H ΑΓΡΙΑ ΣΦΑΓΗ ΤΩΝ ΚΡΗΤΙΚΩΝ ΑΠΟ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΥΣ TON 10ο ΑΙΩΝΑ Πῶς βάπτισαν «Σαρακηνοὺς» τοὺς Ἕλληνες τῆς νήσου I. ΠΡΟΛΟΓΟΣ Σύμφωνα μὲ τὴν ἐπίσημη ἱστοριογραφία ὁ Χριστιανισμὸς ἐρχόμενος σὲ σύγκρουσι μὲ τὸν Ἑλληνισμὸ ἐπεκράτησε, μὲ ἀποτέλεσμα ἡ ἐκτοπισθεῖσα ἀρχαία ἑλληνικὴ θρησκεία νὰ δώσῃ τὴ θέσι της στὴ νέα θρησκεία ἤδη ἀπὸ τὸν 4ο αἰ. μ.X. Ὡρισμένοι παραδέχονται, ὅτι ναὶ μὲν ὁ Χριστιανισμὸς ἐξαπέλυσε ἕναν ἀνηλεῆ διωγμὸ κατὰ τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ, αὐτὸ ὅμως συνέβη στὰ πρῶτα χρόνια τῆς βυζαντινῆς περιόδου καὶ ἔκτοτε Χριστιανισμὸς καὶ Ἑλληνισμὸς συνυπάρχουν, οἱ Βυζαντινοὶ δὲ συνέβαλαν τὰ πλεῖστα στὴν διάσωσι ἀλλὰ καὶ διάδοσι τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ. Βεβαίως, ὅπως ἔχει ἀποδείξει πλειστάκις ὁ «Δαυλὸς» μὲ ἀδιάβλητες ἀποδείξεις, δὲν συνέβησαν ἔτσι τὰ πράγματα. Τὸ Βυζάντιο καταπολεμοῦσε λυσσωδῶς τὸν Ἑλληνισμὸ ἀπὸ τὴν γέννησί του ὣς τὴν τελευταία του ἀνάσα (1453).Καὶ αὐτό, διότι ὁ Ἑλληνισμός, ἔστω καὶ σὲ ὑποτυπώδη μορφή, ζοῦσε καὶ ἐνίοτε ἰσχυροποιεῖτο τόσο, ὥστε νὰ προκαλῆται ἀνησυχία στὴν βυζαντινὴ αὐλὴ καὶ στοὺς ἐκκλησιαστικοὺς κύκλους. Ὁ Hans Georg Beck ὑποστηρίζει –ἔστω καὶ μὲ κάποια ἀτολμία– τὴν ὕπαρξι ἑνὸς ὑπογείου «εἰδωλολατρικοῦ» (ἔτσι τὸ ὀνομάζει) ῥεύματος σ’ ὅλη τὴ χιλιετία τῆς Νέας Ρώμης τοῦ Βοσπόρου. Καὶ αὐτό, διότι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ δικαιολογηθῇ οὔτε τὸ διαρκὲς μένος τῶν Βυζαντινῶν κατὰ τῶν Ἑλλήνων οὔτε ἡ ἰδεολογικὴ ἐπανάστασι τῶν Πληθωνικῶν στὸ Μυστρᾶ. Καὶ ἐνῷ εἶναι γνωστὸς ὁ βίαιος ἐκχριστιανισμὸς τῶν κατοίκων τῆς Λακωνίας, οἱ ὁποῖοι ἦσαν λάτρεις τοῦ Δωδεκαθέου, ἀπ’ τὸν Νίκωνα τὸν «Μετανοεῖτε» τὸν 9ο αἰ., δὲν εἶναι ἰδιαίτερα γνωστὴ ἡ ἄγρια σφαγὴ 40.000 περίπου Κρητικῶν, ἐπειδὴ δὲν εἶχαν δεχθῆ τὴν χριστιανικὴ θρησκεία. II. O ΜΙΣΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΒΥΖΑΝΤΙΝΩΝ KATA TON 9ο αἰ. Τὸ 842, χρονιὰ ποὺ ἔγινε ἡ ὁριστικὴ ἀναστήλωσι τῶν εἰκόνων, οἱ ἑορτασμοὶ τῶν Ὀρθοδόξων συνωδεύτηκαν ἀπὸ μιὰ «φρικτὴν τελετὴν» ἀναθεματισμῶν –ὅπως τὴν χαρακτηρίζει ὁ καθηγητὴς Νικ. Τωμαδάκης– (βλ. “Τριώδιον”), ὅπου μεταξὺ ἄλλων ὁρίζονται καὶ τὰ ἑξῆς: «Τοῖς τὰ ἑλληνικὰ διεξιοῦσι μαθήματα, καὶ μὴ διὰ παίδευσιν μόνον ταῦτα παιδευομένοις ἀλλὰ καὶ ταῖς δόξαις αὐτῶν ταῖς ματαίαις ἑπομένοις καὶ ὡς ἀληθέσι πιστεύουσι καὶ οὕτως αὐταῖς ὡς τὸ βέβαιον ἐχούσαις ἐγκειμένοις, ὥστε καὶ ἑτέρους, ποτὲ μὲν λάθρα, ποτὲ δὲ φανερῶς ἐνάγειν αὐταῖς καὶ διδάσκειν ἀνενδοιάστως ΑΝΑΘΕΜΑ» Ὁ θεωρούμενος ὡς κλασσικὸς ἱστορικὸς τῆς Ὀρθοδόξου Θεολογίας Βασίλειος Στεφανίδης παραθέτει τὸ «Συνοδικὸν» τῆς 7ης Οἰκουμενικῆς Συνόδου: «Ἀνάθεμα εἰς τοὺς εὐσεβείᾳ ἐπαγγελομένους τὰ τῶν Ἑλλήνων δυσώδη καὶ δυσσεβῆ δόγματα» (ἰδὲ Μάριου Δημόπουλου-Ἀπολλωνίου, «Ἑλληνισμός-Χριστιανισμὸς στὸ Βυζάντιο. – Τὸ Συνέδριο στὴ Φιλοσοφικὴ Ἀθηνῶν», ἔκδ. Ἐλεύθερη Σκέψις). Τὴν ἴδια ἐποχὴ ὁ Θεόδωρος Στουδίτης στὸν «Κανόνα» (ποὺ ψάλλεται στὸ «Συ-