ΕΠΙΛΟΓΗ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Τὸ «ἀεὶ - φάος» καὶ τὸ «δέελον φάος» τῆς λέξης «Δελφοὶ» Κύριε διευθυντά, Στὸ «Δαυλό», 222: 14114-18, διάόασα μιὰ ἀπάντηση τοῦ Φιλολόγου Γ.Β. Πέππα σχετικὰ μὲ τὸ ἄρθρο μου περὶ Δελφῶν («Δαυλός», 215: 13921-24). Βέδαια στὴν τελευταία παράγραφο τοῦ σημειώματός του καταλήγει στὸ ἴδιο συμπέρασμα, ἄρα δὲν θὰ ὑπῆρχε λόγος ἀπάντησης. Ὅμως θὰ ἤθελα νὰ κάνω μερικὲς παρατηρήσεις καὶ νὰ προσθέσω κάτι ἀκόμη. Κατ’ ἀρχὴν ὁ κ. Πέππας ὄντως ἔχει δίκιο, δὲν Ἑέρω τουλάχιστον νὰ ὁμιλῶ οὔτε) Αρθανίτικα οὔτε ̓Αλθανικά. Ἔχω ὅμως ἀσχοληθῆ πάρα πολὺ μὲ τ ̓ ̓Αρδανίτικα καὶ γνωρίζω σημαντικὰ στοιχεῖα καὶ ἰδιαιτέρως ὅλα ὅσα ἀναφέρει στὴν ἐπιστολή του. Δὲν διαφωνῶ καθόλου, ὅτι μπορεῖ τὸ αἴε!! νὰ ἔγινε ἀεἰ! ἢ ἀεὶ σὲ κάποια χρονικὴ στιγμή, ὅπως χιλιάδες λέξεις ἔχουν ἄλλη προφορὰ στὴ μία ἢ τὴν ἄλλη περιοχή. Ὅμως ἡ ὀνομασία Δελφοὶ εἶναι ἀρκετὰ μεταγενέστερη τῆς ἐποχῆς ποὺ ὧμιλεῖτο ἡ προ-ομηρικὴ διάλεκτος, ὅποια χι ἂν ἦταν αὐτή. Εἶναι λοιπὸν λογικὸ νὰ περιμένῃ κανείς, ὅτι ἡ δημιουργία νέων λέξεων ἢ ὀνομάτων θὰ ἔπρεπε νὰ στηρίζεται στὴ σύγχρονη τῆς ἐποχῆς γλῶσσα, χι αὐτὴ ἦταν ἡ Ὅμηρική, ὅπως θὰ εἶχε ἐξελιχθῆ τότε. Στὸ ἄρθρο μου δὲν ἀπέρριψα τὸ ἀεἰ-φάος, θεώρησα ὅμως ἐννοιολογιχὰ πληρέστερο τὸ δέελον-φάος, Ἐξ ἄλλου, ὅπως καὶ ὁ ἴδιος ὁ κ. Πέππας ἀναφέρει, ἡ ρίζα 4ι-Δε -- ὑπάρχει καὶ στὶς δύο λέἕξεις, καὶ ἂς μὴ λησμονῆται ὅτι ὁ Δίας, ὁ Ἥλιος κ.τ.λ. ταυτίζονται σὲ ἀρχαῖα κείμενα. Συμπερασματικὰ συζητοῦμε γιὰ τὸ ἴδιο πρᾶγμα, ὅπως καὶ ὁ κ. Πέππας λέει, συμφωνοῦμε ἀπολύτως, διαφωνοῦντες ἂν εἶναι «εί φάος ἢ δέελον-φάος. Δὲν χάθηχε ὁ κόσμος, ἂν εἶναι τὸ ἕνα ἢ τὸ ἄλλο. ̓Αλλοῦ εἶναι τὸ θέμα: Νὰ κατορθώσουμε νὰ ξαναθροῦμε τὶς οἱ- ̓Αγαπητὲ κ. διευθυντά, Μὲτὴν παροῦσα ἐπιθυμοῦμε νὰ ἀπαντήσουμε στὶς «Παρατηρήσεις γιὰ τὴν προφορὰ καὶ τοὺς κανόνες τῆς Βασκικῆς» τοῦ ἀναγνώστη τοῦ «Δαυλοῦ» κ. Αθανασίου Α. Τσακνάκη, ποὺ δημοσιεύθηκαν στὸ τεῦχος 222 τοῦ «4 αυλοῦ», σελίδα 14119, σὲ σχέση μὲ τὸ ἄρθρο μας μὲτίτλο «Ἑλληνικὲς καταθολὲς στὴν γλῶσσα τῶν Βάσκων», ποὺ φιλοξενήθηκε στὸ τεῦχος 219 τοῦ ἐγκρίτου περιοδικοῦ σας, σελίδες 13689 ἕως 13893. 1) Τὸ ἄρθρο μας ἀφωροῦσε στὶς ἱστορικὲς καὶ ἐτυμολογικὲς γλωσσικὲς ἑλληνικὲς καταδολὲς στὴν γλῶσσα τῶν Βάσκων μὲ ἀναφορὰ καὶ στὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ ὀνόματα, ποὺ σήμερα δίδουν στὰ παιδιά τους οἱ Βάσκοι, πρᾶγμα ποὺ ἐπιδεδαιώνει παραδόσεις καὶ πεποιθήσεις σχετικὲς μὲ τὴν ἀρχαία Ελλάδα. Ἐπομένως πιστεύουμε, ὅτι ὑπῆρχαν πολὺ σοδαρώτερα σημεῖα νὰ συξης