HH KK II NN HH ΣΣ II ΣΣ TT ΩΩ NN II ΔΔ EE ΩΩ NN PAULE FAURE, Ἡ καθημερινὴ ζωὴ στὴν Μινωικὴ Κρήτη Ἄκρως ἐνδιαφέρον καὶ ὁπωσδήποτε πλούσιο σὲ γνώσεις εἶναι τὸ βιβλίο τοῦ διασήμου προϊστοριολόγου Paul Faure «Ἡ καθημερινὴ ζωὴ στὴν Κρήτη τὴ Μινωικὴ Ἐποχή». Ὁ συγγραφεὺς μὲ τὴν μεγάλη ἐπιστημονικὴ κατάρτιση καὶ τὸν θεωρητικὸ ἐξοπλισμὸ ξαναστήνει στὰ μάτια τοῦ ἀναγνώστη, ὅσον τὸ δυνατὸν πιστότερα, τὸν Μινωικὸ Πολιτισμὸ ἀλλὰ καὶ ἐν πολλοῖς ὅλο τὸ «διεθνὲς» κλῖμα τῆς τότε ἐποχῆς. Βέβαια οἱ αἰῶνες αὐτοὶ εἶναι ὀλίγον γνωστοὶ καὶ οἱ γνῶμες ἀνασκαφέων καὶ ἱστορικῶν διίστανται, ἀφοῦ ὅλοι εἶναι ὑποχρεωμένοι νὰ στηρίζωνται σὲ ὑποθέσεις γιὰ τὴν συναγωγὴ στοιχειωδῶν ἱστορικῶν συμπερασμάτων. Πιὸ συγκροτημένος ὁ Γάλλος ἱστορικὸς παραθέτει ὅλα τὰ δεδομένα, ἱστορικὰ καὶ μυθολογικά, καὶ κατόπιν γράφει τὸ πόρισμά του, ποὺ βρίσκεται πλησιέστερα πρὸς τὴν ἀλήθεια σὲ σχέση μὲ τὶς λοιπὲς θεωρίες καὶ πράγματι ἀναπαριστᾶ μὲ τὸν πιὸ πειστικὸ τρόπο ὄχι μόνον τὸν ἰδιωτικὸν ἀλλὰ καὶ τὸ δημόσιον βίον τῶν Κρητῶν σ’ ὁλόκληρο τὸ φάσμα τῶν δραστηριοτήτων τους. Ὡστόσο ἀξίζει, νομίζω, νὰ σταθοῦμε ἰδιαίτερα σὲ δύο ἀπὸ τὰ κεφάλαια τοῦ ἐν λόγῳ βιβλίου: τὴν μακροσκελέστατη ἀλλὰ ἄκρως διαφωτιστικὴ «Εἰσαγωγή», ἡ ὁποία ἀποτελεῖ μιὰν κατατοπιστικὴ θεώρηση τοῦ ὅλου Μινωικοῦ Πολιτισμοῦ καὶ ἰδιαίτερα τῆς Γραμμικῆς Γραφῆς A, περὶ τῆς ὁποίας ἐλάχιστα εἶναι γνωστὰ ἢ ἔχουν γραφῆ. Τὸ δεύτερο κεφάλαιον, ποὺ πρέπει νὰ προσέξῃ ὁ ἀναγνώστης, εἶναι «Τὸ Ἀνθρώπινο Πλαίσιο», ὅπου καταγράφονται οἱ σχέσεις τῶν Κρητῶν μὲ τοὺς ἄλλους λαούς, ἡ ἀποι- «H XAMENH ΗΠΕΙΡΟΣ ΤΩΝ MOY» (Ἀνθελληνισμὸς ὑπὸ νέα ἔκδοση;) Κύριε διευθυντά, Τὸ νέο ἀποκύημα τοῦ ἀνθελληνισμοῦ εἶναι ἡ ἐπανέκδοση τοῦ βιβλίου τοῦ τέως συνταγματάρχη τοῦ ἀγγλικοῦ στρατοῦ στὴν Ἰνδία J. Ghurchward μὲ τίτλο «Ἡ Χαμένη Ἤπειρος τῶν Μοῦ»καὶ ὑπότιτλο «Ἡ Μητέρα Πατρίδα τοῦ Ἀνθρώπου»(“The Lost Continent of Mu. - The Motherland of Man”). Ὅπως φαίνεται στὶς 400 σχεδὸν σελίδες τοῦ βιβλίου, ὁ συγγραφέας ἔχει σὰν βασικὸ σκοπὸ νὰ ἀποδείξῃ τὴν ὕπαρξη στὸ μέσον τοῦ ἀπέραντου Εἰρηνικοῦ Ὠκεανοῦ τῆς «Ἠπείρου τῶν Μοῦ», ἡ ὁποία πρὸ χιλιετιῶν κατεποντίσθη στὰ ἄδυτα τοῦ ὠκεανοῦ, ἀφανίζοντας ἀπὸ προσώπου τῆς Γῆς τὸν πανάρχαιο λαό της καὶ τὴν πολιτιστική του κληρονομία. Σὲ αὐτήν, ὅπως ἰσχυρίζεται ὁ συγγραφέας, βασίζονται ὅλοι οἱ μεταγενέστεροι πολιτισμοὶ τῆς ὑφηλίου. Ἐπειδὴ ὑπάρχει τὸ ἀντιστορικὸ παράδειγμα τῆς «Μαύρης Ἀθηνᾶς» καὶ τοῦ Ἀφροκεντρισμοῦ, σκοπὸς τῶν ὁποίων, ὅπως ἀποδείχθηκε, εἶναι ἡ ἀμφισβήτηση τῆς προέλευσης καὶ τῶν ἐπιτευγμάτων τοῦ ἀρχαιοελληνικοῦ πολιτισμοῦ, θὰ μπορούσαμε νὰ ἀναρωτηθοῦμε, μήπως καὶ οἱ ἱστορικὲς ἀναλήθειες τοῦ ὡς ἄνω βιβλίου προέρχονται ἀπὸ ὁμοειδεῖς κύκλους συμφερόντων, μὲ κύριο σκοπὸ παραπλήσιο μὲ αὐτὸν ποὺ ἐπιδιώκει ὁ συγγραφέας τῆς περιβόητης «Μαύρης Ἀθηνᾶς». Ὁ συγγραφέας τοῦ βιβλίου «Ἡ Χαμένη Ἤπειρος τῶν Μοῦ» λοιπὸν οὐσιαστικὰ προσπαθεῖ νὰ παρουσιάσῃ ὡς πραγματικὰ γεγονότα αὐθαίρετες θέσεις καὶ ἀναλήθειες τοῦ τύπου: «...Ἡ Χώρα τῶν Μοῦ ἦταν ἡ μητέρα καὶ τὸ κέντρο τοῦ πολιτισμοῦ τῆς Γῆς, τῆς σοφίας, τῶν συναλ(cid:2)