[Τὸ παρὸν δὲν ἔχει καμμιά προσωπικἡ ἢ κομματικὴ χροιά: Εἶναι φιλολογικὴ - ψυχολογικὴ ἀνάλυση.] Ὡς τυχαῖο δεῖγμα ἐξετάζουμε τὸν λόγο τοῦ ὑπουργοῦ ΠΕ.ΧΩ.ΔΕ. κ. Κ. Λαλιώτη, ὁ ὁποῖος ἐνέχει ἀντιπροσωπευτικὰ χαραχτηριστικὰ κοινωνιολογικοῦ - ψυχολογικοῦ ἐνδιαφέροντος, πέραν τοῦ πολιτικοῦ. Ὁ κ. Κ. Λαλιώτης ὅταν μιλᾷ, μιλᾷ ἀργά, ἄνευ- ρα, σχεδὸν χουρασμένα. Ὁ λόγος του ἔχει σαφῶς τὴν «ξύλινη» ἰδιοσυγκρασία, δια- χρίνεται ἀπὸ σιγουριὰ καὶ ἄνεση κυριαρχίας, ἀπὸ ἔπαρση ἐνίοτε. ᾿Αδέσμευτος χρο- νικῆς ἐγκράτειας, ἀτέρμονος, σχεδὸν ἀδιάφορος. Ἡ ὅποια αἰτία καὶ ἐρέθισμα τῆς ἔκφρασης χαὶ ἀνάπτυξης τοῦ Λαλιώτειου λόγου καθίστανται πάραυτα περιττά. Ὁ Λ.λ. ἐξαπλοῦται μὲ μίαν ἀργή, ἕρπουσα μονοτονία, ἄχρους, πλαδαρός, μονόχνωτος, ξε- ρός, χοπιώδης. Θαρρεῖς πὼς δὲν ὑφίσταται ἐρώτημα, ἀλλὰ ἐν εἴδει φιλοσοφικῆς ἐνα- τένισης ἐξακτινώνεται µία δαθυστόχαστη ἀπεραντολογία. Οἱ παύσεις εἶναι διαδο- χικὲς καὶ σταθερές, δίνοντας τὴν ἐντύπωση ὅτι «τώρα τελείωσε». Ὅμως ὁ χαμηλῆς συ- χνότητας καὶ τόνου λόγος συνεχίζει ἀπτόητος τὸ Ἑετύλιγμά του. Λόγος, ποὺ δὲν ἐπιδέχεται σύνθεση, ἀντίκρουση. Ποὺ ἀπαιτεῖ μονάχα ἀκροατὲς καὶ ὄχι διαλεγόµενους. Μονόλογος ἐν τέλει. Ἐπιθλητικός. Βαρύς. Φορτικὸς. "Ακα- µπτος. "Ατεγκτος. Ἐξουσιαστικός. Τὸ συνοδευτικὸ θλέμµα εἶναι ἀπλανές. Στραμμέ- νο σὲ μίαν δυσδιάκριτη κάµερα. Χωρὶς παιχνίδισµα. ᾿Ασσορτὶ μὲ τὸν καλουπωμένο λόγο. Τὸ ὅλο πλαίσιο λεκτικῆς καὶ μὴ ἐκφορᾶς δὲν σπινθηρίζει καμμία ὑποψία ἀνα- τροπῆς, ἀπρόθλεπτου, κίνησης. Δὲν ὑπάρχει «τσάφ». Δὲν ἀνάθουν «φλάς». Ἢ ἄνοι- Ἑη καὶ ἡ ποίηση δὲν πέρασαν ἀπὸ ἐκεῖ. Ὃ παφλασμὸς καὶ ὁ κρότος ἠχοῦν κάπου µα- χρυά. ᾽Απτὴν ἄλλη δέδαια ἐλλείπει σίγουρα καὶ ἡ ἀπολυταρχικὴ, νευρασθενικὴ παγε- ρότητα. Ἡ ἰδεοληπτικὴ αὐτάρχεια, ὁ ἀλαζονικὸς κομπασμός, ἀποτρέποντας τὸν συ- γχεχριμένο λόγο ἀπ᾿ τὴν ἀχρότητα τῆς ψυχωτικῆς ἔκφρασης, ἀφήνοντάς τον αἰω- ρούμενο σὲ μίαν ἄγλυκη μοναξιά. ὍὉ Λ.λ. ἐκφράζει τὴν κόπωση τῆς ἐξουσίας. Τὴν διαχειριστικἡ δαριεστημάρα. Μία ὀραχυκυχλωμένη ἡδονὴ διαχυδέρνησης. Ἢ ἐφηδεία τοῦ ὁραματισμοῦ, ἡ τσαχπινιὰ καὶ τὸ σκέρτσο τῆς ἐπιθυμίας, τὸ ἐρωτικὸ καὶ τὸ ρίσκο τῆς κατάκτησης, ἡ ἀγωνία καὶ τὸ πάθος τῆς ἀγωνιστικότητας ἐκπεπτωχότα, τεθαμµένα καὶ πρὸ πολλοῦ µνηµονευ- θέντα. Οἱ ἀξιώσεις, ποὺ ἔγιναν ἀξίες. Ὁ Λ.λ. καθρεφτίζει τὴν χρεωχοπία τοῦ ὑφιστάμενου πολιτικοῦ σκηνικοῦ. ᾿Απα- λόνσεις, ἐξομαλύνσεις, στρογγυλεύσεις. Συγκλίσεις, συμπτώσεις, ταυτίσεις. Ἢ Εὐρω- παϊκὴ ὑποχρέωση ἐξαλείφει τὴν (ὅποια) διαφορετικότητα, ἡ ζωντάνια τῆς ἀντίθεσης ἀπονευρώνεται, ἡ ἐπιχειρηματικὴ λογικὴ αὐτοσυντήρησης καὶ διατήρησης ἀνακύ- πτει καὶ ἀναγορεύεται σὲ πρώτη προτεραιότητα. Ὁ ποπιο εοοποπηίοις δυναμώνει. Οἱ Καρυωτάκῆδες θὰ πρέπει νὰ αὐτοκτονήσουν. Γιάννης Βασ. Πέππας Φιλόλογος,