Παρηγοθιὰ στὸν ἄρρωστο... Ψυχοφάρμακα παίρνω, γιὰ νὰ συνέλθω ἀπὸ τὸν κάξο | ποὺ μοῦ σκάρωσαν. ̓Ακοῦς ἐκεῖ! Ακόμα δὲν πρόλαδα νὰ τὸ χαρῶ τὸ καλό μου τὸ Μνημεῖο τοῦ Ολοκαυτώματος στὸ Θησεῖο, καὶ μὲ πίκραναν τόσο, ποὺ ἀναγκάστηκα νὰ τὸ ἑηλώσω. Τί τοὺς ἔφταιξε τὸ δόλιο; ̓ Αφήστε δὲ τὰ πικρόχολα σχόλια ὅσων τὸ κυττοῦσαν. «Τσουμπλέκι» τὸ ἀνέδαζαν, «ἀντικείμενο» καὶ «ἐξάμόλωμα» τὸ κατέὄαξαν. Ίς, τς! Τί σνομπαρίες ποὺ εἶναι αὐτοὶ οἱ Νεοέλληνες. Τί ἀπόλυτη ἔλλειψη καλλιτεχνικοῦ γούστου! Μὰ καλά, ἰδέα δὲν ἔχουν ἀπὸ μοντέρνα τέχνη; Καλύτερος εἶναι δηλαδὴ ὁ Ηνίοχος, ὁ Ἑρμῆς τοῦ Πραξιτέλη ἢ ὁ Δισκοθόλος τοῦ Μύρωνα ἀπὸ τὸ γλυπτικό μου ἀριστούργημα μὲ τὰ σκουριασμένα γρανάζια, τοὺς ἄξονες, τοὺς στροφάλους, τὶς ἁλυσίδες καὶ ὅλα τὰ συμπαρομαρτοῦντα; Μήπως τοὺς ἐνωχλοῦσε ἡ σκουριά -ποὺ εἶναι σύμόολο τῆς ἀντιλή ψεώς μου γιὰ τὴν Ἱστορία- ἢ τοὺς πείραζε ἡ αἰσθητικὴ ἀντίθεση τοῦ μνημείου μου μὲ τὰ παλιομάρμαρά τους, ποὺ παρὰ τὶς συνεχεῖς προσπάθειές μου ἐξακολουθοῦν νὰ στέχωνται ἐκεῖ γύρω καὶ νὰ μοῦ πληγώ- | νουν τὴ μειονεξία μου; Κι ἐκεῖνος ὁ χαριτόόρυτος δ ̓ Αδρααμ-όπουλος ποῦ εἶναι; Γιατὶ δὲν λέει κουδέντα; | Φοδήθηκε ἀπὸ τὶς διαμαρτυρίες καὶ τὰ μυστικὰ ντοκουμέντα; Κι ἐγὼ ποὺ νόμιζα ὅτι ὕστερα ἀπ’ αὐτὸ θὰ μοῦ μετωνόμαζε τὴν πλατεῖα Συντάγματος σὲ «Πλατεῖα Σανχεντρὶν», τὸ Μοναστηράκι σὲ «Συναγωγάκι» καὶ τὴν Ακρόπολη σὲ «Σιωνόπολη», τί νὰ πῶ; Ἔχει ποὺ ἔχει τὸ ὄνομα, δὲν ἔχει καὶ τὴ χάρη; ̓Αλλὰ ὅσο τὸ σκέφτομαι όαθύτερα, ἀρχίζω καὶ ψυλλιάζομαι τί συνέδη. Δὲ μοῦ όγάζετε ἀπὸ τὸ μυαλὸ οὔτε μὲ τιρμπουσσόν, ὅτι ἐκεῖνοι οἱ τρισκατάρατοι τοῦ «4 αυλοῦ» ἔδαλαν τὴν οὐρά τους στὴν ὑπόθεση. Βέδαια δὲν ἐξηγεῖται ἀλλιῶς. Πῶς εἶναι δυνατὸν λίγες μέρες μετὰ τὴν δημοσίευση τοῦ θέματος στὶς κατάπτυστες σελίδες τοῦ. γλοιώδους ἐντύπου τους τὸ μνημειάκι μου νὰ κάνῃ φτερά; Χωρὶς ἀμφιδολία αὐτοὶ μὲ ἔκαναν ρεζίλι τῶν σκυλιῶν, πιὸ πολὺ ἀπ ̓ ὅλους δὲ ἐκεῖνος ὁ καταραμένος ὁ Γλάρος μὲ τὰ περὶ τέχνης δημοσιεύματά του, ποὺ μοῦ χαλᾶνε τὴ μανέστρα. Ο σκώληξ ὁ ἀκοίμητος νὰ τὸν φάῃ, καὶ ὅσες οἱ ὧρες πτήσης του μὲ ΕἸ6 τόσες καὶ οἱ κατάρες μου. Στὴν οὐσία ὡστόσο ἄλλο εἶναι αὐτὸ ποὺ μὲ ἀνησυχεῖ. Θές, λέω, κάποια στιγμὴ οἱ ὀρθίως κοιμώμενοι ὑπήκοοι νὰ καταλάδουν τί φούμαρο καὶ παραμύθι τοὺς ἔχω πουλήσει ἐδῶ καὶ χιλιετίες μὲ τὴν πτωματολογία ποὺ διεξέρχομαι καὶ νὰ μὲ κάνουν σούργελο; Στὴν ἰδέα καὶ μόνο μὲ πιάνει ντελίριουμ τρέμενς. “Ὅσους νόμους καὶ ποινὲς κι ἄν θεσπίσω, ὅσους φιλοσόφους Ροζὲ Γκαρωντὺ καὶ ἱστορικοὺς Νταίηδιντ ]ρδινγκ. κι ἄν καταδικάσω μὲ τὸ νόμο περὶ Ολοκαυτώματος, ὅσο κι ἄν οἱ κυδερνήσεις τῆς Εὐρώπης καὶ τῆς Αμερικῆς σὰν πιστὰ σκυλάκια μοῦ εἰσάγουν τὶς ἐπιθυμίες μου στὴ νομοθεσία τους, πάλι θὰ θροῦν τρόπους νὰ μὲ ξεμπροστιάσουν. "Ασε δὲ ποὺ τὸ ρημάδι τὸ παρελθὸν οὔτε ὁ Γιαχδέμου δὲν μπορεῖ νὰ τὸ ἀλλάξῃ. "Όσο κι ἄν ἐγὼ τὸ θάόω, κάποιοι θὰ τὸ σκαλίζουν. Κι ἄν μὲ πάρουν χαμπάρι, τότε σίγουρα θὰ μὲ πάρῃ καὶ τὸ Σάρωθρον