Ἐλέῳ Θεοῦ ἑλληνοκτονία Οἱ πόλεμοι σήμερα ὀφείλονται κυρίως σὲ θρησκευτικὲς διαμάχες μεταξὺ τῶν τριῶν μονοθεϊστικῶν (κοσμικῶν) θρησκειῶν (Χριστιανισμοῦ, Ἰσλαμι- σμοῦ καὶ Ἰουδαϊσμοῦ). Πρόκειται γιὰ τὴν «σύγκρουση πολιτισμῶν» κατὰ τὸν Σάμιουελ Χάντιγκτον. Ὄχι ὅτι δὲν ὑπάρχουν διαμάχες καὶ μεταξὺ τῶν πολυθεϊστικῶν θρησκειῶν, ἀλλὰ αὐτὲς ὀφείλονται κυρίως στὴν μὴ ἀνεκτι- κότητα καὶ ἐπιθετικότητα τῶν κοσμικῶν θρησκειῶν. Κάθε φορὰ ποὺ ταξι- δεύει ὁ ποντίφιξ τοῦ Βατικανοῦ, ξεσηκώνεται θόρυβος μέγας. Αὐτὸς διέλυ- σε στὸ παρελθὸν ὁλόκληρη αὐτοκρατορία (ΕΣΣΔ), ἀρχίζοντας μὲ τὴν ὑπο- νόμευση τῆς Πολωνίας. Κατὰ τὸν μέγα ἱστορικὸ Toynbee καὶ ὁ κομμουνι- σμὸς εἶναι «ἀπορροὴ» τοῦ χριστιανισμοῦ. «Διαγιγνώσκω τὸν κομμουνισμὸν ὡς θρησκείαν καὶ εἰδικῶς ὡς νέον ἀντιπρόσωπον τοῦ Ἰουδαϊκοῦ εἴδους... Εἰς αὐτὸν ἡ ἰουδαϊκὴ μυθολογία διατηρεῖται ὑπὸ τὸ ἔνδυμα ἑνὸς πολιτικοῦ δόγματος», ἔγραψε («Choose Life», Oxford1978). Εἶναι γνωστόν, ὅτι, πρὶν ἐπικρατήσουν οἱ κοσμικὲς θρησκεῖες, ὑπῆρχε ἀνε- ξιθρησκεία. Λ.χ. οἱ Ἕλληνες ποτὲ δὲν ἔκαναν πόλεμο μὲ ἄλλα ἔθνη ἐπειδὴ ἦσαν ἀλλόθρησκα. Στὶς Ἰνδίες ὑπῆρχαν πολυάριθμες θρησκεῖες καὶ αἱρέ- σεις, ποὺ συμβίωναν ἁρμονικὰ μεταξύ τους. Ἀντιθέτως οἱ μονοθεϊστικὲς θρη- σκεῖες δὲν ἀνέχονται τὴν διαφορετικότητα. Δὲν θὰ ἀναφερθῶ στὰ ἱστορικὰ γεγονότα τῆς ἐξοντώσεως ἀπὸ τοὺς χριστιανοὺς πανάρχαιων λαῶν καὶ πο- λιτισμῶν, ὅπως τῶν ἰθαγενῶν τῆς Ἀμερικῆς (Ἴνκας, Μάγυας κ.λπ.), ἀφρι- κανικῶν φυλῶν, τῶν ἰθαγενῶν τῆς Αὐστραλίας, τῶν κατοίκων τῆς Δαμασκοῦ ἀπὸ τοὺς σταυροφόρους Φράγκους, τῶν θυμάτων τῆς Ἱερᾶς Ἐξέτασης, τῶν χιλιάδων σφαγιασθέντων κατὰ τὶς Νύχτες τοῦ Ἁγίου Βαρθολομαίου στὴν Εὐρώπη, 1 ἑκατ. ὀρθοδόξων Σέρβων ἀπὸ καθολικοὺς Κροάτες, 600.000 Λί- βυων κ.ο.κ. Καὶ οἱ σφαγὲς συνεχίζονται μὲ τὸ Ἰρλανδικό, τὸ Παλαιστινιακό, τὸ Κυπριακό, τὸ Τσετσενικὸ κ.λπ. Ἡ μεγαλύτερη ὅμως πράξη βαρβαρότητας καὶ ἐθνοκτονίας ἔγινε σὲ βάρος τοῦ Ἑλληνικοῦ Κόσμου, ἐπειδὴ ἦτο «εἰδωλολατρικός». «Ἐς γῆν φέρειν»,διέ- ταξεν ὁ M. Θεοδόσιος, καὶ τὰ στίφη τοῦ Ἀλαρίχου μὲ τοὺς ἀφηνιασμένους μοναχοὺς ἐξηφάνισαν στὸ πέρασμά τους κάθε τι τὸ Ἑλληνικό, ἔμψυχο καὶ ἄψυχο. «Τοὺς μὲν γὰρ πέμψασά τινας τῶν ἐπ’ ἐξουσίας τοὺς μὲν ξύλῳ ἀνήρ- των(σταύρωναν),τοὺς δὲ ξίφει παρέδιδον, τοὺς δὲ τῷ τῆς θαλάσσης βυθῷ» (τοὺς «φούνταραν» κοινῶς) [Παπαρρηγ. τ. III, σ. 276). Χώρια οἱ ἀνασκολο- πισμοί, ἐγκιβωτισμοί, καροτομίες ἀνθρώπων καὶ «ψευδοθεῶν» τῶν ἀλλοφύ- λων. Καὶ ὥς τώρα ὄχι μόνον συγγνώμη δὲν ζήτησαν γιὰ τὴν ἐθνοκτονία, ἀλλὰ μᾶς ἀφώρισαν καὶ πάλιν ὡς «ἐθνικοὺς εἰδωλολάτρες» τὴν Κυριακὴ τῆς Ὀρθο- δοξίας, παρουσίᾳ καὶ τοῦ προέδρου τῆςΔημοκρατίας.Καὶ τοῦτο, διότι θε- ωροῦν ἑαυτοὺς ἐκπροσώπους τοῦ ἑνὸς καὶ μοναδικοῦ Θεοῦ καὶ τὴν ἐξουσία τους «ἐλέῳ Θεοῦ». Τοῦ δικοῦ τους Θεοῦ. K. X. Κωνσταντινίδης Ὑποστράτηγος ἐ.ἀ.