ΔΑΥΛΟΣ/26, Ὀκτώόδριος 2000 14357 σχευτικῆς - λατρευτικῆς ἐκφάνσεως αὐτοῦ (6λ. «Πολιτικὴ Θεολογία καὶ ᾿Ιουλιανός», ᾽Αθήνα 1998). Εὐχαριστῶ ᾿Αλέξανδρος Χ. Μήτσιου Συγγραφέας - ἐρευνητὴς "Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Ἕνα τηλέφωνο γιὰ τυχὸν ἐνδιαφερόμενους ᾿Αγαπητὲ κ. Λάμπρου, Σᾶς ζητῶ νὰ μὲ πληροφορήσετε τὰ ὀνόματα τῶν ἀρχετῶν -ὅπως ἀντιλαμθάνομαι- συνδρο- μητῶν τοῦ ὑπέροχου περιοδικοῦ σας στὴν πε- ριοχὴ τοῦ Σικάγου Ἰλλινόις στὶς ΗΠΑ. Διαδά- ζω τὸν «Δαυλὸ» ἑνάμισυ χρόνο τώρα, καὶ θὰ ἤθελα ἐπίσης νὰ σᾶς συγχαρῶ γιὰ τὸ καταπλη- κτικὸ ἔργο πληροφορήσεως ποὺ προσπαθεῖτε. Γνωρίζω λίγους ἐδῶ μὲ τὸν ἴδιο νοῦ, καὶ ἀναρωτιέμαι ἂν ὑπάρχουν κι ἄλλοι, μὲ τοὺς ὁποίους θὰ μπορούσαμε νὰ ἔρθουμε σὲ ἔπα- φή. Ἔχουμε δημιουργήσει µία μικρὴ «ὁμά- δα» καὶ ψάχνουμε καὶ γιὰ ἄλλους. Ἐὰν τὸ περιοδικὸ δὲν ἐπιτρέπῃ ἀνακοίνω- ση συνδρομητῶν, ἂν μπορῆτε, καταχωρήστε το σὰν ἐρώτηση στὶς ἐπιστολὲς ἀναγνωστῶν καὶ δάλετε τὴν διεύθυνσή µας. Σᾶς εὐχαριστῶ ἐκ τῶν προτέρων. Μὲ τιμὴ Μιχάλης Μαστοράκης Σικάγο, ΗΠΑ. Τὸ τηλέφωνό μου: 1-647-329-9101 Ἡ εἰκόνα τοῦ Μενελάου φέροντος τὴ σορὸ τοῦ Πατρόκλου Κύριε διευθυντά, Στὸν «Δαυλό», τ. 218, σελὶς 13809, στὴν εἰκόνα Γ΄, ἡ ὑπὸ τοῦ Μενελάου μετὰ κόπου συγκρατου- μένη σορὸς δὲν εἶναι τοῦ ᾿Αχιλλέως ἀλλὰ τοῦ Πα- τρόκλου. Κατωτέρω παραθέτω περιλήψεις σχε- τικῶν ραψῳδιῶν τῆς Ὁμήρου Ἰλιάδος. α) «Πατρόκλεια» «Κατὰ τὸν ἀρχαῖον μεταφραστὴν Πατρόκλῳ δεηθέντι᾽ Αχιλλεὺς ἐπιτρέπει τὴν αὐτοῦ πανο- πλίαν ἀναλαδεῖν καὶ τοὺς Μυρμιδόνας ἐξαγα- γεῖν ἐπὶ τὸν πόλεμον. οἱ δὲ ἐξελθόντες ἔτρεψαν τοὺς Τρῶας. Πάτροκλος δὲ Σαρπηδόνα τὸν Διὸς ἀναιρεῖ, τὸν παρήορον ἵππον τοῦ ᾿Αχιλ- λέως ἀνελόντα Πήδασον. Ἔπειτα δὲ Πάτρο- κλον “Ἕκτωρ ἀναιρεῖ πληγέντα πρότερον ὑπὸ τοῦ Εὐφόρδου, ᾿Απόλλωνος ἀφελομένου τὴν πανοπλίαν αὐτοῦ». (Ραψῳδία ΠΠ). τοῦσα γραφὴ διτ,ἡ ὁποία διατηρεῖται καὶ στὰ σύνθετα τοῦ λεξικοῦ ὡς λατϊκογκατὶ (-- ὑδρολόγος) καὶ παγιοίδογία (-- ὑδροφοδία). “Η γραφὴ γή δὲν δείχνει τὴν ἀρχικὴ ὕπαρξη τοῦ ἑλληνικοῦ Ε» δασκικοῦ ἀρχικοῦ ἃ (Εύ- δωρ» Μιιγ) καὶ γι’ αὐτὸ ἐπελέγη ἡ γραφὴ Πω, ποὺ καταδεικνύει σαφῶς τὴν συγγένεια μὲ τὴν ἀρχαία ᾿Ελληνικὴ (στὴν γραφὴ μντ: ἐσιγήθη τὸ ἢ ὡς στὴν “Ελληνικὴ τὸ Ε). ὃ) Ὃ τύπος ἤπτα ἀναλύεται στὸ διδλίο μας καὶ παραπέμπουμε σ᾿ αὐτὸ γιὰ τὶς περαιτέρω ἐπιστημονικὲς παρατηρήσεις (συγκόλληση ὁριστικοῦ ἐπιθή- ματος - α, ποὺ ἀποτελοῦσε ἀρχικῶς ἀντωνυμία καὶ στὴν συνέχεια κατάλη ξη, ὡς στὴν ἀρχαία ᾿Ελληνική). ε) Ἢ ἀντωνυμία ἤμιγα ἐτυμολογεῖται ἀπὸ τὴν δεικτικὴ ἀντωνυμία ὃς, δω- ρικὸς τύπος ὃρ, μὲ ρωτακισμὸ (τὸ ἢ ἐκπροσωπεῖ τὸ Ε ποὺ ἐσιγήθη στὴν ἀρχαία Ελληνική, ὑποκατασταθὲν ἀπὸ τήν δασεῖα), ἐνῷ τὸ -α αἰτιολογεῖται ὡς στὴν παρατήρησή μας ὃ), ἀνωτέρω. »