.. Ἡ διελκυστίνδα τοῦ Ἐξουσιασμοῦ 25: πρέπει νὰ δροῦν τὸ θάρρος νὰ ποῦν ἐπὶ τέλους τὴν ἀλήθεια γιὰ ἕνα θέμα, γιὰ τὸ ὁποῖο μόνο ψεύδη καὶ μισόλογα λέγονται ἢ συγκεχυμένες ἀπόψεις καὶ σχοπιμότητες κυριαρχοῦν. δὲν ὑπάρχει « Ελληνοχριστιανισμός»: Ὅταν ὑπῆρχε ὁ Ελληνισμός, ὁ Χριστιανισμὸς ἦταν ἀνύπαρκτος. Καὶ ὅταν κατασκευάσθηκε ὁ Χριστιανισμός, δολοφόνησε ἱστορικὰ τὸν Ελληνισμό, ὁ ὁποῖος ἐξαφανίσθηκε παντελῶς ἀκόμη καὶ ὡς λέξη (Μεσαίων). ̓Ελληνισμὸς καὶ Χριστιανισμὸς εἶναι πράγματα ἀπολύτως ἀσυμδίδαστα μεταξύ τους. 8Η περίφημη «Αναγέννηση» -- (ὑποτίθεται) τοῦ ̓Ελληνισμοῦδὲν ἦταν τίποτε περισσότερο ἀπὸ μία προσπάθεια ἀναδιώσεως ἁπλῶς ἑνὸς προτύπου (τοῦ ἀρχαιοελληνικοῦ). Ἢ ἀναδίωση προτύπου ὅμως ἀφ ̓ ἑαυτῆς δὲν εἶναι ἑλληνισμός, ἀφοῦ ἀποτελεῖ ὑποταγὴ στὴν αὖθεντία (στὴν αὐθεντία τῆς "Ελληνικῆς ̓Αρχαιότητας ἐπὶ τοῦ προκειμένου), ὑποταγὴ ποὺ ἀντιφάσκει ἐξ ὁρισμοῦ πρὸς τὸν ἑλληνισμό (καὶ τὸν ἀναιρεῖ πνευματικὰ ἐπομένως), ὁ ὁποῖος ἀκριδῶς ταυτίζεται πρὸς τὴν μὴ -- αὐθεντία, τὸ μὴ-μοντέλλο, καὶ εἶναι ἡ ἀνεπανάληπτη καὶ μὴ συναρτημένη καὶ προσαρμοσμένη πρὸς κάτι ἄλλο -- οὔτε καὶ πρὸς τὸ παρελθόν της -- μοναδικότητα τῆς συνείδησης, ἀτομικῆς καὶ ὁμαδικῆς. «Επομένως μὲ τὴν « ̓Αναγέννηση» δὲν ἀναγεννήθηκε ὁ Ἕλληνας, ἀλλὰ ὑποτάχθηκε καὶ διχάσθηκε ὁ Δυτικὸς ἄνθρωπος ἀνάμεσα σὲ δύο «μοντέλλα», μὲ ἀποτέλεσμα τὴν πνευματική του ὑποτέλεια ἀλλὰ καὶ τὴν ἱστορικὴ του σχιζοφρένεια -- τὴν αὐτοκατάργη σή του ὡς αὐτοδύναμῆς, μιᾶς καὶ ἑνιαίας ἱστορικῆς καὶ πολιτιστικῆς προσωπικότητας. [1 Ειδικώτερα γιὰ τὸν «“Ελληνα» ἡ νοσηρὴ αὐτὴ κατάσταση ἐξελίχθηκε μὲ πολὺ χειρότερα (ἀτομικὰ καὶ ἐθνικὰ) συμπτώματα: Ὄντας Χριστιανὸς δὲν μποροῦσε νὰ εἶναι “Ελληνας: καὶ ὄντας Ἓλληνας δὲν μποροῦσε νὰ εἶναι Χριστιανός. Πιεζόμενος ἄλλωστε -- μόνος αὐτὸς μεταξὺ τῶν ἄλλων ἐθνῶν -- ἀπὸ τὴν ἀσκηθεὶσα εἰδικὰ πάνω του πνευματικὴ καὶ ὑλικὴ δία τῆς κρατούσας ἐδῶ καὶ 1700 χρόνια ἰδεολογίας «ἀρρώστησε» ἀκόμη πιὸ δαριά, ἀφοῦ ὑποχρεώθηκε νὰ δώσῃ τόπο στὴ συνείδησή του καὶ στὸν Ελληνα καὶ στὸν Χριστιανό, μὲ ἀποτέλεσμα ἡ σχιξζοειδὴς αὐτὴ ἐξέλιξη νὰ τὸν ἐξουδετερώσῃ ὡς πρωτογενῆ ἐλεύθερη καὶ δημιουργικὴ ψυχοπνευματικὴ ὀντότητα. Αὐτὸς -- καὶ μόνον αὐτὸς -- εἶναι ὁ λόγος, γιὰ τὸν ὁποῖο ὁ “Ἕλληνας, ἐνῷ ἦταν ὁ μοναδικὸς δημιουργὸς τοῦ Παγκόσμιου Πολιτισμοῦ, ἀπὸ τὴ στιγμὴ τοῦ πνευματικοῦ ἀκρωτηριασμοῦ ἢ διχασμοῦ του στείρεψε πολιτιστικὰ ἀπότομα καὶ δὲν παρήγαγε πιὰ τίποτα, ποὺ νὰ ἀποτελέσῃ στοιχεῖο