» Πρὶν μᾶς προδώσει ὁ νοῦς μὲ τοπικοὺς θανάτους, πρὶν μᾶς κυκλώσουνε τῆς νύκτας οἱ μαῦρες ἀνεμῶνες, πρὶν τυφλωθοῦμε λεκτικά, εἰδέναι χρή, πῶς: σημάνσεις ὑποσχόμενες μᾶς αἰχμαλώτισαν τὴν δεκτικότητα, τὰ κοχυλένια μας αὐτιά, τὰ μάτια, τ ̓ ἀφύλακτο μὲς τὴν αἰθρία καλοκαίρι. Σὰν ρήματα ποὺ λιποτάκτησαν μὲ γλωσφικοὺς πλαταγισμούς κ ̓ ἀπορρυθμίσανε τὶς φράσεις, κρυφοὶ Μινώταυροι μὲ χαῦνα ἐπιφωνήματα μπῆκαν σ ̓ αὐτὲς καὶ δέσανε θηλιές σ ̓ ἐκεῖνα τὰ μικρὰ παιδιὰ τῶν ἀπαγχονισμῶν, ποὺ πρὶν πεθάνουν πρὶν δείξουνε τὰ ροζιασμένα χέρια τους στὴν ὠὡὠριμότητα, θὰ ποῦν. «οἱ ἀναφορὲς τοῦ χθές ὑψώθηκαν ̓ εἰδέναι χρή πῶς λεήλατηθήκαμε στὸ σήμερα κοντὰ στὸ δύο χιλιάδες».