Μὲ μοναδικὴ ἐξαίρεση τὸ παρὸν ἡ στήλη αὐτὴ οὐδέποτε στὶς 222 ἕως τώρα δημοσιεύσεις τής ἀσχολήθηκε ὀνομαστὶ μὲ πρόσωπα. Ἢ τωρινὴ ἐξαίρεση ἀφορᾷ στὸν καθηγητὴ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου ̓Αθηνῶν καὶ πρωτοπρεοδύτερο κ. Γεώργιο Μεταλληνό, ὁ ὁποῖος, ὡς γνωστόν, δὲν λείπει ἀπὸ κανένα σχεδὸν ἔντυπο ἢ ἠλεκτρονικὸ μέσο ἐνημεορώσεὡς τῆς Ελλάδος, ὁμιλῶν καὶ γράφων συνεχῶς καὶ ἐπὶ πολλὰ ἔτη καὶ ἐπὶ παντὸς ἐπιστητοῦ γιὰ λογαριασμὀὸ τῆς Εκκλησίας τῆς Ελλάδος, σὲ σημεῖο ὥστε νὰ μπορῇ κανεὶς νὰ τὸν θεωρήσῃ ὡς ἕνα, ἄτυπο ἔστω, φερέφωνό της. Ὃ πρωτοπρεσδύτερος καθηγητὴς λοιπὸν ἀπάντησε ἐπὶ τέλους καὶ ὕστερα ἀπὸ ἑπτὰ ἀκριδῶς ἔτη στὴν ἀνοικτὴ ἐπιστολὴ πρὸς τὴν ἹἹερὰ Σύνοδο τῆς ̓Εκκλησίας τῆς "Ελλάδος, ποὺ μὲ τίτλο «Νὰ ἀποδληθῇ ἡ Παλαιὰ Διαθήκη ἀπὸ τὴ Θρησκεία τῶν Ελλήνων» εἶχα δημοσιεύσει στὴ στήλη αὐτὴ τὸν Μάιο τοῦ 1993. Ἢ ἀνοικτὴ αὐτὴ ἐπιστολή, στηθιγμένη σὲ ποοδημοσιευθεῖσες αὐτῆς. ἔρευνές μας, ὅπου κατεγράφησαν τὰ ἀποπνέοντα ἀδυσσαλέο μίσος καὶ γέμοντα ἀπειλῶν κατὰ τοῦ ́ Ελληνισμοῦ ἀποσπάσματα τοῦ ἱεροῦ διόλίου τῶν ̓Εόοαίων (καὶ δυστυχῶς ἱεροῦ διόλίου καὶ ἡμῶν, τῶν Ελλήνων) ἀλλὰ καὶ τὸ ἠθικὸ ποιὸν τῶν «ἁγίων ποοπατόρων» «μας», ὅπως περιγράφεται στὸ ἐν λόγῳ διόλίο, δὲν ἔτυχε ἄλλης σαφοῦς ἀπαντήσεως ἐκ μέρους τῆς Ἱεραρχίας πλὴν ὡρισμένων ἀνεπισήμων «μηνυμάτων» πρὸς τὸν ὑπογράφοντα τὸ παρόν, τοῦ τύπου ὅτι ἡ Π.Δ. εἶναι «θεόπνευστη» κ.λπ. -- πράγματα δηλαδὴ μὴ ἐπιδεχόμενα οἰαδήποτε σοδαρὴ συζήτηση. "Ας ἰδοῦμε τὴν μετὰ ἑπταετίαν ἀπάντηση τοῦ πρωτοποεσόδύτερου καθηγητῆ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Αθηνῶν (περιοδικὀ «Ενδιάμεση Περιοχή», τ. Δ (15), "Ανοιξη 2000, σελ. 15-19): «Σκοπίμως ὑπερτονίζεται ἡ σχέση χριστιανισμοῦ - ἑθραϊσμοῦ μὲ ἀπόληξη τὴν ἀπόρριψη τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης (ἀναδίωση δηλαδὴ τοῦ γνωστικίζοντος ἀντιιουδαϊσμοῦ τοῦ Μαρκίωνος, Β ́ αἰῶνος). ̓Αλλὰ στὴν Π.Δ. ἀναζητεῖ ὁ χριστιανισμὸς τὴν ἱστορία τῆς θείας οἰκονομίας, τοῦ σχεδίου τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ κόσμου. Αὐτὸ ποὺ ἐκκλησιαστικὰ ἀποδεχόμεθα ἀπὸ τὴν Π.Δ. εἶναι οἱ Δίκαιοι, οἱ "Αγιοί της, διότι ἦσαν γνῶστες τῆς μεθόδου, δηλαδὴ τοῦ τρόπου σωτηρίας, τῆς θεώσεως [...]. Τὸ πρόθλημα συνεπῶς δὲν εἶναι ὅτι κάποιος ἀπορρίπτει τὴν Π.Δ., ἀλλὰ τὸ γιατί τὴν ἀπορρίπτει. Ἐπειδὴ τὸ ἐπιθάλλει τὸ σκοτάδι τῆς ἀγνοίας του! Εἶναι ἑλληνικὸ αὐτό; Ταιριάζει σὲ Ἕλληνες ποὺ ἑδραίωσαν τὴν παγκόσμια ἐπιστήμη; Τὴν ἴδια κακόδουλη ἄγνοια ἔδειξε καὶ ἐκεῖνος (σημ.: ἐννοεῖ τὸν ὑπογράφοντα τὸ παρὸν ἀρθρίδιο), ποὺ ἔγραψε ἀνοικτὴ ἐπιστολὴ στὸ περιοδικὀ Δαυλὸς (137, κύΦιο ἄρθρο) ζητώντας νὰ “λάδῃ ἰδιάζουσα θέση” ἡ Εκκλησία τῆς “Ελλάδος ἕναντι τῆς Π.Δ. καὶ “νὰ ἀποθάλῃ εἴτε ὁλόκληρη τὴν Π.Δ. ἢ τὰ μέρη ποὺ στρέφονται