ΞΕΝΟΦΩ͂Ν ΖΟΛΟΩΤΑΣ Ζευς) απαίΠεπια ΟΠ ΟΙΓ ερος]... [Ἀντὶ ἐπικρίσεως αὐτῶν ποὺ πιθηκίζουν εἰσάγοντας τὴν πλημύρρα τῶν ξέ- νων λέξεων στὴν τέλεια καὶ πάµπλουτη σὲ λεξιλόγιο καὶ λεπτότατες νοηματικὲς ἀποχρώσεις ἑλληνικὴ γλῶσσα, δημοσιεύουμε τὰ κατωτέρω δύο λογύδρια τοῦ κα- θηγητοῦ Ξενοφῶντος Ζολώτα, ποὺ ὑπὸ τὴν ἰδιότητά του ὡς Διοικητοῦ τῆς Ίρα- πέζης τῆς Ἑλλάδος ἐξεφώνησε ἐνώπιον τῶν συνέδρων τῆς Διεθνοῦς Τραπέζης ᾿Ανασυγκροτήσεως καὶ ᾽᾿Αναπτύξεως στὴν Οὐάσιγκτων (26 Σεπτεµβρίου 1957 τὸ πρῶτο καὶ 2 Ὀκτωβρίου 1959 τὸ δεύτερο). Τὰ κείµενα αὐτά, ποὺ ἀπευθύνονταν σὲ μὴ ἑλληνομαθεῖς Διοικητὲς τῶν κεντρικῶν τραπεζῶν διαφόρων κρατῶν, εἶναι συντεταγμένα μὲ ἑλληνικὲς λέξεις ποὺ ἔχουν πολιτογραφηθῆ καὶ χρησιμοποιοῦν- ται στὴν ἀγγλική, ἀλλὰ καὶ σ᾽ ὅλες τὶς ξένες γλῶσσες, μὲ τὴν ἐξαίρεση µόνο τῶν ἄρθρὼν καὶ ὡρισμένων συνδέσμων καὶ προθέσεων. Οἱ ξένοι ἀναγκάζονται νὰ προσφύγουν στὴ γλῶσσα µας, γιὰ νὰ ἐκφραστοῦν ἐπιστημονικά, φιλοσοφικά, λο- γοτεχνικά. Ἐμεῖς πετᾶμε στὰ σκουπίδια τὸ γιγαντιαῖο αὐτὸ καὶ μοναδικὸ στὴν {- στορία τοῦ Πνεύματος ταμεῖο στοχασμοῦ, γνώσεων καὶ πολιτισμοῦ καὶ τὸ ἀντι- καθιστοῦμε μὲ τοὺς εἰσαγόμενους βαρβαρισμούς. Δὲν ὑπάρχει πιὸ συντριπτικἡ ᾱ- πόδειξη ὄχι µόνο τῆς ἐθνικῆς µας ἀναξιότητας ἀλλὰ καὶ τῆς πνευματικῆς µας ἐκ- φυλίσεως καὶ βαρβαρότητας]. Κυντίο, /. Ι ει]ορίζε ἰῃε αΓοΠοης οἵ {Πα Ραπείμηίο Νπ]ὶςπ]α(ῖο Τηε5αιΙΓιΙ5 απά (πε Ο6οιΙΠΠ6- ΠΟ] Έγαροζα {οι ίπε ογίΠοάοχγ οἵ ἰΠείγ αχίοπις, πιείποάς απά ρο]ἱοίες, αἰ ποιῇ ίΠετο ἰ5 4Π ερισοάε οἵ οβοοΡΏΟΠΥ οἵ {πε Τταρεζα νν ἢ Ηείας. ΜῈ επἰΠις]ᾶσπι ννο ἀἰαίοριε απάἀ 5«γπαροπἰζε αἱ (ε δγποᾶς οἱ ου ἀΙάγπιοιις Οιραπίζαίίοης ἴῃ ΠΟΠ ροἱγπιογρΏους εοοποπηίο ἰάεᾶς απά ἄορπ]ᾶς 8γο αΠᾶΙγΖεά απά 5γπίΠοίἰζεά. ΟἿ ογΗίσαἱ ργοῦίεπις 5ιΙοΠ ας ἴΠε πιπἰςπιαίίο ΡΙΘίΠΟΓᾶ ΡΕΠΕΓΕίΘ 5ΟΠΙΕ ΔΡΟΠΥ αΠά πιεἰαΠποΠοΙγ. ΤΠίς ΡΠεΠΟΠΙΕΠΟΠ ἰ5 οπαγαοίεγῖςίίο οἵ οι εροσῃΠ. Βιί, ἰο πιγ (Πεςίς, Ν/6 Πᾶνε ἴΠε ἀγηαπιίσπῃ {ο ΡΓΟΡΓαάΠΙ ἰΠεγαρθιἰο ρΓᾶοίῖεες ἂ5 ἃ ΡΤΟΡΗΥΙαΧἰς {ΓΟΠΙ ο[ᾶ- Ο5 απά οβίας5ίΓΟΡΠΘ. [η ῥραΓΔΙΙεἱ ἃ ραπείμπίἰο υπΏγροογΙ{ίοα| εοοποπηἰο «ΥΠΕΙΡΥ απά Πατπιοπίζαϊίοη {η ἃ ἀεπιοσγαίίο οἰΙπιαίθ ᾿ς Ὀδσίς. [ αροἰοβίζε [ο πιγ εοοεηίγίο πιοποἱοβια. { επιρῃᾶςίζα ΠΙΥ ειοΠαΓςίία ἰο γοι Κγτεῖβ, ἰο {πε δι ρβηὶς απά 6εηθΓοις Απιογίσᾶη Είηπος απά {ο (Πε οΓραΠίζθίς 4Πᾷ ΡΓΟ- ἰαροπίσίς οἵ {πίς Απιρηιοίγοηγ απά (πε ραςίγοποπιίο 5υπιροςίᾶ. 2. ΚυγΓίε, 1ι|ς Ζειις᾽ απαίΠαπ]α ΟΠ ΟἿΓ δροοῇ {οτ (Πε ἀγηαπιίσπι Οἱ ουΓ εοοποπηίες απά (πα Πετεςγ οἱ οἱΓ εοοποπιἰς πιοίποάς απά ρο]ἱοίες (ἶπαί ννα ποιά αδοπίσε Βείννεεη {πε 5ογΙἰα οἵ πιπιὶςσπιαίἰο ρἱείποτα απά {Πε (Παγγοάϊς οἵ εοοποπιίο απᾶεΠΙίᾶ. 11 16 ποί Πῃγ ΙάἱΟ5ΥΠΟΓάΟΥ {ο Ό6 Ιτοπίο ΟΓ 5αΓοᾶςίίο Ὀιί ΠΙΥ βρπους νοι] ρα (δὶ ρο[ιΙοίαης ἀγα ΓαίΠεΓ ο’γρίορΙείΠπογίςίς. Αίποιιρῃ ἰΠπεγ επιρῃα(ἰσοαΙ]γ΄ 5Ιρπιαίϊζο πιπιίςπ]α(ῖς ρἰδί ποτα, ίΠεγ επεΓρἰΖε 1ἰ