ΗΔΙΑΣ Λ. ΤΣΑΊΤΣΟΜΟΙΡΟΣ Τὸ «αὐτοφυές» τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας στὸν ἑλληνικὸ χῶρο καὶ τὴν ἑλληνικὴ φύση (Μιὰ ἄποψη ἀντίθετη πρὸς τὶς ἰσχύουσες θεωρίες) Ι. Ἢ ἑλληνικὴ γλώσσα, ὅποια μορφὴ κι ἂν πῆρε ἀπ᾽ τὴ γέννησή της μέχρι σήμερα, ἐ- ξακολούθησε, παρὰ τὶς προσπάθειες τῶν διωκτῶν της, νὰ παραμένει μοναδικὸ µνη- μεῖο πολιτισμοῦ. Γέννημα, ὅπως θ ᾿ἀποδειχθῆ, τοῦ ἑλληνικοῦ χώρου καὶ τῆς ἑλληνικῆς φύσεως, ἔγινε ὄχι μόνον ἡ τέλεια ἔκφραση τοῦ Ἑλληνικοῦ Λόγου, ἀλλὰ κατόρθωσε, µέσω τῶν λέξεών της, ν᾿ ἀποταμιεύσει τὴ σοφία χιλιετιῶν καὶ νὰ καταστεῖ, μ᾽ αὐτὸ τὸν τρόπο, τὸ μεγαλύτερο ταμεῖο γνώσεων τοῦ ἀρχαίου κόσμου καὶ ἀρχεῖο πολύτιμο τῆς ἱ- στορίας τοῦ πολιτισμοῦ. Ἐναντίον αὐτοῦ τοῦ «Λόγου», ποὺ ἀποταμιευμένος βρίσκεται ἐντὸς τῆς ἑλληνι- κῆς γλώσσας, στρέφονται ἐκ νέου σήµερα ὅλοι οἱ δογματικοὶ «-ισμοὶ». Εἴμαστε µάρ- τυρες μιᾶς νέας μεθοδευµένης προσπάθειας τῶν ἀντιπάλων τῆς «ἐνάρχου τάξεως» καὶ τοῦ «διαλόγου», ποὺ ἐκπροσωπεῖ ὁ Ἑλληνικὸς Λόγος. Σ᾽ αὐτὴ τὴν νέα «προσπάθεια» ἀπειλοῦνται τόσο ὁ ἑλληνικὸς χῶρος, ὅσο καὶ ἡ ἑλληνικὴ γλῶσσα καὶ ὁ ἑλληνικὸς λα- ός. «Ἡ γλωσσική µας ὑποβάθμιση δὲν εἶναι θέµα κάποιων λέξεων καὶ τύπων» --ὑποστήριξε ὁ καθηγητὴς τῆς Γλωσσολογίας τοῦ Πανεπιστηµίου ᾿Αθηνῶν κ. Γεώργ. Μπαμπινιώτης. «Εἶναι θέµα Παιδείας, ἐλευθερίας καὶ νοοτροπίας. Δὲν εἶναι «παιδική ᾱ- σθένεια» ποὺ θὰ περάσει. Εἶναι ἐνδημοῦσα νόσος. Καὶ ἀπαιτεῖ ἄμεση, γενναία ἀντιμετώ- πισή, μὲ κριτήρια τὴν ἐλευθερία στὴ γλώσσα --ποὺ θὰ πῆ ἐλευθερία στὴν ἔκφραση καὶ στὴ σκέψη--- καὶ στὴν ἐπιστημονικὴ ἀλήθεια. » Μακρυὰ ἀπὸ µικροσκοπιµότητες, ἀπὸ ἀδικαιολόγητους σήµερα φανατισμούς, ᾱ- πὸ πονηρὲς ὅσο καὶ ἀφελεῖς ταξινομήσεις σὲ δεξιούς καὶ ἀριστεροὺς τῆς γλώσσας, σὲ ἀντιδραστικοὺς καὶ προοδευτικούς. Καὶ κυρίως μακρυά ἀπὸ τὴν ὕποπτη σήµερα συντή- ρήση τοῦ πολωτικοῦ σχήματος μιᾶς τεχνητῆς ἀντιδικίας μεταξὺ λογίας καὶ δημοτικῆς γλώσσας, ἑνὸς σχήματος ποὺ ἔεπέρασε ὀργανικὰ καὶ ἱστορικὰ ἡ ἴδια ἡ γλῶσσα µας. Μοναδικὸς στόχος σήµερα πρέπει νὰ εἶναι ἡ ἀνύψωση τῆς στάθµης τῆς γλωσσικής µας ἐπικοινωνίας: Καλύτερη ποιότητα γλώσσας. Ὁ ἀγῶνας γιὰ τὴν βαθμιαία ἐξάρτησή της ἀπὸ τὶς ἔένες γλῶσσες ἐπιβάλλεται σήµερα ὅσο ποτὲ ἄλλοτε καὶ εἶναι ἀγῶνας γιὰ τὴν ἐ- θνική µας ταυτότητα». (Απὸ τὴ συζήτηση στὴν ᾿Αρχαιολογικὴ '᾿Εταιρία, 20/3/1984). Εἶναι χρέος πιὰ ν᾿ ἀποκαλύπτουμε τὸ ἀνόσιο παιχνίδι τῆς δολιοφθορᾶς. 'Ο Ἑλλη- νικὸς Λόγος μπορεῖ νὰ ὁδηγήσει τοὺς νέους ὅλης τῆς γῆς ἔξω ἀπὸ τοὺς λαβύρινθους τῆς πάσης μορφῆς «-«ισμῶν» καὶ τῶν ἐκτροπῶν. Χιλιετίες τώρα θυσιάζονται οἱ νέοι στὶς παρανοϊκότητες τῶν δογματισμῶν, χωρὶς νὰ βρίσκουν τὴν ποθητὴ εὐτυχία. Γρά- φει ὁ Πουλαντζᾶς στὸ «Κράτος, Ἐξουσία καὶ Σοσιαλισμός» (ἐκδόσεις «Θεμέλιο», μετ. Εἰρήνης Λεβίδη): « Ἡ αἰσιοδοξία ὡς πρὸς τὸ δημοκρατικὸ δρόμο τοῦ σοσιαλισμοῦ, ὦ- στόσο, δὲν πρέπει νὰ μᾶς κάνει νὰ τὸν θεωροῦμε σὰν μιὰ βασιλικὴ ὁδό, εὔκολη καὶ ἀκίν- δυνη. Κίνδυνοι ὑπάρχουν, κατὰ κάποιο τρόπο ὅμως μετατοπισμένοι: σὲ τελευταία ἀνά- λυση, οἱ κίνδυνοι εἶναι νὰ πορευτοῦμε κι ἐμεῖς σὰν θύματα πρὸς τὰ κατονομασμένα στρατόπεδα καὶ τὶς σφαγές. Σὲ τοῦτο θὰ ἀπαντοῦσα ὅτι σὲ σύγκριση καλύτερα αὐτὸ πα- ρὰ νὰ σφαγιάσουµε τοὺς ἄλλους γιὰ νὰ τελειώσουµε καὶ οἱ ἴδιοι κάτω ἀπ᾿ τὴ λεπίδα κά- ποιας Επιτροπῆς Δημόσιας Σωτηρίας ἢ κάποιου δικτάτορα τοῦ Προλεταριάτου». ᾽Αλλοτριωμένοι, καθὼς εἴμαστε ὅλοι µας, στὰ γνωστὰ «μοντέλα ζωῆς», ποὺ μᾶς σερβίρουν ἤ μᾶς ὑποχρεώνουν νὰ ζοῦμε, εἶναι, θὰ μᾶς ποῦν, οὐτοπία νὰ περιμένουμε ὅ- τι οἱ ἐξουσιασμοὶ θὰ νικηθοῦν. Προσωπικά πιστεύω, ὅτι στυλοβάτης τοῦ ἐξουσιασμοῦ εἴμαστε ἐμεῖς οἱ ἴδιοι... Ἣ διαπίστωσή µου εἶναι, ὅτι εἴμαστε ὑποχείρια ἑνὸς φαύλου κύκλου. ᾽Ακριβῶς ὅμως ἐπειδὴ εἶναι φαῦλος, ὑπόκειται σὲ μιὰ διάσπαση. Τὸ φαινόμε- νο, προσέξτε, δὲν εἶναι καινούργιο. «Οὐδὲ τις εὐόρκου χάρις ἔσσεται οὔτε δικαίου οὔτ᾽ ἀγαθοῦ, μᾶλλον δὲ κακῶν ῥεκτῆρα καὶ ὕβριν ἀνέρα τιμήσουσι᾽ δίκη δ᾽ ἐν χερσί, καὶ αἰδὼς