ΔΑΥΛΟΣ/226, Ὀκτώδριος 2000 14358. β) «Ἀριστεία Μενελάου» «Κατὰ τὸν ἀρχαῖον μεταφραστὴν περὶ τοῦ Πατρόκλου σώματος κρατερὰ συνίσταται μάχη, καθ’ ἣν Εὔφορδος μὲν ἀναιρεῖται ὑπὸ Μενελάου, Ἕκτωρ δὲ τὴν ̓Αχιλλέως ἐνδύεται πανοπλίαν καὶ ἀνθίσταται τοῖς Ελλησιν. Οἱ δὲ περὶ Μενέλαον ̓ Αντίλοχον διαπέμπονται πρὸς) ΑχιΛλέα, τὸν Πατρόκλου θάνατον ἀγγελοῦντα. Ὕποδύντες καὶ ἀράμενοι τὸ σῶμα τοῖς ὤμοις, ἐκφέφουσι τῆς μάχης, οἱ δὲ Αἴαντες προμαχοῦσι καὶ ἀπείργουσι τοὺς πολεμίους». (Ραψωδία Ρ) γ) «Περὶ θανάτου τοῦ ̓Αχιλλέως» «Ὁ ̓ Αχιλλεὺς ἐφονεύθη κατὰ μίαν ἐκδοχὴν ὑπὸ τοῦ Πάριδος τῇ δοηθείᾳ τοῦ ̓Απόλλωνος" κατ ̓ ἄλλην ὁ ἥρως ἐρωτευμένος μετὰ τῆς Πολυξένης, θυγατρὸς τοῦ Πριάμου, μετέδη πρὸς συγάντησίν τῆς εἰς τὸ ἱερὸν τοῦ Θυμόραίου ̓ Απόλλωνος, ὅπου ἐφονεύθη ὑπό τοῦ Πάριδος καὶ τοῦ Δυηφόδου». («Ὁμήρου Ἰλιάς», ἐκδ. «Πάπυρος») Χαίρετε Κων. Τζελέπης Καλαμαριά, Θεσσαλονίχη « ̓Αρχίζομε νὰ ὀγαίνωμε ἀπὸ τὸν Μεσαίωνα»; ̓Αγαπητὴ ἐν Ἑλληνικῷ Πνεύματι χυρία Νάνσυ Μπίσκα, Πολλοί ἀπὸ ἐμᾶς ἐδῶ κάτω χαμένοι μέσα στὴ πολυμορφία καὶ τὴν ἀποξένωση σὲ 6λέπομε, ὅπως ἴσως θλέπουν οἱ χριστιανοὶ μία ὁσία ἢ μία ἁγία. Λὲς τὰ λόγια ποὺ μᾶς πνίγουν, ἀκοῦς τὴν σχέψη μας καὶ φωνάζεις ἐκεῖ ποὺ ἐμεῖς ἀγωνιοῦμε. Καὶ γνωρίζεις ἀπὸ τὰ ταξίδια σου στὴν ἀλλοδαπὴ ἀρχετοὺς ἀπὸ ἐμᾶς, ποὺ δὲν κρατιώμαστε νὰ φωνάξωμε «Αέρα», ὅταν ὁ κόμπος φθάνῃ στὸ χτένι καὶ εἶναι τόσες πολλὲς φορές. ̓Εμεῖς ὅμως οἱ ἄγνωστοι καὶ παθιασμένοι γιὰ τὴν ἀλήθεια καὶ τὴν ἐξάπλωση τῶν ἑλλη- νικῶν πεμπτουσίων ἰδεῶν μεγαλώσαμε στὴν Ἑλλάδα καὶ φύγαμε Χριστιανοὶ καὶ ἀποχωριστήχαμε, ὅπως ἔκαναν καὶ οἱ Ἑδραῖοι ἑλληνιστές, γιὰ νὰ ξαναδαφτιστοῦμε Ἕλληνες πιὰ συνειδητά. Κυρία Μπίσχα, ἀρχίζομε καὶ ἀγγίζωμε τὴν ἀλήθεια καὶ ὀγαίνωμε ἀπὸ τὸν Μεσαΐωνα. Ἕνα μεγάλο εὐχαριστῶ σὲ ἐσένα, στὸν «Δαυλὸ» καὶ σὲ ὅλους τοὺς ἄξιους ἀπογόνους. Οἱ σελίδες ποὺ ἐπισυνάπτω χρήζουν μελέτης γι’ αὐτὸ τὸ μικρὸ ἀγκάθι, ποὺ θέλει τὸν ̓Αλέξανδρο τὸν Μέγα νὰ προσκυνάει ἕνα ραδδῖνο. Μὲ ἀπεριόριστη ἐκτίμηση Μιχάλης Πνευματικὸς Αὐστραλία στ) Ὡς ἐπεξηγεῖται στὸ διδλίο μας, ὁ τύπος Μμγ -- φουντούκι ἀντιστοιχεῖ στὴν τελείως διάφορη ῥίξα τοῦ: κάρυον, ἐνῷ ἡ λέξη ἤετ -- κοντινὸς δύναται νὰ προέρχεται ἀπὸ τὴ ῥίξα τοῦ: κοντὸς --»ΜΗπ -- ἔμιπ (δωρικὴ γραφὴ ρ -- ν), τῶν ὁποίων ἡ γραφὴ τῆς Βασκικῆς δὲν διακρίνει τὶς διαφορές. Τέλος δὲν ἀντιλαμδανόμεθα τὴν οὐσία τῆς παρατηρήσεως τοῦ ἀναγνώστη γιὰ τυχὸν πρόδλημα χρονοδόρας διαδικασίας, ἡ ὁποία θὰ ἄξιξε τὸν κόπο τῆς ἀποδείξεως σὲ ὁποιαδήποτε περίπτωση, δεδομένης τῆς σημασίας τοῦ ἀποτελέσματος. Βάσει τῶν ἀνωτέρω καὶ τῆς διδλιογραφίας ποὺ παρατίθεται στὸ ἄρθρο, ὅπου μπορεῖ νά ἀνατρέξῃ ὁ ἀναγνώστης, καὶ ἐάν δεδαίως διαθέτῃ καὶ τὶς ἀπαραίτητες γλωσσολογικὲς γνώσεις, θὰ μπορῇ ἀρ ῦοΝ νὰ ἐλέγξῃ τὴν ἐπιστημονικὴ ἀκρίδεια τῶν προτάσεών μας. Μετὰ τιμῆς Σταῦρος Δωρικὸς (Ὀγ. πρ.) Κώστας Χατξηγιαννάκης (40. Μηχ)