Μὲ ἀφορμὴ τὸ ἐνδιαφέρον ἄρθρο τοῦ καθηγητοῦ τοῦ ᾿Αρι- στοτελείου Πανεπιστηµίου κ. Κώστα Θανασουλόπουλου («Δαυλὸς» Μαρτίου 2000) περὶ τῆς ἐτυμολογίας τῆς λέξης «Δελφοὶ» καὶ τῆς ἀναφορᾶς του στὴν ἐκδοχὴ ποὺ ἔχω ἀνα- πτύξει στὸ ἔργο µου «Ἡ Γλῶσσα τῶν Θεῶν» θὰ ἤθελα νὰ δια- σαφηνίσω τὰ ἑξῆς: Δικαιολογημένα ὃ κ. Θανασουλόπουλος δὲν θρῆκε τὸ ρῆμα ἀεὶ (Ξ- θγαί- νει) στὰ γνωστὰ ἑλληνοαλθανικὰ λεξικά. Τὸ ἀεὶ εἶναι γ΄ ἑνικὸ πρόσωπο τοῦ ρήματος «αἱ -- θγαίνω, προθάλλω, φΦανερώνομαι, ἀνατέλλω, ἀνθίζω. Εἶναι ἀνώμαλο ρῆμα: Τὸ α πρόσωπο τοῦ ἀορίστου εἶναι ἀῑοἰ]α ἢ ἀοννα, ἐνῷ τὸ γ΄ ἐνικοῦ ἀομὶ ἢ ἀιιαί! καὶ ἄμανν, καὶ τέλος ἡ προστατικὴ αΙ]. Τὸ ρῆμα αὐτὸ οἱ 1. Σταµατάκος («Λεξικὸν τῆς ᾿Αρχαίας Ἑλληνικῆς Γλώσσης») καὶ 1. Β. Ποίπιαπη («Ἐτυμολογικὸν Λεξικὸν τῆς ᾿Αρχαίας "Ἑλληνικῆς Γλώσσης») θεωροῦν σχετικὸ μὲ τὸ κλασικὸ ἀρχαιοελληνικὸ ρῆμα «θάλλω» - ἀνθίζω, ἀκμάζω, ὀγκοῦμαι. Χαρακτηριστικὴ εἶναι καὶ ἡ ἐκδοχὴ «θηλέω» (4εΙΙεο). Τέλος νομίζω, ὅτι σχετικὸ εἶναι καὶ τὸ ἄρχαι- οελληνικὸ ρῆμα «τέλλω» Ξ ἀνατέλλω, κάμνω τι νὰ ἐγερθῇ (νὰ ἀνατείλῃ), ἐμφανίζομαι, ἐγείρομαι, φανερώνομαι. Σχετικὸ ἐπίσης εἶναι καὶ τὸ ρῆμα «τελέθω» -- προθαίνω, ἐμφανίζομαι. Περὶ τῆς ἀντιστοιχίας καὶ ἀλληλο- μετάπτωσης τῶν ὀδοντικῶν Τ.Θ,Δ (Γ), καθώς καὶ τῆς μετατροπῆςτοῦ Α σὲ Ε.Η.Ο δὲν χρειάζονται ἐπεξηγήσεις. Καθὼς φαίνεται, ἡ ἀρχικὴ ρίζα ὅλων αὐτῶν τῶν ρημάτων εἶναι «αἱ -, ἀεἰ- μὲ τὴν ἀρχικὴ ἔννοια ὀγαίνω, προθάλλω, ἐμφανίζομαι. Ἡ ρίζα αὐτὴ ἔχει νὰ κάνῃ μὲ τὴν ὀνομασία τοῦ γράμματος Δέλτα (Δ), ἀλλὰ αὐτὸ γιὰ νὰ ἐπι- κυρωθῇ, πρέπει νὰ ἀναλύσουμε καὶ τὴν προέλευση τοῦ σχήματος τοῦ γράμματος αὐτοῦ. Οἱ ἄνθρωποι ὀγαίνουν, ἐμφανίζονται, προδάλλουν ἀπὸ τὴν πόρτα τοῦ σπιτιοῦ τους κανονικά. Στὴ Βαλκανικὴ σὲ πανάρχαιες ἐποχὲς καὶ μέχρι σήµερα οἱ τσοπάνηδες εἶχαν τὰ καλύδια τους, τὶς γνωστὲς κατσοῦλες, σὲ σχῆμα τριγωνικὸ (κωνικό). Τὸ ἴδιο σχῆμα εἶχε και ἡ πόρτα εἰσόδου - ἐξό-