Φανταστικὰ καὶ ὑπαρκτὰ προβλήματα Τὸ ὑπ’ ἀριθμὸν 1 «ἐθνικὸ πρόβλημα» τοῦ Ἑλληνισμοῦ δὲν εἶναι οὔτε τὸ «Κυπριακὸ» οὔτε τὸ «Τουρκικὸ» οὔτε ἡ«ἐθνικὴ οἰκονομία» οὔτε τὰ ἄλλα παρόμοια, ποὺ κατὰ καιροὺς ἐπικαλεῖται ἡ ἑκάστοτε ἡγεσία – καὶ ἀποπροσανατολίζει ἔτσι τὸν Ἕλληνα στρέφοντας τὴν προσοχή του πρὸς τρέχοντα ζητήματα (ποὺ ἄλλοτε ἐξελίσσονται καλύτερα καὶ ἄλλοτε χειρότερα, χωρὶς νὰ αἴρουν οὐδ’ ἐπ’ ἐλάχιστον τὴν αἰώνια νεοελληνικὴ κακοδαιμονία) καὶ τὸν ἀποκόπτουν ἀπὸ τὴν ἀναζήτηση ἑνὸς μέλλοντος ποὺ νὰ ἀνταποκρίνεται πρὸς τὸ ἐλληνικὸ παρελθόν. Ὅπως πλειστάκις ἔχει ἐξαντλητικὰ ἀναλυθῆ ἀπὸ τὸ περιοδικὸ αὐτὸ στὰ 19 χρόνια ποὺ κυκλοφορεῖ, τὸ ὑπ’ ἀριθ. 1 πρόβλημα τοῦ Ἑλληνισμοῦ εἶναι ἡ πλήρης ἀπώλεια τῆς ἱστορικῆς του αὐτογνωσίας καὶ τῆς ἑλληνικῆς του αὐτοσυνειδησίας, μ’ ἄλλα λόγια ἡ πλήρης σύγχυση ἰδεῶν, ἡ ὁποία κατατρύχει δεινῶς τὴν ψυχὴ καὶ τὸν νοῦ τοῦ σημερινοῦ Ἕλληνα, παραλύει τὶς ἀρχέγονες ζωτικὲς δημιουργικές του δυνάμεις καὶ τὸν καταντᾶ ὄχι ἁπλῶς ἕρμαιο τῆς δεδομένης ἐχθρότητας διαφόρων ἐξωελληνικῶν συντελεστῶν, ἀλλὰ κυρίως ἔνοχο αὐτοκαταστροφῆς καὶ αὐτοκαταργήσεώς του ὡς κληρονόμου τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ. Πιὸ ἁπλᾶ τὸ ὑπ’ ἀριθ. 1 πρόβλημά μας εἴμαστε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι. Ἕνα ἁπλὸ «τέστ», ποὺ μπορεῖ νὰ κάνῃ κανεὶς σὲ κάθε εὐκαιρία, ἀποδεικνύει ἄμεσα ὅσο καὶ τραγικὰ τὴν «τρικυμία ἐν κρανίῳ», ποὺ μαίνεται στὶς σημερινὲς ἑλληνικὲς συνειδήσεις: Ρωτήστε σὲ μία ὁποιαδήποτε συντροφιὰ τοὺς παρόντες νὰ ποῦν, ποιό περιεχόμενο δίνουν στὶς ἔννοιες «Ἕλληνας» - «Ἑλλάδα», τὸ βασικὸ δηλαδὴ ἰδεολογικὸ - πολιτικὸ δίπτυχο, στὸ ὁποῖο κατὰ λογικὴν ἀναγκαιότητα ἀνάγεται κάθε συζήτηση ἢ προβληματισμὸς ποὺ ἀναφέρεται στὸ ἑλληνικὸ πρόβλημα. Θὰ διαπιστώσετε, ὅτι ἕνας ἕκαστος ἐκ τῶν παρόντων ἔχει διαφορετικὴ ἀντίληψη γιὰ τὶς ἔννοιες αὐτές, ποὺ κυμαίνεται ἀπὸ μία «ἑλληνικότητα» τοῦ τύπου τῆς ὑπηκοότητας ποὺ ἀναγράφεται στὴν ἀστυνομικὴ ταυτότητά του μέχρι τὸν (ἀνύπαρκτο ἱστορικὰ καὶ φιλοσοφικὰ) «ἑλληνοχριστιανικὸ πολιτισμὸ» καὶ μέχρι τὴν κρατιστικὴ - γεωγραφικὴ «ἑλληνικότητα» τῆς ἰδέας τῆς ἀπελευθέρωσης τῆς «Κόκκινης Μηλιᾶς». Τὸ πιὸ τραγικὸ εἶναι, ὅτι φαίνεται ἀμέσως ὅτι ὁ σημερινὸς Ἕλληνας δὲν ἔχει κἂν διερωτηθῆ ποτὲ γιὰ τὸ «ποιός εἶναι ὡς Ἕλληνας», μολονότι ἡ ἔννοια αὐτὴ στὴν πολυχιλιετῆ ἱστορική της σταδιοδρομία ἔχει σαφέστατα διαμορφώσει μὲ πληθώρα ἐκφράσεών της (ἔργων, ἰδεῶν, δημιουργημάτων) τὰ ἰδιαίτερα μοναδικὰ δικά της γνωρίσματα ἀλλὰ καὶ τὴν εἰδοποιὸ διαφορά της ἀπὸ τὶς ὑπόλοιπες ὁμάδες ἀνθρώπων, ποὺ ἀνήκουν