ΟΙΚΑΛΑ(()Σ Ἐνοχλητικὴ ἀνακάλυψη “Λοιπὸν τὰ ἠρεμιστικά μου εἶναι ἐδῶ πάνω, τὴν ὥρα ποὺ τὰ χρειάζομαι. Γιατί; Γιὰ νὰ συνέλθω ἀπὸ τὸ στραπάτσο ποὺ ἔπαθα μ ̓ αὐτὸν τὸν καταραμένο τὸν Γκοντιό. ̓ Ακοῦς ἐκεῖ, νὰ πάῃ ν ̓ ἀνακαλύψῃ στὸ δυθὸ τῆς) Αλεξάνδρειας ἑλληνικὲς πόλεις; Τί ἦταν αὐτὸ στὰ καλὰ καθούμενα; Κι ὅλα πήγαιναν τόσο καλά! Κι ὁ Μπαμπινιώτης μου ἔγινε πρύτανις στὸ Πανεπιστήμιο ̓Αθηνῶν, κι ὁ Μπερνὰλ μου ἁλωνίζει στὴν ̓Αμερική, καὶ ἡ ρημαδο-πινακίδα τοῦ Δισπηλιοῦ ἔγινε σκόνη καὶ θρύψαλα, καὶ οἱ μετροπόντικές μου ρήμαξαν τὴν ὑπόγεια Αθήνα, καὶ τὰ Ελγίνεια, ἂν τὰ ξαναδῆτε, φτύστε με, καί... καὶ τόσα ἄλλα χόλπα μου ἔπιασαν τόπο, ἀλλὰ ἔφαγα τὴ φάπα ἀπὸ ̓χεῖ ποὺ δὲν τὴν περίμενα. Βγῆκε ἕνας κουτόφραγκος ἀρχαιολόγος καὶ ξετρύπωσε ἀπὸ τὸ δυθὸ τοῦ ̓Αμποῦ Κὶρ τὸ Ηοάκλειο, τὴν Κάνωπο καὶ τὴν Μινωτίδα. Χάθηκε δηλαδὴ νὰ δρῇ κανένα Μελκάρθειο, κανένα Γιλγάμειο ἢ κανένα φοινικικὸ θέατρο; Αντε τώρα νὰ ἀποσοδήσω αὐτὸ ποὺ φοδᾶμαι σὰν τὸ διάόολο: τὴν ἀναψηλάφηση τῆς ὑποθέσεως «Σουδαλτζῆ». Νὰ δῆτε, ποὺ θὰ τῆς ἀνοίξῃ πάλι ἡ ὄρεξη γιὰ ἀνασκαφὲς στὴ Σίουα. ̓Αλλὰ δὲν εἶπα ἀκόμη τὴν τελευταία μου λέξη. Θὰ δάλω τὸν πάγκαλο ὑπουργό μου νὰ τῆς κόψῃ τὸ δῆχα, κι ἂς τῆς εἶχε ὑποσχεθῇ ἄλλα κάποτε. Τώρα μὲ τὶς πόλεις τί γίνεται; Πιέζω τὶς ἕλικες τοῦ ἐγκεφάλου μου νὰ σκαρΦιστοῦν κάτι, ἀλλὰ τίποτα δὲν μοῦ οχεται. Νὰ δάλω άραγε τὸ ἰσραηλινὸ ναυτικὸ νὰ ναρκοθετήσῃ τὴν περιοχή; Μπά, ὄχι, εἶναι πολὺ χοντρό. Νὰ στείλω ἕνα ραδασάκι στὸν Αἰγύπτιο ὑπουργὸ Πολιτισμοῦ νὰ διώξῃ τὸν Γκοντιὸ μὲ τὶς | κλωτσιές; Δὲ νομίζω, αὐτὰ μόνο στὸ ̓Ελλαδιστὰν πιάνουν τόπο. Νὰ συστήσω ἆραγε στὶς πολυεθνικές μου νὰ τσιμεντώσουν τὸ δυθὸ τῆς Αλεξάνδρειας μὲ πρόσχημα τὴ δῆθεν κατασκευὴ διαλυτηρίου πλοίων; Μπά, οὔτε αὐτὸ θὰ πιάσῃ. Στὸ Πλατυγυάλι τῆς Αἰτωλοακαρνανίας μόνο ἔπιασε δέδαια, ἀλλά, εἴπαμε, ἐκεῖ δὲν εἶναι 'Ελλαδιστάν. ̓Α/ Τὸ ὄρῆκα. Θὰ δάλω σὲ ἐφαρμογὴ τὸ σχέδιο «κόττερο»! Τί ἐννοῶ; Μὰ φυσικὰ αὐτὸ ποὺ ἔκανα πρὸ πολλῶν ἐτῶν στὸ Κρητικὸ Πέλαγος. ́Ἔστειλα ἕνα πλοιάριο ἀπὸ τὸ Χάιφα, δῆθεν τουριστικό, τὸ πλήρωμα τοῦ ὁποίου τὴν κατάλληλη στιγμὴ καὶ στὸ κατάλληλο μέρος ἔτοιμαξόταν νὰ ποντίσῃ ἀνοιχτὰ τῆς Κρήτης δύο τεχνητὰ παλαιωμένες πλάκες μὲ ἀραμαϊκὴ γραφή. ̓Εὰν δὲν τοὺς μάγκωναν οἱ «ντελικανῆδες» λιμενικοί, τώρα θὰ καμάρωνα γιὰ τὴν «Ογεία «μάαίοα», ὅπως τιτλοφόρησε ἄλλωστε καὶ τὸ σχετικὸ σύγγραμμά του τότε ὁ ἐξαίρετος καθηγητής μου Τωδίας ̓Ανκορί. | Τώρα ὅμως θὰ πιάσῃ τὸ κόλπο. Βλέπετε, οἱ Αἰγύπτιοι λιμενικοὶ δὲν εἶναι καὶ τόσο «σπίρτα», ὅσο οἱ "Έλληνες συνάδελφοίτους. ̓Εμπρὸς λοιπόν, καλοίμου ̓ πλακᾶδες, γλύπτες καὶ λοιποὶ τσανακογλύπτες. Πέστε μὲ τὰ μοῦτρα στὴ δουλειά. Φτειάξτε μου μπόλικες πλάκες μὲ ὅ,τι ἑδραϊκό, φοινικικό, χαναανιτικὸ καὶ ἀσσυροδαδυλωνιακὸ περιεχόμενο τραδάει ἡ ψυχή σας. Κι ὁ Γιαχδὲ νὰ δώσῃ, αὐτὴ τὴ φορὰ νὰ τὶς δουλιάξω περνώντας ἀπαρατήρητος. Γιατί, ἂν καὶ τώρα μὲ πάρουν χαμπάρι, τότε σίγουρα θὰ μὲ πάρῃ τὸ Σάρωθρον