HH KK II NN HH ΣΣ II ΣΣ TT ΩΩ NN II ΔΔ EE ΩΩ NN N.G.L. HAMMOND, Τὸ Μακεδονικὸ Κράτος Πρόκειται γιὰ ἕνα «κλασστικὸ» ἱστορικὸ ἔργο –γραμμένο μὲ τὸ γνωστὸ ἀγγλοσαξωνικὸ ὕφος–, ποὺ ἀναφέρεται στὴν ἱστορία τοῦ Μακεδονικοῦ Κράτους ἀπὸ συστάσεώς του (Ἀρχαϊκοὶ Χρόνοι) ὥς τὴν κατάλυσή του ἀπ’ τοὺς Ρωμαίους (2ος π.X. αἰών). Ὡστόσο κάποια σημεῖα τοῦ ἔργου ἔρχονται νὰ καταστρέψουν τὴ φαινομενικῶς καλὴ εἰκόνα του, ἀφοῦ τεχνηέντως ἀναπαράγουν ἱστορικὰ ψεύδη, ποὺ ἡ σημασία τους εἶναι σαφῶς μεγαλύτερη ἀπ’ ὅ,τι δίνει σ’ αὐτὰ ὁ συγγραφέας. Ἀναφερόμενος λοιπὸν στὴ μάχη τῆς Χαιρώνειας ὁ Χάμμοντ γράφει: «Ὅταν ὁ Φίλιππος εἶδε τὶς παρατεταγμένες σοροὺς τῶν ἱερολοχιτῶν, δάκρυσε. Λέγεται, ὅτι ἐπαίνεσε τὸ θάρρος τους, τὸ ὁποῖο πιστευόταν ὅτι ἐμπνεόταν ἀπ’ τὸν ὁμοφυλόφυλο ἔρωτα τῶν ἀφωσιωμένων ζευγαριῶν»! Καὶ στὴν ἀντίστοιχη παραπομπή, ποὺ παραθέτει στὸ τέλος τοῦ βιβλίου, ἀποσιωπᾶ τὰ πάντα: (Πλούταρχος, «Πελοπ.» 18.5: «Οἱ Θηβαῖοι εἶχαν ἀντιμετωπίσει τὶς “λόγχες” (σάρισσες), δηλαδὴ τοὺς φαλαγγίτες» <ἱερολοχίτες>. Ἄσχετα πράγματα δηλαδή. Ἀπὸ ποῦ λοιπὸν ὁ Χάμοντ συμπεραίνει, ὅτι οἱ Θηβαῖοι ἱερολοχίτες ἦταν... κιναιδικὰ ζευγάρια; Παρακάτω (σελ. 239) γράφει: «Ὁ Ἀλέξανδρος, ὅπου κι ἄν πήγαινε, οἱ θρησκευτικοὶ ἀρχηγοὶ τὸν καλωσόριζαν. Ἀκόμη κι ὁ μέγας ραββῖνος τῶν Ἑβραίων τῆς Ἱερουσαλὴμ τὸν ὑποδέχθηκε σὰν πιστὸ τοῦ Ἰεχωβᾶ. Οἱ Αἰγύπτιοι ἱερεῖς τὸν ὑποδέχθηκαν σὰν “Φαραὼ” καὶ βασιλέα τῆς Ἄνω καὶ τῆς Κάτω Αἰγύπτου...». Πόση λοιπὸν ἦταν ἡ ἀπήχηση τῆς ἑβραϊκῆς θρησκείας καὶ τῶν Ἑβραίων τὸν 4ο π.X. αἰῶνα, ὥστε νὰ χρειάζεται αὐτὸ τὸ «ἀκόμη κι ὁ μέγας ραββῖνος»; Ἢ, τὸ ἴδιο εἶναι νὰ ὑποδέχεσαι κάποιον ὡς «πιστὸ» (Ἑβραῖοι) καὶ τὸ ἴδιο ὡς «βασιλέα» (Αἰγύπτιοι);! Καταλήγει κανεὶς στὸ συμπέρασμα, πὼς ἕνας ἱστορικός, ἄν δὲν ἀπαλλάσσεται πρῶτα ἀπ’ τὶς προσωπικές του πεποιθήσεις, πάθη ἢ καταγωγή, πρὶν ἀρχίσῃ νὰ καταγράφῃ τὴν ἱστορία, τότε ἡ ὅλη Ἑνότητα «μυθολογικῆς» καὶ κλασσικῆς σκέψεως Εἰσαγωγικὰ ὁ John Bury στὸ θεωρούμενο ὡς κλασσικὸ ἱστορικὸ ἔργο του γιὰ τὴν Ἀρχαία Ἑλλάδα ἀναφέρει: «Σὰν ἑλληνιστὴς θὰ εἶμαι εὐτυχής, ἄν μπορέσω νὰ δείξω μὲ πειστικότητα τὸ γεγονὸς ὅτι, ὅπως στὴν ποίηση καὶ στὰ Γράμματα γενικά, ὅπως στὴν Τέχνη, ὅπως στὴ φιλοσοφία καὶ στὰ μαθηματικά, ἔτσι καὶ στὴν ἱστορία ἡ ὀφειλή μας πρὸς τοὺς Ἕλληνες ξεπερνάει κάθε μέτρο».Ἡ ἔννοια τῆς ἱστορίας ἔχει τὶς ρίζες της στὰ ὁμηρικὰ ἔπη καὶ στὸ θεσμὸ τοῦ «ἵστορος», ποὺ γιὰ τὸν συγγραφέα «ἦταν ἕνας ἄνθρωπος ἐπιδέξιος νὰ ἐρευνᾷ τὰ ἀμφισβητούμενα γεγονότα ἢ τὶς νομικὲς διαφορὲς καὶ νὰ ἀποφασίζῃ ποιὸ ἦταν τὸ ἀληθινό». Ἐπομένως ἡ ἱστορία ἐμπεριέχει μέσα της τὸ σπέρμα τῆς κριτικῆς καὶ τοῦ ἐλέγχου τῶν γεγονότων, ποὺ πέρα ἀπ’ τὴν ἀληθινὴ καταγραφὴ τοῦ παρελθόντος ὁδηγεῖ καὶ σὲ ἕνα συμπέρασμα, ἕνα γενικώτερο δίδαγμα. Γιὰ τὸν συγγραφέα ἡ ἱστορία στὴν ὡς ἄνω ἐκδοχή της, ποὺ εἶναι καὶ σήμερα ἀποδεκτὴ καὶ μάλιστα τὴν καταξιώνει ὡς ἐπιστήμη, ξεκινᾶ ἀπ’ τὸν (cid:2)