Οἱ Κύπριοι εἶναι ἢ δὲν εἶναι Ἕλληνες;! Τὸν Νοέμβριο τοῦ 1999 ἡ «Ἐλευθεροτυπία» δημοσίευσε τὴν εἴδηση ὅτι «τὸ Ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν εἶχε ὑπὸ ἔκδοσιν βιβλίο, στὸ ὁποῖο θὰ ἀπεδεικνύετο ὅτι οἱ Κύπριοι εἶναι ἐξελληνισμένοι καὶ ὄχι Ἕλληνες. Τὴν ἔκδοση τοῦ βιβλίου μπλόκαρε ὁ Γιάννος Κρανιδιώτης. Μετὰ τὸν θάνατό του ἀρχίζουν οἱ διαδικασίες ἐκδόσεως...». Στὶς ἀρχὲς τοῦ 1999 κυκλοφόρησε τὸ τεῦχος 68 τοῦ περιοδικοῦ «Σύγχρονα Θέματα». Στὴν σελίδα 21 ἐγράφετο: «οἱ χριστιανοὶ τῆς Κύπρου, στὴν προσπάθειά τους νὰ νομιμοποιηθοῦν στὸ παρόν, ἀνέτρεξαν στὸ παρελθόν... Αἰῶνες ἀπόκληροι καὶ νόθοι, ἀπέκτησαν καθαροὺς καὶ περίοπτους προγόνους, τοὺς ἀρχαίους Ἕλληνες.». Νὰ θυμίσουμε, ὅτι τὸ ἴδιο περιοδικὸ στὸ τεῦχος 64 δημοσίευσε ἄρθρο τοῦ συγγραφέα τῆς «Μαύρης Ἀθηνᾶς» Μάρτιν Μπερνάλ, ἐκτάσεως 80 σελίδων! Ἦταν ἡ πρώτη φορὰ πανελληνίως, ποὺ ὁ Μπερνὰλ «νομιμοποιήθηκε». Τὸ σχετικὸ μὲ τὴν Κύπρο ἄρθρο τοῦ περιοδικοῦ «Σύγχρονα Θέματα» μᾶς τὸ «θύμισε» ἡ «Ἐλευθεροτυπία» τὸ Σάββατο 5 Φεβρουαρίου 2000, στὴ σελίδα 9, μὲ τίτλο «Ἡ “ὑφέρπουσα ἐχθρολογία” Ἑλλάδος-Τουρκίας», στὴν τρίτη παράγραφο. Καὶ ἡ ἀντίδραση τῶν Κυπρίων ἐπισήμων: Συγκεκριμένα ἀμέσως μετὰ τὸ δημοσίευμα αὐτὸ τὴν Δευτέρα 7 Φεβρουαρίου ἐπεδίωξα νὰ ἐλέγξω τὰ ἐπίσημα κυπριακὰ «ἀντανακλαστικά». Σὰν κάτοικος Θεσσαλονίκης στὶς 10.30 τὸ πρωὶ ἐπεκοινώνησα μὲ τὸ ἐδῶ Κυπριακὸ Προξενεῖο (τηλ. στὸ 260-611). Ἡ εὐγενέστατη κυρία ποὺ μοῦ ἀπήντησε, μοῦ ἐδήλωσε, ἀφοῦ ρώτησε ποιός εἶμαι, ὅτι δὲν χρειάζεται νὰ ἀπασχολήσω τὸν πρόξενο καὶ μὲ ἐρώτησε τί θέλω. Τονίζοντας τὴν ἰδιότητά μου ὡς πολίτη, ἀνέφερα ὅτι ὑπάρχει μία ἀμφισβήτηση τῆς ἑλληνικότητος τῶν Κυπρίων: «Τελικὰ εἶστε Ἕλληνες ἢ ἐξελληνισμένοι; ρωτῶ αἰφνιδίως. Μὲ ἔκδηλη ἀμηχανία μὲ ρωτᾶ: «Γιατί;» Τῆς ἀπαντῶ, ὅτι ἔτσι λέει ἡ ἐφημερίδα. «Μὰ μὲ αὐτὰ ἀσχολεῖται ἡ πρεσβεία στὴν Ἀθήνα», μοῦ ἀπαντᾶ. Κι ἐγὼ συνεχίζω. «Μὰ πρέπει νὰ πάρω Ἀθήνα, γιὰ νὰ μοῦ πῇς ἂν εἶσαι Ἑλληνίδα;» «Ναί», ἀπαντᾶ. «Καλά, δὲν μπορεῖς νὰ πῇς ἂν εἶσαι Ἑλληνίδα;» «Πάρτε τὴν πρεσβεία...». Τελικῶς μοῦ δίνει τὸ τηλέφωνο 72.32.727 τῆς πρεσβείας· καὶ ἀρχίζει πάλι ὁ ἴδιος διάλογος τοῦ παραλόγου. Ὥσπου ἡ εὐγενέστατη κυρία μὲ ρωτᾶ γιὰ τὸν λόγο ποὺ ἐνδιαφέρομαι νὰ μάθω, ἂν οἱ Κύπριοι εἶναι Ἕλληνες. «Ἐπειδὴ τὸ ἔγραψε ὁ τύπος», τῆς λέω. Καὶ καταχαρούμενη, μὲ τόνο τῆς φωνῆς ποὺ ἔδειχνε θριαμβικὴ ἀπελευθέρωση, μοῦ ἀνακοινώνει... «Μὰ μὲ αὐτὰ ἀσχολεῖται τὸ Γραφεῖο Τύπου»! «Πρέπει νὰ πάρω τὸ γραφεῖο αὐτό, γιὰ νὰ μοῦ πῆτε ἂν εἶστε Ἕλληνες;» «Μάλιστα». Προθυμώτατα μοῦ ἔδωσε τὸ 72.18.080 τοῦ Γραφείου Τύπου. Ζητῶ τὸν ὑπεύθυνο ἀπὸ μία εὐγενέστατη ἐπίσης κυρία, ἡ ὁποία μὲ ρωτᾶ γιὰ τὸν λόγο τοῦ τηλεφωνήματος. Τῆς ἀναφέρω, ὅτι ἀόριστα δημοσιεύματα ἀναφέρουν κατάπτυστα πράγματα γιὰ τοὺς Κυπρίους. Μοῦ λέει: «Ἑσεῖς ποῦ τὰ διαβάσατε;» «Στὴν “Ἐλευθεροτυπία” τὸ Σάββατο», τῆς λέω. Καὶ τότε, σὰν νὰ τὴν κτύπησε κάτι, θυμήθηκε: «Ἄ, ναί, θυμήθηκα», ἀπαντᾶ. «Εἶστε Ἕλληνες τελικά;» ρωτῶ. «Πρέπει νὰ ρωτήσετε τὸν ὑπεύθυνο.» «Μὰ πρέπει ὁ ὑπεύθυνος νὰ μοῦ πῇ, ἂν εἶστε Ἕλληνες;» «Μάλιστα, ἀλλὰ σήμερα λείπει. Πάρτε αὔριο στὶς 11.00.»... N.M.