. « ̓Αεὶ ἀξύνετοι...» Ἡ ἰδεολογικὴ ἀπέχθεια πρὸς τὸν «Δαυλὸν» κάποιων γραικύλων κατοίκων τοῦ κράτους τῆς Ρωμιοσύνης καὶ τοῦ ἀνύπαρχτου «Ἑλληνοχριστιανικοῦ Πολιτισμοῦ» εἶναι «ἐνδημική». Δὲ χρειάζεται νὰ γνωρίζουν ἀκριδῶς τί γράφει ὃ «Δαυλός», αὐτοὶ ἔχουν προκατασκευασμένη τὴν «ἀντίθεση». Εἶναι τὸ σύνηθες πολιτισμικὸ πρόδλημα, τὸ ὁποῖο δυστυχῶς παρατηρεῖται καὶ στοὺς «μορφωμένους» ἢ καὶ στὴν τάξη τῶν ἡμιμαθῶν κουλτουριάρηδων. Εἶναι ἕνα τεῖχος. Τὸ Σύστημα παραποιῶντας τὴν ἀνεπανάληπτη Ἑλληνικὴ ̓Αρχαιότητα σὲ ὅλες τὶς πρωτιὲς ποὺ ὁ ἀξεπέραστος πολιτισμός της κατήγαγε, κυκλοφορεῖ ὑπεξαιρεμένες ἰδέες της. τὶς ὁποῖες εἰσάγει σὰν δικές του, προσαρμοσμένες στὴν κοσμοθεωρία του. Τὰ στερημένα ὅμως μυαλά, ποὺ ἔχουν ἐντελῶς ἀποξενωθῆ ἀπὸ τὴ διασταυρωτικὴ σύγκριση, τὴν ἀμφισδήτηση, τὴν ἔρευνα, τὴν χριτικὴ καὶ πάνω ἀπ’ ὅλα τὴν ἐπαφὴ μὲ τὰ πρωτογενῆ στοιχειώδη μεγέθη, ποὺ εἶναι ἡ δάση τῆς Φύσης, ἔχουν γίνει ἐντελῶς ἀνίκανα νὰ φτάσουν ψηλά. Τοὺς εἶναι ἀρκετὸ νὰ παπαγαλίζουν στενοχέφαλα καὶ φανατικὰ τὰ ὅσα τοὺς ἔχουν μὲ μαεστρία σερθίρει. Καλά, αὐτοὶ οἱ μικροπονηρούληδες τῆς καθημερινῆς κομπίνας, ποὺ καλιγώνουν τὸν ψύλλο στὴν καθημερινότητα, δὲν καταλαδαίνουν ὅτι τὸ Σύστημα δὲν θὰ ἔμενε μὲ σταυρωμένα τὰ χέρια γιὰ τὴν ἀσφάλεια καὶ ἐπιδίωσή του. "Ας πάρουμε χάτι πιὸ ἁπλό ἀπὸ τὴν προδληματικὴ τοῦ «Δαυλοῦ»: Ἂν τοὺς μιλήσῃς γιὰ τὴν ἀνάταση καὶ τὴν ὀμορφιὰ τῆς μεγάλης Τέχνης, ἂν τοὺς πῇς γιὰ ἕνα δαθὺ ποίημα ἢ γιὰ τὸν Ἠνίοχο τῶν Δελφῶν, ἀνοιγοκλείνουν μὲ ὕπνηλία τὰ μάτια, σὰν νὰ τοὺς ἔδαζες νὰ κάνουν τὴν χειρότερη ἀγγαρεία. Τοὺς λείπει ἡ συνέγερση τῆς ἀνάτασης. Ἴσως ὑπάρχουν ἄνθρωποι, ποὺ χωρὶς καμμιὰ παιδεία ἐνστικτωδῶς ἀντιλαμδάνονται τὴν ὀμορφιὰ ἢ τὴν ἔχουν «πρωτογενῆ» μέσα τους. Αὐτοὶ εἶναι ἄλλο πρᾶγμα. Οἱ ἐπικίνδυνοι, τοὺς ὁποίους πάντα ἐπιστρατεύει τὸ Σύστημα καὶ εἶναι ἱκανοὶ γιὰ ὅλα, εἶναι αὐτοὶ ποὺ στεροῦνται ἑνὸς ἀνώτερου ἐπιπέδου, ἂν καὶ πολλοὶ κατέχοντάς το δὲν σημαίνει ὅτι δὲν μποροῦν νὰ εἶναι χειρότεροι ὅλων... Δὲν εἶναι ὁ «Δαυλὸς» ποὺ τοὺς φταίει, ἀλλὰ ἡ μειονεξία ἑνὸς ἐπίπεδου ἑαυτοῦ ποὺ ἔχουν, ψυχροῦ σὰν φίδι ἢ εὐέξαπτου σὰν ὑστερικοῦ. Ὃ ἀληθινὸς «Λόγος» μὲ τὴν ἡρακλείτια ἔννοια, ποὺ εἶναι διάχυτος («ξυνὸς») παντοῦ (ἀλλὰ «ἀεὶ ἀξύνετοι γίγνονται ἄνθρωποι»), αὐτὸς εἶναι ποὺ ἐνοχλεῖ τοὺς γραικύλους καὶ ὄχι ὁ «Δαυλός», ὁ ὁποῖος ἁπλῶς τοὺς ὑπενθυμίζει τὴν ὕπαρἙη τοῦ Λόγου αὐτοῦ, τοῦ Ἑλληνικοῦ Λόγου. Παντελῆς Γλάρος