Μὲ μοναδικὴ ἐξαίρεση τὸ παρὸν ἡ στήλη αὐτὴ οὐδέποτε στὶς 222 ἕως τώ- ρα δημοσιεύσεις τής ἀσχολήθηκε ὀνομαστὶ μὲ πρόσωπα. Ἢ τωρινὴ ἐξαίρε- ση ἀφορᾷ στὸν καθηγητὴ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστηµίου ᾿Αθηνῶν καὶ πρωτοπρεοδύτερο κ. Γεώργιο Μεταλληνό, ὁ ὁποῖος, ὡς γνω- στόν, δὲν λείπει ἀπὸ κανένα σχεδὸν ἔντυπο ἢ ἠλεκτρονικὸ µέσο ἐνημεορώσε- ὡς τῆς Ελλάδος, ὁμιλῶν καὶ γράφων συνεχῶς καὶ ἐπὶ πολλὰ ἔτη καὶ ἐπὶ πα- ντὸς ἐπιστητοῦ γιὰ λογαριασμὀὸ τῆς Εκκλησίας τῆς Ελλάδος, σὲ σημεῖο ὥστε νὰ μπορῇ κανεὶς νὰ τὸν θεωρήσῃ ὡς ἕνα, ἄτυπο ἔστω, φερέφωνό της. Ὃ πρωτοπρεσδύτερος καθηγητὴς λοιπὸν ἀπάντησε ἐπὶ τέλους καὶ ὕστερα ἀπὸ ἑπτὰ ἀκριδῶς ἔτη στὴν ἀνοικτὴ ἐπιστολὴ πρὸς τὴν ἹἹερὰ Σύνοδο τῆς ᾿Εκκλησίας τῆς "Ελλάδος, ποὺ μὲ τίτλο «Νὰ ἀποδληθῇ ἡ Παλαιὰ Διαθήκη ἀπὸ τὴ Θρησκεία τῶν Ελλήνων» εἶχα δημοσιεύσει στὴ στήλη αὐτὴ τὸν Μάιο τοῦ 1993. Ἢ ἀνοικτὴ αὐτὴ ἐπιστολή, στηθιγµένη σὲ ποοδημοσιευθεῖσες αὐτῆς. ἔρευνές µας, ὅπου κατεγράφησαν τὰ ἀποπνέοντα ἀδυσσαλέο μίσος καὶ γέ- µοντα ἀπειλῶν κατὰ τοῦ ΄ Ελληνισμοῦ ἀποσπάσματα τοῦ ἱεροῦ διόλίου τῶν ᾿Εόοαίων (καὶ δυστυχῶς ἱεροῦ διόλίου καὶ ἡμῶν, τῶν Ελλήνων) ἀλλὰ καὶ τὸ ἠθικὸ ποιὸν τῶν «ἁγίων ποοπατόρων» «μας», ὅπως περιγράφεται στὸ ἐν λόγῳ διόλίο, δὲν ἔτυχε ἄλλης σαφοῦς ἀπαντήσεως ἐκ μέρους τῆς Ἱεραρχίας πλὴν ὡρισμένων ἀνεπισήμων «μηνυμάτων» πρὸς τὸν ὑπογράφοντα τὸ παρόν, τοῦ τύπου ὅτι ἡ Π.Δ. εἶναι «θεόπνευστη» κ.λπ. -- πράγματα δηλαδὴ μὴ ἐπιδεχό- μενα οἰαδήποτε σοδαρὴ συζήτηση. "Ας ἰδοῦμε τὴν μετὰ ἑπταετίαν ἀπάντη- ση τοῦ πρωτοποεσόδύτερου καθηγητῆ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπι- στηµίου Αθηνῶν (περιοδικὀ «Ενδιάμεση Περιοχή», τ. Δ (15), "Ανοιξη 2000, σελ. 15-19): «Σκοπίµως ὑπερτονίζεται ἡ σχέση χριστιανισμοῦ - ἑθραϊσμοῦ μὲ ἀπόληξη τὴν ἀπόρριψη τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης (ἀναδίωση δηλαδὴ τοῦ γνωστικίζοντος ἀντιι- ουδαϊσμοῦ τοῦ Μαρκίωνος, Β΄ αἰῶνος). ᾿Αλλὰ στὴν Π.Δ. ἀναζητεῖ ὁ χριστιανι- σμὸς τὴν ἱστορία τῆς θείας οἰκονομίας, τοῦ σχεδίου τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ κόσμου. Αὐτὸ ποὺ ἐκκλησιαστικὰ ἀποδεχόμεθα ἀπὸ τὴν Π.Δ. εἶναι οἱ Δίκαιοι, οἱ "Αγιοί της, διότι ἦσαν γνῶστες τῆς μεθόδου, δηλαδὴ τοῦ τρόπου σωτηρίας, τῆς θε- ώσεως [...]. Τὸ πρόθληµα συνεπῶς δὲν εἶναι ὅτι κάποιος ἀπορρίπτει τὴν Π.Δ., ἀλλὰ τὸ γιατί τὴν ἀπορρίπτει. Ἐπειδὴ τὸ ἐπιθάλλει τὸ σκοτάδι τῆς ἀγνοίας του! Εἶναι ἑλληνικὸ αὐτό; Ταιριάζει σὲ Ἕλληνες ποὺ ἑδραίωσαν τὴν παγκόσμια ἐπιστήμη; Τὴν ἴδια κακόδουλη ἄγνοια ἔδειξε καὶ ἐκεῖνος (σηµ.: ἐννοεῖ τὸν ὑπογράφοντα τὸ παρὸν ἀρθρίδιο), ποὺ ἔγραψε ἀνοικτὴ ἐπιστολὴ στὸ περιοδικὀ Δαυλὸς (137, κύ- Φιο ἄρθρο) ζητώντας νὰ “λάδῃ ἰδιάζουσα θέση” ἡ Εκκλησία τῆς “Ελλάδος ἕνα- ντι τῆς Π.Δ. καὶ “νὰ ἀποθάλῃ εἴτε ὁλόκληρη τὴν Π.Δ. ἢ τὰ µέρη ποὺ στρέφονται