ΗΕΡΑΣΝΠ(Α)ΚΗ ΠΡΟΦΟΡΑ Μία ἀκόμη φαλκίδευσις τῆς Ἑλληνικῆς Ὅπως ἤδη ἔγραψα («Δαυλός», τεῦχος 171), ἡ «Ἔρασμι(α)κὴ προφορὰ» ἀποτελεῖ παντάπασιν στρέθλωσιν τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσης, ἡ ὁποία μὲ τὴν προφορὰν αὐτὴν οὐδέποτε οὐδαμοῦ ὠμιλήθη. Πρὶν Ἐεκινήσωμεν ἀναλυτικῶς νὰ ἀναφέρωμε τὶς θέσεις τῶν κυριωτέρων φιλολόγων, γλωσσολόγων κ.ἄ., Ἑλλήνων καὶ ξένων, οἱ ὁποῖοι τὴν θεωροῦν ἄκρως ἀντιεπιστημονικήν, θὰ ἤθελα ἐκ προοιμίου νὰ θέσω τὸ ἐρώτημα τοῦ κόμητος ἀ ̓ Ατίεαικχ: «Εἶναι κατανοητὸν νὰ σφάλῃ ἕνας σοφός, ὅμως γιατὶ τόσοι ἄλλοι σοφοὶ δὲν ἀποκατέστησαν τὸ σφάλμα,». Κι’ ἐγὼ προσθέτως Ἠξεραν τὴν ὀρθὴν προφορὰν ἢ ἤξεραν ὅτι ἦτο σαθρὸν τὸ κατασκεύασμα τοῦ Ἐράσμου καὶ δὲν τὸ διώρθωσαν; ” Αν ναί, μήπως κάτι ἄλλο χρύδεται πίσω ἀπ ̓ ὅλα αὐτά, πολὺ σοθαρὸ γιὰ τὸ λεγόμενον κῦρος τῶν Εὐρωπαίων ἐπιστημόνων καὶ ἄλλων; Δηλαδὴ πῶς ἐπεθλήθη ἡ Ἐρασμι(α)κὴ προφορὰ καὶ ὄχι ἡ τοῦ Ρώυχλιν; Ἐρωτήματα δαρέα. ΕἸ - στοὺς νῦν ἁπανταχοῦ τοῦ κόσμου κλασσικοὺς φιλολόγους.Ακολουθοῦντες τὴν Ρωῦχλινίαν προφοράν, ποὺ οἱ Ἕλληνες χρησιμοποιοῦν νῦν, δὲν θὰ ἐξυπηρετοῦν ἑαυτούς, οἱ ὁποῖοι γνωρίζοντες τόσες ἀρχαῖες ἑλληνικὲς λέξεις ποὺ ἐπιζοῦν μέχρι σήμερον ἀτόφυες στὸ στόμα τῶν Ἑλλήνων, δὲν καταλαδαίνουν οὔτε μία λέξι, ὅταν ἔρχωνται στὴν Ἑλλάδα -- καὶ οἱ Ἕλληνες δὲν τοὺς χαταλαδαίνουν ἐπίσης; Αὐτὸ τὸ πραχτικὸ ἐπιχείρημα δὲν θὰ ἔφθανε, δεδομένου ὅτι ἡ ὅλη ὑπόθεσις ἔχει πολλὲς δυσχολίες ὡς πρὸς τὸ ἐπιστημονικὸν καθαρῶς μέρος, γιὰ νὰ ἔχωμεν τὴν εὐθυγράμμισιν τῆς διδασκαλίας στὸ ἐξωτεριχὸ μὲ τὴν τῆς Ἑλλάδος τοιαύτην; ̓Αλλὰ καὶ ἀπὸ ἀπόψεως ἐπιστημονικῆς δὲν θὰ τοὺς ὠφελοῦσε ἡ ἐπαφὴ μὲ τὴν νῦν ὁμιλουμένην γλῶσσαν στὴν Ἑλλάδα, ἔχοντας δεδαίως κλασσικὴν παιδείαν; “Ὅμως καὶ τὸ διακυδευόμενον χῦρος τῶν Εὐρωπαίων ἐπιστημόνων δὲν εἶναι ἕνα σοδαρώτατον θέμα, ποὺ θὰ πρέπει ὅλους μας νὰ ἀπασχολήσῃ, καὶ τὸ σχετιζόμενον μὲ τὴν ̓Ερασμι(α)χὴν προφοράν, ἀλλὰ καὶ ἄλλα, ὅπως π.χ. τὸ ̓Αλφάδητον; Εἶναι τοῦτο παρωνυχὶς καὶ ἄχρηστη πρωτιά; Καὶ ἐδῶ δεδαίως δὲν πρόκειται μόνον περὶ κύρους, Εἶναι πιὸ εὐρύ, πιὸ σοθαρὸ πιὸ ἀνατριχιαστικό, θὰ ἔλεγα, ὅταν κάτι κρύθεται πίσω, ὅπως ὑπαινίχθηκα ἀνωτέρω. ̓Αλλὰ ἄς ἔλθωμε στὴν πλευρὰ τὴν ἐπιστημονικήν. Κατ ̓ ἀρχὰς ὅμως ὀφείλομε τὴν ἀπόδοσιν Φόρου τιμῆς στὸν ἀγνοηθέντα Ἰωάννην Ρώυχλιν καὶ σ ̓ ὅλους, ὅσοι ἐπολέμησαν τὸ ἔχτρωμα αὐτὸ τῆς Ἐρασμι(α)κῆς προφορᾶς μὲ τελευταῖον τὸν Ἰωσὴφ Πενλιάδην, ποὺ πρὸ 25 ἐτῶν συνεχέντρωσε πολλὰ σοδαρὰ στοιχεῖα ὡς πρὸς τὴν σωστὴν προφορὰν τῆς ̓Αρχαίας Ἑλληνικῆς, τὰ ὁποῖα θὰ χρησιμοποιήσω ἐν συνεχείᾳ,