Π ΚΙΝΗΣΙΣ ή ΔΝ ΛΙΒΑΝΙΟΣ, ̓Αντιοχικὸς Ὁ πολυγραφώτατος Ἕλλην ρήτωρ καὶ φιλόσοφος Λιθάνιος ἔζησε τὸν τέταρτο μ.Χ. αἰῶνα. τὴν ἐποχὴ δηλαδὴ ποὺ ὁ Ἑλληνικὸς Πολιτισμὸς δεχόταν τὴν «χαριστικὴ θολὴ» ἀπ ̓ τὴν χριστιανικῆ λαίλαπα τοῦ Βυζαντίου. Σὲ ὅλα τὰ διασωθέντα κείμενα τοῦ Λιθανίου διαφαίνεται ἡ ἔντονη νοσταλγία τοῦ ἐνδόξου ἑλληνικοῦ παρελθόντος, ὅπως καὶ ἡ προσπάθειά του -- μία προσπάθεια μάταιη -- νὰ διασώσῃ τὴν ἑλληνότροπη ζωή. Πολλοὶ σημερινοὶ σχολιαστές του τὸν χαρακτηρίζουν ὡς ὀνειροπόλο, ρομαντικὸ καὶ ἐνίοτε ἀφελῆ, καθὼς νομίζουν πὼς ἡ ἐμμονή του ὑπὲρ τοῦ Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ ἦταν πλέον ἐντελῶς ἄκαιρη, ἀφοῦ ὅλα εἶχαν κριθῆ. Ὅμως σήμερα τὰ πράγματα ἔδειξαν πόσο ρεαλιστὴς καὶ προδρομικὸς ἦταν. Ὃ Λιδάνιος καταλάδαινε πολὺ καλὰ τὰ διαδραματιζόμενα, ἔόλεπε πὼς ἡ ἀναστροφὴ τοῦ μίσους καὶ τῆς καταστροφικῆς μανίας κατὰ παντὸς ἑλληνικοῦ ἦταν μᾶλλον ἀδύνατη, ἀλλὰ προέδλεπε ὅτι ἡ ἀνθρωπότητα ἀργὰ ἢ γρήγορα θὰ κατέφευγε καὶ πάλι στὴν ἑλληνικότητα, γιὰ νὰ ὀγῇ ἀπὸ τὸ σκότος τῆς θεοχρατίας. Ἡ παρουσία του ἦταν δαθιὰ πολιτική, ἡ δὲ ̓Αναγέννηση τὸν δικαιώνει πλήρως ὡς προτρέχοντα τῆς ἐποχῆς του. Δεῖγμα αὐτῆς τῆς στάσης του εἶναι καὶ ὁ « ̓Αντιοχικός» του λόγος, ποὺ ἐξεφώνησε μὲ ἀφορμὴ τὴ διοργάνωση στὴν ̓Αντιόχεια «Ὀλυμπιακῶν ̓Αγώνων» τὸ 360 μ.Χ. Ὁ Λιδάνιος, ὡς ἄλλος Περικλῆς, ἐκφωνεῖ τὸν δικό του ̓Ἐπιτάφιο. Ἐπαινεῖ τὴν πόλη του γιὰ τὴν ποιότητα τῶν θεσμῶν της, γιὰ τὴν σοφία τῶν ἀνθρώπων της καὶ τὴν ἑλληνικότητά της, παρ ̓ ὅτι ἔθλεπε τὸν ἐκφυλισμό της, τὴν λεηλασία τῶν ἑλληνικῶν μνημείων της, τὸ «ἀνατολίτικο παζάρι» τῶν «Ὀλυμπιάδων» της, τὴν ἀμάθεια τοῦ χριστιανικοῦ καὶ σημιτικοῦ ὄχλου της. "Ηταν ὅμως γιὰ τὸν ἴδιο ἡ ὕστατη προσπάθεια νὰ καταδείξῃ στὸ κοινό του τὴν Ἡ ἀναξιοπιστία τοῦ Ἡροδότου “Ἔνα ἀπὸ τὰ χονδροειδέστερα ἀτοπήματα τοῦ Ηροδότου εἶναι ὁ ἰσχυρισμός του, ὅτι οἱ λεγόμενοι Γεφυραῖοι δὲν ἦταν Ἕλληνες ἀλλὰ Φοίνικες. Εξ αἰτίας αὐτῆς τῆς ἀναφορᾶς πολλοὶ ἐρευνητὲς καὶ ἐπιστήμονες (Ἕλληνες καὶ ἀλλοδαποὶ) ὑποστήριξαν, ὅτι ὑπῆρχε ἑδραϊκὴ - φοινικικὴ κοινότητα στὴν Αθήνα ἀπὸ πανάρχαια ἐποχὴ. ̓Ακόμη καὶ ὁ διαπρεπὴς συγγραφέας Ἰωάννης Πασσᾶς πείσθηκε γι’ αὐτὸ καὶ ἀπέδωσε τὴν δολοφονία τοῦ υἱοῦ τοῦ Πεισίστρατου Ἱππάρχου σὲ «ἑόραϊκὸ δάκτυλο». Τὴ διαπίστωση τοῦ Πασσᾶ «ἀναμάσησαν» κι ἄλλοι συγγραφεῖς, μὲ ἀποτέλεσμα ἀφ ̓ ἑνὸς μὲν οἱ σύγχρονοι νὰ ἀναλωνώμαστε σὲ αὐθαίρετα συνωμοσιολογικὰ «σενάρια» καὶ ἀφ ̓ ἑτέρου ἄθελά μας νὰ παραδεχώμαστε ἱστορικὴ παρουσία καὶ ἀνάμειξη τῶν ̓Εδραίων στὴν ἐξέλιξη τῆς ἑλληνικῆς συνθήκης. Ἔτσι οἱ ἑλληνιστὲς κυνηγοῦν παραϊστορικὰ φαντάσματα, ἐνῷ οἱ ̓Εδραῖοι ἰσχυρίξονται ὅτι ἔχουν δικαιώματα ἐπὶ τῆς ἑλληνικῆς γῆς. Σχιζοφρένεια! Τὸ ἐπίμαχο κείμενο σχετικὰ μὲ τοὺς Γεφυραΐους εἶναι ἀπὸ τὸ πέμπτο διδλίο τῆς »