Οἱ Κύπριοι εἶναι ἢ δὲν εἶναι Ἕλληνες;! Τὸν Νοέμβριο τοῦ 1999 ἡ «Ἐλευθεροτυπία» δημοσίευσε τὴν εἴδηση ὅτι «τὸ Ὑπουργεῖο Ἐξωτερικῶν εἶχε ὑπὸ ἔκδοσιν βιβλίο, στὸ ὁποῖο θὰ ἀπεδεικνύετο ὅτι οἱ Κύπριοι εἶναι ἐξελληνισμένοι καὶ ὄχι Ἕλληνες. Τὴν ἔκδοση τοῦ βιβλίου μπλό- καρε ὁ Γιάννος Κρανιδιώτης. Μετὰ τὸν θάνατό του ἀρχίζουν οἱ διαδικασίες ἐκδό- σεως...». Στὶς ἀρχὲς τοῦ 1999 κυκλοφόρησε τὸ τεῦχος 68 τοῦ περιοδικοῦ «Σύγ- χρονα Θέματα». Στὴν σελίδα 21 ἐγράφετο: «οἱ χριστιανοὶ τῆς Κύπρου, στὴν προ- σπάθειά τους νὰ νομιμοποιηθοῦν στὸ παρόν, ἀνέτρεξαν στὸ παρελθόν... Αἰῶνες ἀπόκληροι καὶ νόθοι, ἀπέκτησαν καθαροὺς καὶ περίοπτους προγόνους, τοὺς ἀρχαίους Ἕλληνες.». Νὰ θυμίσουμε, ὅτι τὸ ἴδιο περιοδικὸ στὸ τεῦχος 64 δημο- σίευσε ἄρθρο τοῦ συγγραφέα τῆς «Μαύρης Ἀθηνᾶς» Μάρτιν Μπερνάλ, ἐκτάσε- ως 80 σελίδων! Ἦταν ἡ πρώτη φορὰ πανελληνίως, ποὺ ὁ Μπερνὰλ «νομιμοποι- ήθηκε». Τὸ σχετικὸ μὲ τὴν Κύπρο ἄρθρο τοῦ περιοδικοῦ «Σύγχρονα Θέματα» μᾶς τὸ «θύμισε» ἡ «Ἐλευθεροτυπία» τὸ Σάββατο 5 Φεβρουαρίου 2000, στὴ σελί- δα 9, μὲ τίτλο «Ἡ “ὑφέρπουσα ἐχθρολογία” Ἑλλάδος-Τουρκίας»,στὴν τρίτη πα- ράγραφο. Καὶ ἡ ἀντίδραση τῶν Κυπρίων ἐπισήμων: Συγκεκριμένα ἀμέσως μετὰ τὸ δη- μοσίευμα αὐτὸ τὴν Δευτέρα 7 Φεβρουαρίου ἐπεδίωξα νὰ ἐλέγξω τὰ ἐπίσημα κυ- πριακὰ «ἀντανακλαστικά». Σὰν κάτοικος Θεσσαλονίκης στὶς 10.30 τὸ πρωὶ ἐπε- κοινώνησα μὲ τὸ ἐδῶ Κυπριακὸ Προξενεῖο (τηλ. στὸ 260-611). Ἡ εὐγενέστατη κυ- ρία ποὺ μοῦ ἀπήντησε, μοῦ ἐδήλωσε, ἀφοῦ ρώτησε ποιός εἶμαι, ὅτι δὲν χρειάζε- ται νὰ ἀπασχολήσω τὸν πρόξενο καὶ μὲ ἐρώτησε τί θέλω. Τονίζοντας τὴν ἰδιότητά μου ὡς πολίτη, ἀνέφερα ὅτι ὑπάρχει μία ἀμφισβήτηση τῆς ἑλληνικότητος τῶν Κυπρίων: «Τελικὰ εἶστε Ἕλληνες ἢ ἐξελληνισμένοι; ρωτῶ αἰφνιδίως. Μὲ ἔκδη- λη ἀμηχανία μὲ ρωτᾶ: «Γιατί;» Τῆς ἀπαντῶ, ὅτι ἔτσι λέει ἡ ἐφημερίδα. «Μὰ μὲ αὐτὰ ἀσχολεῖται ἡ πρεσβεία στὴν Ἀθήνα», μοῦ ἀπαντᾶ. Κι ἐγὼ συνεχίζω. «Μὰ πρέπει νὰ πάρω Ἀθήνα, γιὰ νὰ μοῦ πῇς ἂν εἶσαι Ἑλληνίδα;» «Ναί», ἀπαντᾶ. «Καλά, δὲν μπορεῖς νὰ πῇς ἂν εἶσαι Ἑλληνίδα;» «Πάρτε τὴν πρεσβεία...». Τελικῶς μοῦ δίνει τὸ τηλέφωνο 72.32.727 τῆς πρεσβείας· καὶ ἀρχίζει πάλι ὁ ἴδιος διάλογος τοῦ παραλόγου. Ὥσπου ἡ εὐγενέστατη κυρία μὲ ρωτᾶ γιὰ τὸν λό- γο ποὺ ἐνδιαφέρομαι νὰ μάθω, ἂν οἱ Κύπριοι εἶναι Ἕλληνες. «Ἐπειδὴ τὸ ἔγρα- ψε ὁ τύπος», τῆς λέω. Καὶ καταχαρούμενη, μὲ τόνο τῆς φωνῆς ποὺ ἔδειχνε θριαμ- βικὴ ἀπελευθέρωση, μοῦ ἀνακοινώνει... «Μὰ μὲ αὐτὰ ἀσχολεῖται τὸ Γραφεῖο Τύ- που»! «Πρέπει νὰ πάρω τὸ γραφεῖο αὐτό, γιὰ νὰ μοῦ πῆτε ἂν εἶστε Ἕλληνες;» «Μάλιστα». Προθυμώτατα μοῦ ἔδωσε τὸ 72.18.080 τοῦ Γραφείου Τύπου. Ζητῶ τὸν ὑπεύθυνο ἀπὸ μία εὐγενέστατη ἐπίσης κυρία, ἡ ὁποία μὲ ρωτᾶ γιὰ τὸν λόγο τοῦ τηλεφω- νήματος.Τῆς ἀναφέρω, ὅτι ἀόριστα δημοσιεύματα ἀναφέρουν κατάπτυστα πράγ- ματα γιὰ τοὺς Κυπρίους. Μοῦ λέει:«Ἑσεῖς ποῦ τὰ διαβάσατε;» «Στὴν “Ἐλευθε- ροτυπία” τὸ Σάββατο», τῆς λέω. Καὶ τότε, σὰν νὰ τὴν κτύπησε κάτι, θυμήθηκε: «Ἄ, ναί, θυμήθηκα», ἀπαντᾶ. «Εἶστε Ἕλληνες τελικά;» ρωτῶ. «Πρέπει νὰ ρω- τήσετε τὸν ὑπεύθυνο.» «Μὰ πρέπει ὁ ὑπεύθυνος νὰ μοῦ πῇ, ἂν εἶστε Ἕλληνες;» «Μάλιστα, ἀλλὰ σήμερα λείπει. Πάρτε αὔριο στὶς 11.00.»... N.M.