ΟΙΚΑΛΑ(()Σ Ἐνοχλητικὴ ἀνακάλυψη “Λοιπὸν τὰ ἠρεμιστικά µου εἶναι ἐδῶ πάνω, τὴν ὥρα ποὺ τὰ χρειάζομαι. Για- τί; Γιὰ νὰ συνέλθω ἀπὸ τὸ στραπάτσο ποὺ ἔπαθα μ᾽ αὐτὸν τὸν καταραμένο τὸν Γκοντιό.᾿ Ακοῦς ἐκεῖ, νὰ πάῃ ν᾿ ἀνακαλύψῃ στὸ δυθὸ τῆς) Αλεξάνδρειας ἑλλη- νικὲς πόλεις; Τί ἦταν αὐτὸ στὰ καλὰ καθούμενα; Κι ὅλα πήγαιναν τόσο καλά! Κι ὁ Μπαμπινιώτης µου ἔγινε πρύτανις στὸ Πανεπιστήµιο ᾿Αθηνῶν, κι ὁ Μπερνὰλ µου ἁλωνίζει στὴν ᾽Αμερική, καὶ ἡ ρημαδο-πινακίδα τοῦ Δισπη- λιοῦ ἔγινε σκόνη καὶ θρύψαλα, καὶ οἱ µετροπόντικές µου ρήμαξαν τὴν ὑπό- γεια Αθήνα, καὶ τὰ Ελγίνεια, ἂν τὰ ξαναδῆτε, φτύστε με, καί... καὶ τόσα ἄλλα χόλπα µου ἔπιασαν τόπο, ἀλλὰ ἔφαγα τὴ φάπα ἀπὸ ᾿χεῖ ποὺ δὲν τὴν περίµε- να. Βγῆκε ἕνας κουτόφραγκος ἀρχαιολόγος καὶ ξετρύπωσε ἀπὸ τὸ δυθὸ τοῦ ᾽Αμποῦ Κὶρ τὸ Ηοάκλειο, τὴν Κάνωπο καὶ τὴν Μινωτίδα. Χάθηκε δηλαδὴ νὰ δρῇ κανένα Μελκάρθειο, κανένα Γιλγάµειο ἢ κανένα φοινικικὸ θέατρο; Αντε τώρα νὰ ἀποσοδήσω αὐτὸ ποὺ φοδᾶμαι σὰν τὸ διάόολο: τὴν ἀναψηλάφηση τῆς ὑποθέσεως «Σουδαλτζῆ». Νὰ δῆτε, ποὺ θὰ τῆς ἀνοίξῃ πάλι ἡ ὄρεξη γιὰ ἀνασκαφὲς στὴ Σίουα. ᾿Αλλὰ δὲν εἶπα ἀκόμη τὴν τελευταία µου λέξη. Θὰ δά- λω τὸν πάγκαλο ὑπουργό µου νὰ τῆς κόψῃ τὸ δῆχα, κι ἂς τῆς εἶχε ὑποσχεθῇ ἄλλα κάποτε. Τώρα μὲ τὶς πόλεις τί γίνεται; Πιέζω τὶς ἕλικες τοῦ ἐγκεφάλου µου νὰ σκαρ- Φιστοῦν κάτι, ἀλλὰ τίποτα δὲν μοῦ οχεται. Νὰ δάλω άραγε τὸ ἰσραηλινὸ ναυ- τικὸ νὰ ναρκοθετήσῃ τὴν περιοχή; Μπά, ὄχι, εἶναι πολὺ χοντρό. Νὰ στείλω ἕνα ραδασάκι στὸν Αἰγύπτιο ὑπουργὸ Πολιτισμοῦ νὰ διώξῃ τὸν Γκοντιὸ μὲ τὶς | κλωτσιές; Δὲ νομίζω, αὐτὰ μόνο στὸ ᾿Ελλαδιστὰν πιάνουν τόπο. Νὰ συστήσω ἆραγε στὶς πολυεθνικές µου νὰ τσιμεντώσουν τὸ δυθὸ τῆς Αλεξάνδρειας μὲ πρόσχημα τὴ δῆθεν κατασκευὴ διαλυτηρίου πλοίων; Μπά, οὔτε αὐτὸ θὰ πιάσῃ. Στὸ Πλατυγυάλι τῆς Αἰτωλοακαρνανίας µόνο ἔπιασε δέδαια, ἀλλά, εἴπαμε, ἐκεῖ δὲν εἶναι 'Ελλαδιστάν. ᾿Α/ Τὸ ὄρῆκα. Θὰ δάλω σὲ ἐφαρμογὴ τὸ σχέδιο «κόττερο»! Τί ἐννοῶ; Μὰ φυσικὰ αὐτὸ ποὺ ἔκανα πρὸ πολλῶν ἐτῶν στὸ Κρη- τικὸ Πέλαγος. ΄Ἔστειλα ἕνα πλοιάριο ἀπὸ τὸ Χάιφα, δῆθεν τουριστικό, τὸ πλήρωμα τοῦ ὁποίου τὴν κατάλληλη στιγμὴ καὶ στὸ κατάλληλο µέρος ἔτοι- µαξόταν νὰ ποντίσῃ ἀνοιχτὰ τῆς Κρήτης δύο τεχνητὰ παλαιωμένες πλάκες μὲ ἀραμαϊκὴ γραφή. ᾿Εὰν δὲν τοὺς µάγκωναν οἱ «ντελικανῆδες» λιµενικοί, τώ- ρα θὰ καμάρωνα γιὰ τὴν «Ογεία «μάαίοα», ὅπως τιτλοφόρησε ἄλλωστε καὶ τὸ σχετικὸ σύγγραμμά του τότε ὁ ἐξαίρετος καθηγητής µου Τωδίας ᾿Ανκορί. | Τώρα ὅμως θὰ πιάσῃ τὸ κόλπο. Βλέπετε, οἱ Αἰγύπτιοι λιμενικοὶ δὲν εἶναι καὶ τόσο «σπίρτα», ὅσο οἱ "Έλληνες συνάδελφοίτους. ᾿Εμπρὸς λοιπόν, καλοίμου ᾿ πλακᾶδες, γλύπτες καὶ λοιποὶ τσανακογλύπτες. Πέστε μὲ τὰ μοῦτρα στὴ δου- λειά. Φτειάξτε µου μπόλικες πλάκες μὲ ὅ,τι ἑδραϊκό, φοινικικό, χαναανιτικὸ καὶ ἀσσυροδαδυλωνιακὸ περιεχόµενο τραδάει ἡ ψυχή σας. Κι ὁ Γιαχδὲ νὰ δώσῃ, αὐτὴ τὴ φορὰ νὰ τὶς δουλιάξω περνώντας ἀπαρατήρητος. Γιατί, ἂν καὶ τώρα μὲ πάρουν χαμπάρι, τότε σίγουρα θὰ μὲ πάρῃ τὸ Σάρωθρον