ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΚΗ ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ Ἡ προϊστορικὴ ἐξάπλωση τῶν Ἑλλήνων καὶ τῆς γλώσσας τους στὴ Γηραιὰ Ἤπειρο Ἡ ἐπιστήμη τῆς σύγχρονης Γλωσσολογίας («Linguistics» < lingo < λείχω = γλείφω μὲ τὴ γλῶσσα) ἔχει ζωὴ μόνο 180 ἐτῶν. Σὰν «νέα» ἐπιστήμη δὲν ἔλαβε ὑπ’ ὄψιν της τοὺς Ἕλληνες γραμματι- κοὺς τοῦ 3ου αἰ. π.X. ἕως 5ου αἰ. μ.X. (ἐλάχιστα ἀποσπάσματα ἀπὸ τὶς χιλιάδες τῶν βιβλίων τους διεσώθησαν). Ἀντιθέτως ξε- κίνησε ἀπὸ τὸν Γερμανὸ F. Βopp1σὲ λανθασμένες βάσεις (ποὺ συνεχίζονται μέχρι σήμερα) μὲ τὴν ἐργασία του ἐπὶ τῆς Σαν- σκριτικῆς σὲ σύγκριση μὲ τὴ Γερμανικὴ κ.λπ., ὡς καὶ ἀπὸ τὸν Jacob Grimm, ποὺ τὸ 1819 πρότεινε τὴν Ἰνδο-γερμανικὴ Γλωσ- σολογία (!). Μετὰ 100 ἔτη ὁ F. Saussureσυνεχίζει τὸ λάθος μὲ ἄλλες μεθόδους, ἐξετάζοντας τὴν γλῶσσα γενικῶς, συγχρονικὰ καὶ λειτουργικά, πάντα μὲ «Ἰνδο-ευρωπαϊκὴ» βάση.Οἱ Ἕλλη- νες μὲ τὸν Γ. Χατζιδάκι καὶ μέχρι τοὺς συγχρόνους γλωσσολόγους ἀκολουθοῦν τὰ ἴχνη τῶν εὐρωπαίων «προπατόρων» αὐτῶν. Πά- ντως τὴν ἐτυμολογία σὰν τμῆμα τῆς Γραμματικῆς ἄσκησαν σὲ στενό/κλειστὸ κύκλο ἐπὶ ἔτη μόνο φιλόλογοι μὲ σοβαρώτερον ὅλων τὸν I. Σταματάκο.2 TO ONOMA ΤΗΣ EYP·ΠΗΣ. Μὲ τὴ δαμόκλειο σπάθη νὰ ἐπικρέμεται μὲ τὴν μορφὴ τῆς παρ-ετυμολογίας(ὁ N. Δασκαλάκης π.χ. στὸ «Λεξικὸ Ἐτυμολογικὸ» ἀποτρέπει τὸν «λαὸ»νὰ ἀνακατευθῇ μὲ τὴν ἐπιστήμη αὐτή, γιατὶ π.χ. τὸ «πτυ- χίο»θὰ τὸ ἐτυμολογήσῃ λανθασμένα <πετυχαίνω!), καθ’ ὅσον ἐκτὸς κύκλου καὶ ...«βυρσοδέψης»3, ἀρχίζω τὴν ἐτυμολογικὴ πε- ριήγηση τῆς Εὐρώπης μὲ τὸ ὄνομά της. Εἰκὼν 1. Ὅλοι γνωρίζομε τὸ χαριτωμένο σύμπλεγμα (ἔγινε τῆς μόδας μὲ τὴν Εὐρωπαϊκὴ Κοινότητα) τῆς νεαρᾶς Εὐρώπης ἀπαγόμενης ἐπὶ τῆς ράχης τοῦ ταύρου-Διός.(Εἰκὼν 1).Ἀποτέλεσμα τοῦ συμβάντος ἡ γέννηση τῶν Μίνωος, Σαρπηδό- νος καὶ Ραδαμάνθυος. Τὸν μῦθο περιγράφει μό- νον4ὁ Ἡρόδοτος, B173 (πάλι «κάνει τὴ ζημιά», ἄθελά του αὐτὴ τὴ φορά, ὅπως μὲ τὰ περίφημα