Ἐλέῳ Θεοῦ ἑλληνοκτονία Οἱ πόλεμοι σήμερα ὀφείλονται κυρίως σὲ θρησκευτικὲς διαμάχες μεταξὺ τῶν τριῶν μονοθεϊστικῶν (κοσμικῶν) θρησκειῶν (Χριστιανισμοῦ, Ἰσλαμισμοῦ καὶ Ἰουδαϊσμοῦ). Πρόκειται γιὰ τὴν «σύγκρουση πολιτισμῶν» κατὰ τὸν Σάμιουελ Χάντιγκτον. Ὄχι ὅτι δὲν ὑπάρχουν διαμάχες καὶ μεταξὺ τῶν πολυθεϊστικῶν θρησκειῶν, ἀλλὰ αὐτὲς ὀφείλονται κυρίως στὴν μὴ ἀνεκτικότητα καὶ ἐπιθετικότητα τῶν κοσμικῶν θρησκειῶν. Κάθε φορὰ ποὺ ταξιδεύει ὁ ποντίφιξ τοῦ Βατικανοῦ, ξεσηκώνεται θόρυβος μέγας. Αὐτὸς διέλυσε στὸ παρελθὸν ὁλόκληρη αὐτοκρατορία (ΕΣΣΔ), ἀρχίζοντας μὲ τὴν ὑπονόμευση τῆς Πολωνίας. Κατὰ τὸν μέγα ἱστορικὸ Toynbee καὶ ὁ κομμουνισμὸς εἶναι «ἀπορροὴ» τοῦ χριστιανισμοῦ. «Διαγιγνώσκω τὸν κομμουνισμὸν ὡς θρησκείαν καὶ εἰδικῶς ὡς νέον ἀντιπρόσωπον τοῦ Ἰουδαϊκοῦ εἴδους... Εἰς αὐτὸν ἡ ἰουδαϊκὴ μυθολογία διατηρεῖται ὑπὸ τὸ ἔνδυμα ἑνὸς πολιτικοῦ δόγματος», ἔγραψε («Choose Life», Oxford 1978). Εἶναι γνωστόν, ὅτι, πρὶν ἐπικρατήσουν οἱ κοσμικὲς θρησκεῖες, ὑπῆρχε ἀνεξιθρησκεία. Λ.χ. οἱ Ἕλληνες ποτὲ δὲν ἔκαναν πόλεμο μὲ ἄλλα ἔθνη ἐπειδὴ ἦσαν ἀλλόθρησκα. Στὶς Ἰνδίες ὑπῆρχαν πολυάριθμες θρησκεῖες καὶ αἱρέσεις, ποὺ συμβίωναν ἁρμονικὰ μεταξύ τους. Ἀντιθέτως οἱ μονοθεϊστικὲς θρησκεῖες δὲν ἀνέχονται τὴν διαφορετικότητα. Δὲν θὰ ἀναφερθῶ στὰ ἱστορικὰ γεγονότα τῆς ἐξοντώσεως ἀπὸ τοὺς χριστιανοὺς πανάρχαιων λαῶν καὶ πολιτισμῶν, ὅπως τῶν ἰθαγενῶν τῆς Ἀμερικῆς (Ἴνκας, Μάγυας κ.λπ.), ἀφρικανικῶν φυλῶν, τῶν ἰθαγενῶν τῆς Αὐστραλίας, τῶν κατοίκων τῆς Δαμασκοῦ ἀπὸ τοὺς σταυροφόρους Φράγκους, τῶν θυμάτων τῆς Ἱερᾶς Ἐξέτασης, τῶν χιλιάδων σφαγιασθέντων κατὰ τὶς Νύχτες τοῦ Ἁγίου Βαρθολομαίου στὴν Εὐρώπη, 1 ἑκατ. ὀρθοδόξων Σέρβων ἀπὸ καθολικοὺς Κροάτες, 600.000 Λίβυων κ.ο.κ. Καὶ οἱ σφαγὲς συνεχίζονται μὲ τὸ Ἰρλανδικό, τὸ Παλαιστινιακό, τὸ Κυπριακό, τὸ Τσετσενικὸ κ.λπ. Ἡ μεγαλύτερη ὅμως πράξη βαρβαρότητας καὶ ἐθνοκτονίας ἔγινε σὲ βάρος τοῦ Ἑλληνικοῦ Κόσμου, ἐπειδὴ ἦτο «εἰδωλολατρικός». «Ἐς γῆν φέρειν», διέταξεν ὁ M. Θεοδόσιος, καὶ τὰ στίφη τοῦ Ἀλαρίχου μὲ τοὺς ἀφηνιασμένους μοναχοὺς ἐξηφάνισαν στὸ πέρασμά τους κάθε τι τὸ Ἑλληνικό, ἔμψυχο καὶ ἄψυχο. «Τοὺς μὲν γὰρ πέμψασά τινας τῶν ἐπ’ ἐξουσίας τοὺς μὲν ξύλῳ ἀνήρτων (σταύρωναν), τοὺς δὲ ξίφει παρέδιδον, τοὺς δὲ τῷ τῆς θαλάσσης βυθῷ» (τοὺς «φούνταραν» κοινῶς) [Παπαρρηγ. τ. III, σ. 276). Χώρια οἱ ἀνασκολοπισμοί, ἐγκιβωτισμοί, καροτομίες ἀνθρώπων καὶ «ψευδοθεῶν» τῶν ἀλλοφύλων. Καὶ ὥς τώρα ὄχι μόνον συγγνώμη δὲν ζήτησαν γιὰ τὴν ἐθνοκτονία, ἀλλὰ μᾶς ἀφώρισαν καὶ πάλιν ὡς «ἐθνικοὺς εἰδωλολάτρες» τὴν Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας, παρουσίᾳ καὶ τοῦ προέδρου τῆς Δημοκρατίας. Καὶ τοῦτο, διότι θεωροῦν ἑαυτοὺς ἐκπροσώπους τοῦ ἑνὸς καὶ μοναδικοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἐξουσία τους «ἐλέῳ Θεοῦ». Τοῦ δικοῦ τους Θεοῦ. K. X. Κωνσταντινίδης Ὑποστράτηγος ἐ.ἀ.