ΠερΙ θαυμάτων (ἀνθρωπίνων, ὄχι «θείων») 1. - ΕΙΣΑΓΩΓΗ «Θαῦμα»εἶναι κάθε ἀξιοπερίεργο συμβὰν ἢ μεταβολὴ ποὺ πέφτουν στὴν ἀντίληψή μας διὰ μέσου τῶν αἰσθήσεων τῆς ὁράσεως καὶ τῆς ἀκοῆς, τὰ ὁποῖα ἐκφεύ- γουν τῶν φυσικῶν νόμων. Εἶναι κάθε τι, ποὺ ξεπερνάει τὴν συνηθισμένη καθημερινὴ πραγ- ματικότητα τῆς ζωῆς μας. Ἀπὸ τὴ λέξη «θαῦμα»προέρχεται τὸ ρῆμα «θαυμάζω»,ποὺ σημαίνει ὅτι αὐτὸ ποὺ βλέ- πω ἢ ποὺ ἀκούω μ’ ἐκπλήσσει, γιατὶ δὲν ἔχω ξαναδεῖ ἢ ξανακούσει κάτι τέτοιο. Ἀνάλογα πρὸς τὴν πρωτοτυπία τοῦ γεγονότος τῆς παρατηρήσεως δημιουργοῦνται στὴ διάννοιά μας καὶ στὴν ψυχή μας ἀπορίες κι’ ἐρωτήσεις. Καὶ ὅσο δὲν μποροῦμε νὰ βροῦμε λογικὲς ἀπα- ντήσεις καὶ ἑρμηνεῖες, τόσο μεγαλώνει ὁ «θαυμασμὸς»ἢ ὁ «τρόμος» μας, ποὺ ἐκδηλώνεται μὲ κάποιο «σεβασμὸ» ἢ μὲ «ἀγωνία ἀδυναμίας». Ἀπὸ τὴν ἴδια λέξη παράγεται καὶ τὸ τρι- γενὲς καὶ τρικατάληκτο ἐπίθετο«θαυμάσιος -α - ο». Ὁ σημερινὸς ἄνθρωπος, ὅσο πιὸ ἀπαίδευτος εἶναι, τόσο πιὸ πολὺ δέχεται τὰ «θαύματα» ὡς ἀποτελέσματα τῆς «θεϊκῆς ἐπεμβάσεως»,χωρὶς νὰ ἐνδιαφέρεται καθόλου, ἐὰν ὑπάρχῃ ἢ δὲν ὑπάρχῃ ἐπιστημονικὴ ἐρμηνεία. Μερίδα ὅμως τῶν ἀνθρώπων ἐκδηλώνουν ὁπωσδή- ποτε ἀπορίαν ἢ ἔκπληξη γιὰ ἕνα «θαῦμα», ἀλλὰ τὸ ἀποδίδουν σὲ φυσικοὺς νόμους ἀγνώ- στους. Ἡ ἀπορία καὶ ἡ ἔκπληξη εἶναι τὰ δημιουργικὰ κίνητρα τῆς ἐπιστημονικῆς ἔρευνας γιὰ τὴν ἀποδεικτικὴ τεκμηρίωση τῆς ἀλήθειας καὶ τῆς πραγματικότητος. Ἄσχετα μὲ τὸ πῶς σκέπτεται καὶ πῶς ἀντιμετωπίζει ὁ καθένας τὰ θαύματα, αὐτὰ σύμ- φωνα μὲ τὶς καταγεγραμμένες πληροφορίες μποροῦν γενικὰ νὰ καταταχθοῦν στὶς παρα- κάτω κατηγορίες: α. β. γ. δ. Ἀναστάσεις νεκρῶν. Ἀποκαταστάσεις τῆς ὑγείας. Ὑπεράνθρωπες κατασκευές. Καλλιτεχνικὲς δημιουργίες ἢ κατασκευές. στ. Ἡρωισμοὶ καὶ νίκες. Στὴν παροῦσα ἐργασία θὰ καταχωρισθοῦν μερικὰ παραμελημένα ἢ ἀγνοημένα «θαύ- ματα»,δημιουργήματα αὐτοῦ τούτου τοῦ ἀνθρώπου, ὄχι τοῦ θεοῦ, σὰν μία ὑπενθύμιση ἢ σὰν ἐνημέρωση τῶν νέων μας. 2. - ΔΥΟ OMOIA ΘΑΥΜΑΤΑ Ἕνα ἀπὸ τὰ πλέον γνωστὰ θαύματα εἶναι αὐτὸ τῆς «καιομένης καὶ μὴ ἀποτεφρουμένης βάτου»τῆς Βίβλου (Ἔξοδος, κεφ. Γ´1, ἔκδ. Ζωῆς 1989), ὅπου: «Ὁ Μωυσῆς βόσκοντας τὰ πρόβατα τοῦ πεθεροῦ του Ἰοθὸρ στὸ ὄρος Χωρὴβ (ἢ Σινᾶ), ἀντελήφθη ἄγγελον Κυρίου ὑπὸ μορφὴν φλογὸς προερχομένης ἐκ καιομένης βάτου, ἡ ὁποία δὲν ἀπετεφροῦτο. Ὅραμα βλέπω, μονολόγησε ὁ Μωυσῆς.Στὴν πρόθεσή του νὰ πλησιάσῃ τὴν βάτον, ἄκουσε τὴν φωνὴ τοῦ Κυρίου νὰ τὸν ἀποκαλῇ μὲ τ’ ὄνομά του...»,κι’ ἄρχισαν τὴν γνωστὴ συζήτηση μεταξύ τους. Τὸ σημεῖο ἢ θαῦμα ἔγινε λίγο καιρὸ πρὶν ἀπὸ τὴν Ἔξοδο τῶν Ἑβραίων ἐκ τῆς Αἰγύπτου, ἡ ὁποία ἔγινε περὶ τὸ ἔτος 1393 πρὸΧριστοῦ, ὅπως ὑπολογίζε- ται στὸ βιβλίο μου «Ἡ Ἀναχρονολόγηση τῆς Προϊστορίας κυρίως μὲ βάση τὶς ἀστρονομικὲς