ΠερΙ θαυμάτων (ἀνθρωπίνων, ὄχι «θείων») 1. - ΕΙΣΑΓΩΓΗ «Θαῦμα» εἶναι κάθε ἀξιοπερίεργο συμβὰν ἢ μεταβολὴ ποὺ πέφτουν στὴν ἀντίληψή μας διὰ μέσου τῶν αἰσθήσεων τῆς ὁράσεως καὶ τῆς ἀκοῆς, τὰ ὁποῖα ἐκφεύγουν τῶν φυσικῶν νόμων. Εἶναι κάθε τι, ποὺ ξεπερνάει τὴν συνηθισμένη καθημερινὴ πραγματικότητα τῆς ζωῆς μας. Ἀπὸ τὴ λέξη «θαῦμα» προέρχεται τὸ ρῆμα «θαυμάζω», ποὺ σημαίνει ὅτι αὐτὸ ποὺ βλέπω ἢ ποὺ ἀκούω μ’ ἐκπλήσσει, γιατὶ δὲν ἔχω ξαναδεῖ ἢ ξανακούσει κάτι τέτοιο. Ἀνάλογα πρὸς τὴν πρωτοτυπία τοῦ γεγονότος τῆς παρατηρήσεως δημιουργοῦνται στὴ διάννοιά μας καὶ στὴν ψυχή μας ἀπορίες κι’ ἐρωτήσεις. Καὶ ὅσο δὲν μποροῦμε νὰ βροῦμε λογικὲς ἀπαντήσεις καὶ ἑρμηνεῖες, τόσο μεγαλώνει ὁ «θαυμασμὸς» ἢ ὁ «τρόμος» μας, ποὺ ἐκδηλώνεται μὲ κάποιο «σεβασμὸ» ἢ μὲ «ἀγωνία ἀδυναμίας». Ἀπὸ τὴν ἴδια λέξη παράγεται καὶ τὸ τριγενὲς καὶ τρικατάληκτο ἐπίθετο «θαυμάσιος -α - ο». Ὁ σημερινὸς ἄνθρωπος, ὅσο πιὸ ἀπαίδευτος εἶναι, τόσο πιὸ πολὺ δέχεται τὰ «θαύματα» ὡς ἀποτελέσματα τῆς «θεϊκῆς ἐπεμβάσεως», χωρὶς νὰ ἐνδιαφέρεται καθόλου, ἐὰν ὑπάρχῃ ἢ δὲν ὑπάρχῃ ἐπιστημονικὴ ἐρμηνεία. Μερίδα ὅμως τῶν ἀνθρώπων ἐκδηλώνουν ὁπωσδήποτε ἀπορίαν ἢ ἔκπληξη γιὰ ἕνα «θαῦμα», ἀλλὰ τὸ ἀποδίδουν σὲ φυσικοὺς νόμους ἀγνώστους. Ἡ ἀπορία καὶ ἡ ἔκπληξη εἶναι τὰ δημιουργικὰ κίνητρα τῆς ἐπιστημονικῆς ἔρευνας γιὰ τὴν ἀποδεικτικὴ τεκμηρίωση τῆς ἀλήθειας καὶ τῆς πραγματικότητος. Ἄσχετα μὲ τὸ πῶς σκέπτεται καὶ πῶς ἀντιμετωπίζει ὁ καθένας τὰ θαύματα, αὐτὰ σύμφωνα μὲ τὶς καταγεγραμμένες πληροφορίες μποροῦν γενικὰ νὰ καταταχθοῦν στὶς παρακάτω κατηγορίες: α. Ἀναστάσεις νεκρῶν. β. Ἀποκαταστάσεις τῆς ὑγείας. γ. Ὑπεράνθρωπες κατασκευές. δ. Καλλιτεχνικὲς δημιουργίες ἢ κατασκευές. στ. Ἡρωισμοὶ καὶ νίκες. Στὴν παροῦσα ἐργασία θὰ καταχωρισθοῦν μερικὰ παραμελημένα ἢ ἀγνοημένα «θαύματα», δημιουργήματα αὐτοῦ τούτου τοῦ ἀνθρώπου, ὄχι τοῦ θεοῦ, σὰν μία ὑπενθύμιση ἢ σὰν ἐνημέρωση τῶν νέων μας. 2. - ΔΥΟ OMOIA ΘΑΥΜΑΤΑ Ἕνα ἀπὸ τὰ πλέον γνωστὰ θαύματα εἶναι αὐτὸ τῆς «καιομένης καὶ μὴ ἀποτεφρουμένης βάτου» τῆς Βίβλου (Ἔξοδος, κεφ. Γ´1, ἔκδ. Ζωῆς 1989), ὅπου: «Ὁ Μωυσῆς βόσκοντας τὰ πρόβατα τοῦ πεθεροῦ του Ἰοθὸρ στὸ ὄρος Χωρὴβ (ἢ Σινᾶ), ἀντελήφθη ἄγγελον Κυρίου ὑπὸ μορφὴν φλογὸς προερχομένης ἐκ καιομένης βάτου, ἡ ὁποία δὲν ἀπετεφροῦτο. Ὅραμα βλέπω, μονολόγησε ὁ Μωυσῆς. Στὴν πρόθεσή του νὰ πλησιάσῃ τὴν βάτον, ἄκουσε τὴν φωνὴ τοῦ Κυρίου νὰ τὸν ἀποκαλῇ μὲ τ’ ὄνομά του...», κι’ ἄρχισαν τὴν γνωστὴ συζήτηση μεταξύ τους. Τὸ σημεῖο ἢ θαῦμα ἔγινε λίγο καιρὸ πρὶν ἀπὸ τὴν Ἔξοδο τῶν Ἑβραίων ἐκ τῆς Αἰγύπτου, ἡ ὁποία ἔγινε περὶ τὸ ἔτος 1393 πρὸ Χριστοῦ, ὅπως ὑπολογίζεται στὸ βιβλίο μου «Ἡ Ἀναχρονολόγηση τῆς Προϊστορίας κυρίως μὲ βάση τὶς ἀστρονομικὲς