.. Ἡ διελκυστίνδα τοῦ Ἐξουσιασμοῦ 25: πρέπει νὰ δροῦν τὸ θάρρος νὰ ποῦν ἐπὶ τέλους τὴν ἀλή- θεια γιὰ ἕνα θέμα, γιὰ τὸ ὁποῖο μόνο ψεύδη καὶ μισόλογα λέγο- νται ἢ συγκεχυμένες ἀπόψεις καὶ σχοπιμότητες κυριαρχοῦν. δὲν ὑπάρχει « Ελληνοχριστιανισμός»: Ὅταν ὑπῆρχε ὁ Ελληνι- σμός, ὁ Χριστιανισμὸς ἦταν ἀνύπαρκτος. Καὶ ὅταν κατασκευάσθηκε ὁ Χριστιανισμός, δολοφόνησε ἱστορικὰ τὸν Ελληνισμό, ὁ ὁποῖος ἐξα- φανίσθηκε παντελῶς ἀκόμη καὶ ὡς λέξη (Μεσαίων). ᾿Ελληνισμὸς καὶ Χριστιανισμὸς εἶναι πράγματα ἀπολύτως ἀσυμδίδαστα μεταξύ τους. 8Η περίφημη «Αναγέννηση» -- (ὑποτίθεται) τοῦ ᾿Ελληνισμοῦ- δὲν ἦταν τίποτε περισσότερο ἀπὸ µία προσπάθεια ἀναδιώσεως ἁπλῶς ἑνὸς προτύπου (τοῦ ἀρχαιοελληνικοῦ). Ἢ ἀναδίωση προτύπου ὅμως ἀφ᾽ ἑαυτῆς δὲν εἶναι ἑλληνισμός, ἀφοῦ ἀποτελεῖ ὑποταγὴ στὴν αὖθε- ντία (στὴν αὐθεντία τῆς "Ελληνικῆς ᾿Αρχαιότητας ἐπὶ τοῦ προκειµέ- νου), ὑποταγὴ ποὺ ἀντιφάσκει ἐξ ὁρισμοῦ πρὸς τὸν ἑλληνισμό (καὶ τὸν ἀναιρεῖ πνευματικὰ ἐπομένως), ὁ ὁποῖος ἀκριδῶς ταυτίζεται πρὸς τὴν μὴ -- αὐθεντία, τὸ μὴ-μοντέλλο, καὶ εἶναι ἡ ἀνεπανάληπτη καὶ μὴ συ- ναρτημένη καὶ προσαρμοσμένη πρὸς κάτι ἄλλο -- οὔτε καὶ πρὸς τὸ πα- ρελθόν της -- μοναδικότητα τῆς συνείδησης, ἀτομικῆς καὶ ὁμαδικῆς. «Επομένως μὲ τὴν «᾿Αναγέννηση» δὲν ἀναγεννήθηκε ὁ Ἕλληνας, ἀλλὰ ὑποτάχθηκε καὶ διχάσθηκε ὁ Δυτικὸς ἄνθρωπος ἀνάμεσα σὲ δύο «μο- ντέλλα», μὲ ἀποτέλεσμα τὴν πνευματική του ὑποτέλεια ἀλλὰ καὶ τὴν ἱστορικὴ του σχιζοφρένεια -- τὴν αὐτοκατάργη σή του ὡς αὐτοδύνα- μῆς, μιᾶς καὶ ἑνιαίας ἱστορικῆς καὶ πολιτιστικῆς προσωπικότητας. [1 Ειδικώτερα γιὰ τὸν «“Ελληνα» ἡ νοσηρὴ αὐτὴ κατάσταση ἐξε- λίχθηκε μὲ πολὺ χειρότερα (ἀτομικὰ καὶ ἐθνικὰ) συμπτώματα: Ὄντας Χριστιανὸς δὲν μποροῦσε νὰ εἶναι “Ελληνας: καὶ ὄντας Ἓλληνας δὲν μποροῦσε νὰ εἶναι Χριστιανός. Πιεζόµενος ἄλλωστε -- μόνος αὐτὸς με- ταξὺ τῶν ἄλλων ἐθνῶν -- ἀπὸ τὴν ἀσκηθεὶσα εἰδικὰ πάνω του πνευ- ματικὴ καὶ ὑλικὴ δία τῆς κρατούσας ἐδῶ καὶ 1700 χρόνια ἰδεολογίας «ἀρρώστησε» ἀκόμη πιὸ δαριά, ἀφοῦ ὑποχρεώθηκε νὰ δώσῃ τόπο στὴ συνείδησή του καὶ στὸν Ελληνα καὶ στὸν Χριστιανό, μὲ ἀποτέλεσμα ἡ σχιξζοειδὴς αὐτὴ ἐξέλιξη νὰ τὸν ἐξουδετερώσῃ ὡς πρωτογενῆ ἐλεύ- θερη καὶ δημιουργικὴ ψυχοπνευματικὴ ὀντότητα. Αὐτὸς -- καὶ μόνον αὐτὸς -- εἶναι ὁ λόγος, γιὰ τὸν ὁποῖο ὁ “Ἕλληνας, ἐνῷ ἦταν ὁ μονα- δικὸς δημιουργὸς τοῦ Παγκόσμιου Πολιτισμοῦ, ἀπὸ τὴ στιγμὴ τοῦ πνευματικοῦ ἀκρωτηριασμοῦ ἢ διχασμοῦ του στείρεψε πολιτιστικὰ ἀπότομα καὶ δὲν παρήγαγε πιὰ τίποτα, ποὺ νὰ ἀποτελέσῃ στοιχεῖο