. «Ἐμπόρευμα Ἑλλὰς» «᾿Ενῷ σὲ ξεναγοῦν στὴν ᾿Ακρόπολη καὶ θαυμάζεις τὸ κλέος τῶν ἀρχαίων “Ελλήνων, εἶναι δυνατὸν κάποιος κοντόσωµος µελαχροινός νὰ σοῦ “τσιμπήσῃ” τὸ πορτοφόλι», ἔγραψε τὸ 1995 ὁ διασημότερος σύγχρονος ταξιδιωτικὸς συγγραφεὺς Ραμὶ Τηεγοικ ὕστερα ἀπὸ µία ἐπίσκεψή του στὴν Ἑλλάδα (“Α Οταπᾶ Τοιιγ οΓίΠε ΜεάΠεγγαπεα”, σ. 314). Καὶ δέδαια ἡ πρώτη ἀνάγνωση τοῦ ἀποσπάσματος αὐτοῦ μᾶς ἐξοργίξει, ἀφοῦ προφανῶς τὸ περιστατικὸ περιγράφεται μὲ προφανῆ πρόθεση νὰ θιγοῦν οἱ Ρωμιοί, ἀλλὰ μιὰ δεύτερη ἀνάγνωση -- καὶ πρέ- πει νὰ τολμοῦμε νὰ προχωροῦμε μὲ γενναιότητα στὴν περίφημη αὐτὴ «δεύτερη ἀνάγνωση» κάθε λόγου, προφορικοῦ ἢ γραπτοῦ, ἂν θέλου- με νὰ εἴμαστε ἔλλογοι, ἀντιδογματικοὶ καὶ ἀπροκατάληπτοι, ἂν θέ- λουμε δηλαδὴ νὰ εἴμαστε “Ἕλληνες -,, μία δεύτερη ἀνάγνωση λοιπὸν μᾶς φέρει ἀντιμέτωπους μὲ τὸ τεράστιο ποιοτικὸ χάσμα ποὺ ἔχει ἀνοι- χθῆ μεταξὺ ἡμῶν, τῶν πολιτισμικὰ στείρων, καὶ τῶν δημιουργῶν τοῦ Παγκόσμιου Πολιτισμοῦ ἀρχαίων προγόνων μας. Φοδᾶμαι, ὅτι οἱ περισσότεροι σημερινοὶ Ἕλληνες ποὺ ἀναλαμδά- νουν δραστηριότητες σχετικὲς μὲ τὴν ἀρχαία Ἑλλάδα, τὸ πράττουν κατὰ τὸ μέτρο ποὺ οἱ ἀναφορέςτους σ᾽ αὐτὴν τοὺς προσκοµίξουν Κέρ- δος. Πολλοὶ φορεῖς κρατικοί, δημοτικοί, κοινωνικοί, τοπικοί, ἰδιωτι- κοί κ.λπ. φαίνεται ὅτι «ἀξιοποιοῦν» κάτι ἑλληνικὸ (ἀρχαιολογικό, μουσειακό, ἀθλητικό, θεατρικό, μουσικό 2.Λπ.) μόνον, ὅταν αὐτὸ προ- σελκύῃ πελατεία, «κόδῃ εἰσιτήριο», φέρνῃ ἀκροατές, ἐκδρομεῖς ἢ του- οίστες κ.λπ. «Ὑπάρχουν ἄνθρωποι ἀνίεροι, ποὺ ἀπὸ κάτι ποὺ “που- λάει" θέλουν νὰ ὄγάλουν λεφτὰ ἤ, ἐκμεταλλευόμενοι τὶς ἐπιθυμίες τοῦ πλήθους, ἐμφανίξονται ὡς “σωτῆρες” τῆς Ἑλλάδος», λέγει στήν κα- ταπληκτικὴ ὡς πρὸς τὴν φιλαλήθειά της συνέντευξη ποὺ δημοσιεύο- με στὸ ἀνὰ χεῖρας τεῦχος τοῦ «4» ἡ καθηγήτρια τοῦ Πανεπιστημίου ᾿Αθηνῶν κ. Μαρία Τξάνη. Μιλᾶ ἐπίσης καὶ γιὰ «μίσθαρνα ὄργανα», «συνειδητὰ πουλημένους» καὶ «ἀλλοτριομορφοδίαιτους», ποὺ προ- σπαθοῦν νὰ «οἰκονομήσουν» ἢ «νὰ ἱκανοποιήσουν τὰ ἐξουσιαστικὰ πάθη τους», χρησιμοποιώντας ἀναλόγως τὴν “Ελλάδα -- ὡς ἐμπόρευ- μα πολιτικὸ ἢ ἐμπόρευμα οἰκονομικό. Καί, μὰ τὴν ἀλήθεια, αὐτοὶ οἱ «ἑλληνοπῶλες» ἢ «ἐπαγγελματίες Ἕλληνες» εἶναι πολὺ χειρότεροι καὶ δλαπτικώτεροι ἀπὸ τὸν «κοντόσωμο μεταχροινό», ποὺ σοῦ κλέδει