1388 Ν.ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ: «Εἰδέναι χρή» θεια ἑνὸς ὁλοκληρωτικοῦ κράτους, ποὺ ἀποσκοπεῖ νὰ σπάσει τὴν πολιτιστικὴ παράδοση ἑνὸς λαοῦ καὶ ν᾿ ἀποκόψει τὸν λαὸ ἀ- πὸ ὁρισμένα πολιτιστικὰ ἀγαθὰ ποὺ ἐκφράζονται μὲ τὴν γλωσσι- κή του παράδοση. Εἶναι λοιπὸν φυσικὸ νὰ δεχθοῦμε, ὅτι τὸ Κρά- τος δὲν πρέπει νὰ ρυθμίζει τὸ κάθετι ποὺ ἀναφέρεται στὴν γλώσ- σα. Ἐρώτηση : Τί θὰ θέλετε νὰ ὑποδείξετε σχετικὰ μὲ τὴν «στάση» τῆς Πολι- τείας ἤ τῶν ἀτόμων ἔναντι τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας; ᾿Απάντηση : Σχετικὰ μὲ τὸ 4ο ἐρώτημα, θὰ ἤθελα ἡ Πολιτεία νὰ δίδει πολὺ μεγάλη προσοχὴ στὶς συστάσεις τῶν εἰδικῶν γύρω ἀπὸ τὰ θέμα- τα τῆς γλώσσας, καὶ σὲ περίπτωση διαφωνίας τους ἡ ἐπέμβαση τοῦ Κράτους νὰ εἶναι πάντα περιορισμένης ἔκτασης. Ὁπωσδή- ποτε σὰν λαὸς πρέπει νὰ εἴμαστε ὑπερήφανοι γιὰ τὴν γλώσσα μας, κι ἐκεῖνο ποὺ πρέπει νὰ κάνομε εἶναι νὰ τὴν καλλιεργοῦμε σωστὰ καὶ ν᾿ ἀφομοιώνομε ὅλο τῆς τὸν πλοῦτο, ὅπως ἔκαναν πάντα ὅλοι οἱ μεγάλοι Ἕλληνες, οἱ φιλόσοφοι, οἱ ποιητές, οἱ ρή- τορες, οἱ πολιτικοί, οἱ «γονέοι τῆς ἀνθρωπότητας», κατὰ τὸν Μακρυγιάννη. ΝΙΚΟΣ ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΣ «Εἰδέναι χρή» Πρὶν μᾶς προδώσει ὁ νοῦς μὲ τοπικοὺς θανάτους, πρὶν μᾶς κυκλώσουνε τῆς νύκτας οἱ μαῦρες ἀνεμῶνες, πρὶν τυφλωθοῦμε λεκτικά, εἰδέναι χρή, πῶς: σημάνσεις ὑποσχόμενες μᾶς αἰχμαλώτισαν τὴν δεκτικότητα, τὰ κοχυλένια μας αὐτιά, τὰ μάτια, τ᾽ ἀφύλακτο μὲς τὴν αἰθρία καλοκαίρι. Σὰν ρήματα ποὺ λιποτάκτησαν μὲ γλωσφικοὺς πλαταγισμούς κ᾿ ἀπορρυθμίσανε τὶς φράσεις, κρυφοὶ Μινώταυροι μὲ χαῦνα ἐπιφωνήματα μπῆκαν σ᾽ αὐτὲς καὶ δέσανε θηλιές σ᾽ ἐκεῖνα τὰ μικρὰ παιδιὰ τῶν ἀπαγχονισμῶν, ποὺ πρὶν πεθάνουν πρὶν δείξουνε τὰ ροζιασμένα χέρια τους στὴν ὠὡὠριμότητα, θὰ ποῦν. «οἱ ἀναφορὲς τοῦ χθές ὑψώθηκαν᾽ εἰδέναι χρή πῶς λεήλατηθήκαμε στὸ σήµερα κοντὰ στὸ δύο χιλιάδες».