ΗΕΡΑΣΝΠ(Α)ΚΗ ΠΡΟΦΟΡΑ Μία ἀκόμη φαλκίδευσις τῆς Ἑλληνικῆς Ὅπως ἤδη ἔγραψα («Δαυλός», τεῦχος 171), ἡ «Ἔρασμι(α)κὴ προφορὰ» ἀποτελεῖ παντάπασιν στρέθλωσιν τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσης, ἡ ὁποία μὲ τὴν προφορὰν αὐτὴν οὐδέποτε οὐδαμοῦ ὠμιλήθη. Πρὶν Ἐεκινήσωμεν ἀνα- λυτικῶς νὰ ἀναφέρωμε τὶς θέσεις τῶν κυριωτέρων φιλολόγων, γλωσσο- λόγων κ.ἄ., Ἑλλήνων καὶ ξένων, οἱ ὁποῖοι τὴν θεωροῦν ἄκρως ἀντιεπι- στηµονικήν, θὰ ἤθελα ἐκ προοιμίου νὰ θέσω τὸ ἐρώτημα τοῦ κόμητος ἀ᾽ Ατίεαικχ: «Εἶναι κατανοητὸν νὰ σφάλῃ ἕνας σοφός, ὅμως γιατὶ τόσοι ἄλλοι σοφοὶ δὲν ἀποκατέστησαν τὸ σφάλµα,». Κι’ ἐγὼ προσθέτως Ἠξεραν τὴν ὀρθὴν προφορὰν ἢ ἤξεραν ὅτι ἦτο σαθρὸν τὸ κατασκεύασμα τοῦ Ἐρά- σµου καὶ δὲν τὸ διώρθωσαν; ” Αν ναί, μήπως κάτι ἄλλο χρύδεται πίσω ἀπ᾿ ὅλα αὐτά, πολὺ σοθαρὸ γιὰ τὸ λεγόμενον κῦρος τῶν Εὐρωπαίων ἐπιστη- μόνων καὶ ἄλλων; Δηλαδὴ πῶς ἐπεθλήθη ἡ Ἐρασμι(α)κὴ προφορὰ καὶ ὄχι ἡ τοῦ Ρώυχλιν; Ἐρωτήματα δαρέα. λουθοῦντες τὴν Ρωῦχλινίαν προφοράν, ποὺ οἱ Ἕλληνες χρησιμοποιοῦν νῦν, δὲν θὰ ἐξυπηρετοῦν ἑαυτούς, οἱ ὁποῖοι γνωρίζοντες τόσες ἀρχαῖες ἑλλη- νικὲς λέξεις ποὺ ἐπιζοῦν μέχρι σήμερον ἀτόφυες στὸ στόμα τῶν Ἑλλήνων, δὲν κα- ταλαδαίνουν οὔτε μία λέξι, ὅταν ἔρχωνται στὴν Ἑλλάδα -- καὶ οἱ Ἕλληνες δὲν τοὺς χαταλαδαίνουν ἐπίσης; Αὐτὸ τὸ πραχτικὸ ἐπιχείρημα δὲν θὰ ἔφθανε, δεδομένου ὅτι ἡ ὅλη ὑπόθεσις ἔχει πολλὲς δυσχολίες ὡς πρὸς τὸ ἐπιστημονικὸν καθαρῶς μέρος, γιὰ νὰ ἔχωμεν τὴν εὐθυγράμμισιν τῆς διδασκαλίας στὸ ἐξωτεριχὸ μὲ τὴν τῆς Ἑλλάδος τοιαύτην; ᾿Αλλὰ καὶ ἀπὸ ἀπόψεως ἐπιστημονικῆς δὲν θὰ τοὺς ὠφελοῦσε ἡ ἐπαφὴ μὲ τὴν νῦν ὁμιλουμένην γλῶσσαν στὴν Ἑλλάδα, ἔχοντας δεδαίως κλασσικὴν παιδείαν; “Ὅμως καὶ τὸ διακυδευόμενον χῦρος τῶν Εὐρωπαίων ἐπιστημόνων δὲν εἶναι ἕνα σοδαρώτατον θέμα, ποὺ θὰ πρέπει ὅλους μας νὰ ἀπασχολήσῃ, καὶ τὸ σχετιζόμενον μὲ τὴν ᾿Ερασμι(α)χὴν προφοράν, ἀλλὰ καὶ ἄλλα, ὅπως π.χ. τὸ ᾿Αλφάδητον; Εἶναι τοῦτο παρωνυχὶς καὶ ἄχρηστη πρωτιά; Καὶ ἐδῶ δεδαίως δὲν πρόκειται μόνον περὶ κύρους, Εἶναι πιὸ εὐρύ, πιὸ σοθαρὸ πιὸ ἀνατριχιαστικό, θὰ ἔλεγα, ὅταν κάτι κρύ- θεται πίσω, ὅπως ὑπαινίχθηκα ἀνωτέρω. ᾿Αλλὰ ἄς ἔλθωμε στὴν πλευρὰ τὴν ἐπιστημονικήν. Κατ᾽ ἀρχὰς ὅμως ὀφείλομε τὴν ἀπόδοσιν Φόρου τιμῆς στὸν ἀγνοηθέντα Ἰωάννην Ρώυχλιν καὶ σ᾽ ὅλους, ὅσοι ἐπο- λέμησαν τὸ ἔχτρωμα αὐτὸ τῆς Ἐρασμι(α)κῆς προφορᾶς μὲ τελευταῖον τὸν Ἰωσὴφ Πενλιάδην, ποὺ πρὸ 25 ἐτῶν συνεχέντρωσε πολλὰ σοδαρὰ στοιχεῖα ὡς πρὸς τὴν σω- στὴν προφορὰν τῆς ᾿Αρχαίας Ἑλληνικῆς, τὰ ὁποῖα θὰ χρησιμοποιήσω ἐν συνεχείᾳ, ΕἸ - στοὺς νῦν ἁπανταχοῦ τοῦ κόσμου κλασσικοὺς φιλολόγους.Ακο-