[Τὸ παρὸν δὲν ἔχει καμμιά προσωπικἡ ἢ κομματικὴ χροιά: Εἶναι φιλολογικὴ - ψυχολογικὴ ἀνάλυση.] Ὡς τυχαῖο δεῖγμα ἐξετάζουμε τὸν λόγο τοῦ ὑπουργοῦ ΠΕ.ΧΩ.ΔΕ. κ. Κ. Λαλιώτη, ὁ ὁποῖος ἐνέχει ἀντιπροσωπευτικὰ χαραχτηριστικὰ κοινωνιολογικοῦ - ψυχολογικοῦ ἐνδιαφέροντος, πέραν τοῦ πολιτικοῦ. Ὁ κ. Κ. Λαλιώτης ὅταν μιλᾷ, μιλᾷ ἀργά, ἄνευρα, σχεδὸν χουρασμένα. Ὁ λόγος του ἔχει σαφῶς τὴν «ξύλινη» ἰδιοσυγκρασία, διαχρίνεται ἀπὸ σιγουριὰ καὶ ἄνεση κυριαρχίας, ἀπὸ ἔπαρση ἐνίοτε. ̓Αδέσμευτος χρονικῆς ἐγκράτειας, ἀτέρμονος, σχεδὸν ἀδιάφορος. Ἡ ὅποια αἰτία καὶ ἐρέθισμα τῆς ἔκφρασης χαὶ ἀνάπτυξης τοῦ Λαλιώτειου λόγου καθίστανται πάραυτα περιττά. Ὁ Λ.λ. ἐξαπλοῦται μὲ μίαν ἀργή, ἕρπουσα μονοτονία, ἄχρους, πλαδαρός, μονόχνωτος, ξερός, χοπιώδης. Θαρρεῖς πὼς δὲν ὑφίσταται ἐρώτημα, ἀλλὰ ἐν εἴδει φιλοσοφικῆς ἐνατένισης ἐξακτινώνεται μία δαθυστόχαστη ἀπεραντολογία. Οἱ παύσεις εἶναι διαδοχικὲς καὶ σταθερές, δίνοντας τὴν ἐντύπωση ὅτι «τώρα τελείωσε». Ὅμως ὁ χαμηλῆς συχνότητας καὶ τόνου λόγος συνεχίζει ἀπτόητος τὸ Ἑετύλιγμά του. Λόγος, ποὺ δὲν ἐπιδέχεται σύνθεση, ἀντίκρουση. Ποὺ ἀπαιτεῖ μονάχα ἀκροατὲς καὶ ὄχι διαλεγόμενους. Μονόλογος ἐν τέλει. Ἐπιθλητικός. Βαρύς. Φορτικὸς. "Ακαμπτος. "Ατεγκτος. Ἐξουσιαστικός. Τὸ συνοδευτικὸ θλέμμα εἶναι ἀπλανές. Στραμμένο σὲ μίαν δυσδιάκριτη κάμερα. Χωρὶς παιχνίδισμα. ̓Ασσορτὶ μὲ τὸν καλουπωμένο λόγο. Τὸ ὅλο πλαίσιο λεκτικῆς καὶ μὴ ἐκφορᾶς δὲν σπινθηρίζει καμμία ὑποψία ἀνατροπῆς, ἀπρόθλεπτου, κίνησης. Δὲν ὑπάρχει «τσάφ». Δὲν ἀνάθουν «φλάς». Ἢ ἄνοιἙη καὶ ἡ ποίηση δὲν πέρασαν ἀπὸ ἐκεῖ. Ὃ παφλασμὸς καὶ ὁ κρότος ἠχοῦν κάπου μαχρυά. ̓Απτὴν ἄλλη δέδαια ἐλλείπει σίγουρα καὶ ἡ ἀπολυταρχικὴ, νευρασθενικὴ παγερότητα. Ἡ ἰδεοληπτικὴ αὐτάρχεια, ὁ ἀλαζονικὸς κομπασμός, ἀποτρέποντας τὸν συγχεχριμένο λόγο ἀπ ̓ τὴν ἀχρότητα τῆς ψυχωτικῆς ἔκφρασης, ἀφήνοντάς τον αἰωρούμενο σὲ μίαν ἄγλυκη μοναξιά. ὍὉ Λ.λ. ἐκφράζει τὴν κόπωση τῆς ἐξουσίας. Τὴν διαχειριστικἡ δαριεστημάρα. Μία ὀραχυκυχλωμένη ἡδονὴ διαχυδέρνησης. Ἢ ἐφηδεία τοῦ ὁραματισμοῦ, ἡ τσαχπινιὰ καὶ τὸ σκέρτσο τῆς ἐπιθυμίας, τὸ ἐρωτικὸ καὶ τὸ ρίσκο τῆς κατάκτησης, ἡ ἀγωνία καὶ τὸ πάθος τῆς ἀγωνιστικότητας ἐκπεπτωχότα, τεθαμμένα καὶ πρὸ πολλοῦ μνημονευθέντα. Οἱ ἀξιώσεις, ποὺ ἔγιναν ἀξίες. Ὁ Λ.λ. καθρεφτίζει τὴν χρεωχοπία τοῦ ὑφιστάμενου πολιτικοῦ σκηνικοῦ. ̓Απαλόνσεις, ἐξομαλύνσεις, στρογγυλεύσεις. Συγκλίσεις, συμπτώσεις, ταυτίσεις. Ἢ Εὐρωπαϊκὴ ὑποχρέωση ἐξαλείφει τὴν (ὅποια) διαφορετικότητα, ἡ ζωντάνια τῆς ἀντίθεσης ἀπονευρώνεται, ἡ ἐπιχειρηματικὴ λογικὴ αὐτοσυντήρησης καὶ διατήρησης ἀνακύπτει καὶ ἀναγορεύεται σὲ πρώτη προτεραιότητα. Ὁ ποπιο εοοποπηίοις δυναμώνει. Οἱ Καρυωτάκῆδες θὰ πρέπει νὰ αὐτοκτονήσουν. Γιάννης Βασ. Πέππας Φιλόλογος,