Παρηγοθιὰ στὸν ἄρρωστο... Ψυχοφάρμακα παίρνω, γιὰ νὰ συνέλθω ἀπὸ τὸν κάξο | ποὺ μοῦ σκάρωσαν. ᾿Ακοῦς ἐκεῖ! Ακόμα δὲν πρόλαδα νὰ τὸ χαρῶ τὸ καλό µου τὸ Μνημεῖο τοῦ Ολοκαυτώματος στὸ Θησεῖο, καὶ μὲ πίκραναν τόσο, ποὺ ἀναγκάστη- κα νὰ τὸ ἑηλώσω. Τί τοὺς ἔφταιξε τὸ δόλιο;᾿ Αφήστε δὲ τὰ πικρόχολα σχόλια ὅσων τὸ κυττοῦσαν. «Τσουμπλέκι» τὸ ἀνέδαζαν, «ἀντικείμενο» καὶ «ἐξάμόλωμα» τὸ κατέ- ὄαξαν. Ίς, τς! Τί σνοµπαρίες ποὺ εἶναι αὐτοὶ οἱ Νεοέλληνες. Τί ἀπόλυτη ἔλλειψη καλλιτεχνικοῦ γούστου! Μὰ καλά, ἰδέα δὲν ἔχουν ἀπὸ μοντέρνα τέχνη; Καλύτερος εἶναι δηλαδὴ ὁ Ηνίοχος, ὁ Ἑρμῆς τοῦ Πραξιτέλη ἢ ὁ Δισκοθόλος τοῦ Μύρωνα ἀπὸ τὸ γλυπτικό µου ἀριστούργημα μὲ τὰ σκουριασµένα γρανάζια, τοὺς ἄξονες, τοὺς στροφάλους, τὶς ἁλυσίδες καὶ ὅλα τὰ συμπαρομαρτοῦντα; Μήπως τοὺς ἐνωχλοῦσε ἡ σκουριά -ποὺ εἶναι σύμόολο τῆς ἀντιλή ψεώς µου γιὰ τὴν Ἱστορία- ἢ τοὺς πείραζε ἡ αἰσθητικὴ ἀντίθεση τοῦ μνημείου µου μὲ τὰ παλιομάρμαρά τους, ποὺ παρὰ τὶς συ- νεχεῖς προσπάθειές µου ἐξακολουθοῦν νὰ στέχωνται ἐκεῖ γύρω καὶ νὰ μοῦ πληγώ- | νουν τὴ µειονεξία µου; Κι ἐκεῖνος ὁ χαριτόόρυτος δ᾽ Αδρααμ-όπουλος ποῦ εἶναι; Γιατὶ δὲν λέει κουδέντα; | Φοδήθηκε ἀπὸ τὶς διαμαρτυρίες καὶ τὰ μυστικὰ ντοκουμέντα; Κι ἐγὼ ποὺ νόμιζα ὅτι ὕστερα ἀπ’ αὐτὸ θὰ μοῦ μετωνόμαζε τὴν πλατεῖα Συντάγματος σὲ «Πλατεῖα Σαν- χεντρὶν», τὸ Μοναστηράκι σὲ «Συναγωγάκι» καὶ τὴν Ακρόπολη σὲ «Σιωνόπολη», τί νὰ πῶ; Ἔχει ποὺ ἔχει τὸ ὄνομα, δὲν ἔχει καὶ τὴ χάρη; ᾿Αλλὰ ὅσο τὸ σκέφτομαι όαθύτερα, ἀρχίζω καὶ ψυλλιάζοµαι τί συνέδη. Δὲ μοῦ όγάζετε ἀπὸ τὸ μυαλὸ οὔτε μὲ τιρμπουσσόν, ὅτι ἐκεῖνοι οἱ τρισκατάρατοι τοῦ «4 αυ- λοῦ» ἔδαλαν τὴν οὐρά τους στὴν ὑπόθεση. Βέδαια δὲν ἐξηγεῖται ἀλλιῶς. Πῶς εἶναι δυνατὸν λίγες μέρες μετὰ τὴν δημοσίευση τοῦ θέματος στὶς κατάπτυστες σελίδες τοῦ. γλοιώδους ἐντύπου τους τὸ μνημειάκι µου νὰ κάνῃ φτερά; Χωρὶς ἀμφιδολία αὐτοὶ μὲ ἔκαναν ρεζίλι τῶν σκυλιῶν, πιὸ πολὺ ἀπ᾽ ὅλους δὲ ἐκεῖνος ὁ καταραμένος ὁ Γλά- ρος μὲ τὰ περὶ τέχνης δημοσιεύματά του, ποὺ μοῦ χαλᾶνε τὴ µανέστρα. Ο σκώληξ ὁ ἀκοίμητος νὰ τὸν φάῃ, καὶ ὅσες οἱ ὧρες πτήσης του μὲ ΕἸ6 τόσες καὶ οἱ κατάρες µου. Στὴν οὐσία ὡστόσο ἄλλο εἶναι αὐτὸ ποὺ μὲ ἀνησυχεῖ. Θές, λέω, κάποια στιγμὴ οἱ ὀρθίως κοιμώμενοι ὑπήκοοι νὰ καταλάδουν τί φούμαρο καὶ παραμύθι τοὺς ἔχω που- λήσει ἐδῶ καὶ χιλιετίες μὲ τὴν πτωματολογία ποὺ διεξέρχοµαι καὶ νὰ μὲ κάνουν σούρ- γελο; Στὴν ἰδέα καὶ µόνο μὲ πιάνει ντελίριουµ τρέµενς. “Ὅσους νόμους καὶ ποινὲς κι ἄν θεσπίσω, ὅσους φιλοσόφους Ροζὲ Γκαρωντὺ καὶ ἱστορικοὺς Νταίηδιντ ]ρδινγκ. κι ἄν καταδικάσω μὲ τὸ νόμο περὶ Ολοκαυτώματος, ὅσο κι ἄν οἱ κυδερνήσεις τῆς Εὐρώπης καὶ τῆς Αμερικῆς σὰν πιστὰ σκυλάκια μοῦ εἰσάγουν τὶς ἐπιθυμίες µου στὴ νομοθεσία τους, πάλι θὰ θροῦν τρόπους νὰ μὲ ξεμπροστιάσουν. "Ασε δὲ ποὺ τὸ ρη- μάδι τὸ παρελθὸν οὔτε ὁ Γιαχδέµου δὲν μπορεῖ νὰ τὸ ἀλλάξῃ. "Όσο κι ἄν ἐγὼ τὸ θά- όω, κάποιοι θὰ τὸ σκαλίζουν. Κι ἄν μὲ πάρουν χαμπάρι, τότε σίγουρα θὰ μὲ πάρῃ καὶ τὸ Σάρωθρον