14358. ΔΑΥΛΟΣ/226, Ὀκτώδριος 2000 ϐ) «Ἀριστεία Μενελάου» «Κατὰ τὸν ἀρχαῖον μεταφραστὴν περὶ τοῦ Πατρόκλου σώματος κρατερὰ συνίσταται μάχη, καθ’ ἣν Εὔφορδος μὲν ἀναιρεῖται ὑπὸ Μενελά- ου, Ἕκτωρ δὲ τὴν ᾿Αχιλλέως ἐνδύεται πανο- πλίαν καὶ ἀνθίσταται τοῖς Ελλησιν. Οἱ δὲ περὶ Μενέλαον᾽ Αντίλοχον διαπέμπονται πρὸς) ΑχιΛ- λέα, τὸν Πατρόκλου θάνατον ἀγγελοῦντα. Ὕπο- δύντες καὶ ἀράμενοι τὸ σῶμα τοῖς ὤμοις, ἐκφέ- φουσι τῆς μάχης, οἱ δὲ Αἴαντες προμαχοῦσι καὶ ἀπείργουσι τοὺς πολεμίους». (Ραψωδία Ρ) γ) «Περὶ θανάτου τοῦ ᾿Αχιλλέως» «Ὁ ᾿ Αχιλλεὺς ἐφονεύθη κατὰ μίαν ἐκδοχὴν ὑπὸ τοῦ Πάριδος τῇ δοηθείᾳ τοῦ ᾿Απόλλωνος" κατ᾽ ἄλλην ὁ ἥρως ἐρωτευμένος μετὰ τῆς Πολυ- ξένης, θυγατρὸς τοῦ Πριάμου, μετέδη πρὸς συ- γάντησίν τῆς εἰς τὸ ἱερὸν τοῦ Θυμόραίου᾽ Απόλ- λωνος, ὅπου ἐφονεύθη ὑπό τοῦ Πάριδος καὶ τοῦ Δυηφόδου». («Ὁμήρου Ἰλιάς», ἐκδ. «Πάπυρος») Χαίρετε Κων. Τζελέπης Καλαμαριά, Θεσσαλονίχη «᾿Αρχίζομε νὰ ὀγαίνωμε ἀπὸ τὸν Μεσαίωνα»; ᾿Αγαπητὴ ἐν Ἑλληνικῷ Πνεύματι χυρία Νάνσυ Μπίσκα, Πολλοί ἀπὸ ἐμᾶς ἐδῶ κάτω χαμένοι μέσα στὴ πολυμορφία καὶ τὴν ἀποξένωση σὲ 6λέ- ποµε, ὅπως ἴσως θλέπουν οἱ χριστιανοὶ µία ὁσία ἢ μία ἁγία. Λὲς τὰ λόγια ποὺ μᾶς πνί- γουν, ἀκοῦς τὴν σχέψη μας καὶ φωνάζεις ἐκεῖ ποὺ ἐμεῖς ἀγωνιοῦμε. Καὶ γνωρίζεις ἀπὸ τὰ ταξίδια σου στὴν ἀλλοδαπὴ ἀρχετοὺς ἀπὸ ἐμᾶς, ποὺ δὲν κρατιώµαστε νὰ φωνάξωμε «Αέρα», ὅταν ὁ κόμπος φθάνῃ στὸ χτένι καὶ εἶναι τόσες πολλὲς φορές. ᾿Εμεῖς ὅμως οἱ ἄγνωστοι καὶ παθιασµένοι γιὰ τὴν ἀλήθεια καὶ τὴν ἐξάπλωση τῶν ἑλλη- νικῶν πεμπτουσίων ἰδεῶν µεγαλώσαμε στὴν Ἑλλάδα καὶ φύγαμε Χριστιανοὶ καὶ ἀποχωρι- στήχαμε, ὅπως ἔκαναν καὶ οἱ Ἑδραῖοι ἑλληνι- στές, γιὰ νὰ ξαναδαφτιστοῦμε Ἕλληνες πιὰ συνειδητά. Κυρία Μπίσχα, ἀρχίζομε καὶ ἀγγί- ζωμε τὴν ἀλήθεια καὶ ὀγαίνωμε ἀπὸ τὸν Με- σαΐωνα. Ἕνα μεγάλο εὐχαριστῶ σὲ ἐσένα, στὸν «Δαυλὸ» καὶ σὲ ὅλους τοὺς ἄξιους ἀπογόνους. Οἱ σελίδες ποὺ ἐπισυνάπτω χρήζουν μελέτης γι’ αὐτὸ τὸ μικρὸ ἀγκάθι, ποὺ θέλει τὸν ᾿Αλέ- ξανδρο τὸν Μέγα νὰ προσκυνάει ἕνα ραδδῖνο. Μὲ ἀπεριόριστη ἐκτίμηση Μιχάλης Πνευματικὸς Αὐστραλία στ) Ὡς ἐπεξηγεῖται στὸ διδλίο μας, ὁ τύπος Μμγ -- φουντούκι ἀντιστοιχεῖ στὴν τελείως διάφορη ῥίξα τοῦ: κάρυον, ἐνῷ ἡ λέξη ἤετ -- κοντινὸς δύναται νὰ προέρχεται ἀπὸ τὴ ῥίξα τοῦ: κοντὸς --»ΜΗπ -- ἔμιπ (δωρικὴ γραφὴ ϱ -- ν), τῶν ὁποίων ἡ γραφὴ τῆς Βασκικῆς δὲν διακρίνει τὶς διαφορές. Τέλος δὲν ἀντιλαμδανόμεθα τὴν οὐσία τῆς παρατηρήσεως τοῦ ἀναγνώστη γιὰ τυχὸν πρόδλημα χρονοδόρας διαδικασίας, ἡ ὁποία θὰ ἄξιξε τὸν κόπο τῆς ἀποδείξεως σὲ ὁποιαδήποτε περίπτωση, δεδομένης τῆς σημασίας τοῦ ἀποτελέσματος. Βάσει τῶν ἀνωτέρω καὶ τῆς διδλιογραφίας ποὺ παρατίθεται στὸ ἄρθρο, ὅπου μπορεῖ νά ἀνατρέξῃ ὁ ἀναγνώστης, καὶ ἐάν δεδαίως διαθέτῃ καὶ τὶς ἀπαραίτητες γλωσσολογικὲς γνώσεις, θὰ μπορῇ ἀρ ῦοΝ νὰ ἐλέγξῃ τὴν ἐπι- στημονικὴ ἀκρίδεια τῶν προτάσεών μας. Μετὰ τιμῆς Σταῦρος Δωρικὸς (Ὀγ. πρ.) Κώστας Χατξηγιαννάκης (40. Μηχ)