Δάκρυα χαχόλων Κάθε όράδυ τώρα τελευταῖα τὸ ἴδιο ὄνειρο: Λίρες μπόλικες, πέρλες καὶ σμαράγδια νὰ ῥέουν ἀκατάπαυστα κάνοντας ἕνα ἡδονιστικὸ «ντλὶν - ντλόν»: καὶ μόλις ἁπλώνω τὸ πλοκά... παρντόν, τὸ χέρι μου ἤθελα νὰ πῶ, γιὰ νὰ τὰ δουτήξω, χάνονται ὀγάζοντας μπουρμπουλῆθρες. Σημαδιακὸ σίγουρα. Κρίμα, ποὺ δὲν ζῇ καὶ ὁ προπάτωρ ̓Ιωσὴφ νὰ ἐξηγήσῃ τὸ «χαμασᾶ» μου. ̓Αν κι ἐδῶ ποὺ τὰ λέμε, ξέρω περίπου τί μοῦ | συμόδαίνει. Ὅλα ξεκίνησαν ἀπὸ τὸ καλοκαιρινὸ φιάσκο μὲ τὸν χαμένο θησαυρὸ τοῦ περιουσίου λαοῦ μου στὸν Μεσσηνιακὸ Κόλπο. Προσπάθησαν πάντως. Καὶ ὁ Σεφιχᾶς μου προετοίμασε τὸ ἔδαφος μὲ τὶς τηλεοπτικές του ἐμφανίσεις, καὶ ὁ Κωνσταντίνης μου μπαρκάρησε στὸ ἐρευνητικὸ σκάφος, γιὰ νὰ εἶναι κοντὰ στὰ τεκταινόμενα (ἔ, μὴ μᾶς ρίξουν καὶ στὸ μέτρημα!). Ακόμα καὶ τὸν διεθνῆ καταζητούμενο ἀπὸ τὴν Αὐστραλία ἐπιστράτευσα. ὡς χθηματοδότη, ἀλλὰ ματαίως. Τί; Ποῦ τὸ θρῆκα αὐτὸ τὸ κουμάσι; Ἔ, καλὰ τώρα. «Ὅμοιος ὁ ὁμοίῳ ἀεὶ πελάζει», ὅπως ἔλεγαν καὶ οἱ ἀναθεματισμένοι | ἀρχαῖοι Ἕλληνες, “Ορίστε, εἶπα πάλι τ ̓ ὄνομά τους καὶ μοῦ ἦρθε ξυνίλα. Καὶ νὰ σκεΦθῇ κανείς, ὅτι σὲ περίπτωση ποὺ τὰ χαμένα τιμαλφῆ μου ἀνακαλύπτονταν, θὰ ἤμουν |. ὑποχρεωμένος νὰ τοὺς δώσω μερίδιο. Εὐτυχῶς ὄχι σ ̓ αὐτούς, ἀλλὰ στὸ κρατίδιό τους, ποὺ μπορῶ ἀκόμα νὰ ἐλέγχω. Τίποτα πάντως. Τζίφος. ὋὋ δυθὸς δέδαια ἐκεῖ κάτω εἶναι γεμᾶτος ναυάγια, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον ἀρχαῖα, φορτωμένα μὲ ἑλληνικοῦρες. Τὸ καΐκι ὅμως ποὺ ψάχνω, ἄφαντο. Βρέ, λὲς νὰ μᾶς τὴν ἔσκασε αὐτὸς ὁ Μέρτεν, καὶ τώρα νὰ ὑπομειδιᾷ εἰρωνικά, θλέποντας τὴν κωλοπιλάλα μας, ἀπὸ ̓κεῖ ποὺ δρίσκεται; Μὲ τὴν ἁπλῆ λογικὴ ἂν τὸ δοῦμε, φαίνεται πολὺ περίεργο νὰ ἔδγαλε τὸν χρυσὸ ἀπὸ τὸ ἀσφαλέστατο ὑποδρύχιο στὸ Κατάκωλο, νὰ τὸν ἔδαλε σὲ πλοιάριο καὶ κατόπιν νὰ τὸν πόντισε στὰ ἑκατὸν ὀγδόντα μέτρα, τὴ στιγμὴ ποὺ γνώριζε ὅτι ἡ τεχνολογία τῆς ἐποχῆς δὲν θὰ τοῦ ἐπέτρεπε νὰ τὸν ἀνασύρη, ἀφοῦ ὁ Κουστώ μου δὲν εἶχε ἀκόμα πλασσάρει τὶς «μπουκάλες» του. ̓Αμάν, τὴν ἔπαθα σὰν σχολιαρούδι. Κι ὅσο σκέπτομαι ὅτι ὁ καλύτερος πληροφοριοδότης τῶν Γερμανῶν τότε στὴ Σαλονίκη ἦταν ὁ ἀρχιοραδδῖνος μου, ὁ σοφολογιώτατος Κορρέν, μοῦ οχεται νὰ σκάσω. Εὐτυχῶς αὐτὸ δὲν τὸ ξέρουν πολλοί. Κι ὅμως, «οὐδὲν κακὸν ἀμιγὲς καλοῦ», ὅπως ἔλεγαν οἱ ἀρχαῖοι τρισκατάρατοι. ̓Απὸ μιὰ ἄποψη εὐτυχῶς ποὺ ἡ ὑπόθεση σταμάτησε ἐδῶ, χωρὶς -- εὐτυχέστατα - ὥς | ̓ τώρα νὰ όρεθῇ κανεὶς νὰ μᾶς ἀπευθύνῃ τὸ ἐρώτημα, ποὺ φούᾶμαι ὅπως ὁ διάδολος τὸ λιδάνι. Πῶς δηλαδὴ μιὰ χιλιοκυνηγημένη (δῆθεν) καὶ κατατρεγμένη (ξαναδῆθεν) θρησκευτικὴ μειονότητα, ποὺ εἶχε δρεῖ ἀποκούμπι σὲ μιὰ πολύπαθη ἑλληνικὴ πόλη, εἶχε κατορθώσει νὰ συγκεντρώσῃ πλοῦτο ἀξίας (τότε) 850.000.000.000 δραχμῶν; Τί θὰ ἀπαντοῦσε ὁ λαός μου στὸ «πόθεν ἔσχες»; Μήπως τὴν ἀλήθεια, ὅτι δηλαδὴ ἀπὸ καταδολῆς κόσμου ρημάζουμε τοὺς πάντες μὲ τοκογλυφίες καὶ ἄλλα θεάρεστα πράγματα, ποὺ ὑπαγορεύει ὁ νόμος τοῦ Γιαχδέ μας; Τότε θὰ ἦταν ποὺ θὰ ἄνοιγαν τὰ στραδὰ τῶν ὀρθίως κοιμωμένων Νεοελλήνων καὶ θὰ μὲ ἔπαιρνε καὶ θὰ μὲ σήκωνε τὸ | Σάρωθρον | Υ.Γ Μεταξύ μας, τὸ κέρδος μου παρὰ τὴν ἀποτυχία ἦταν πάλι τεράστιο: Ὅλα τὰ ΜΜΕ τῶν | |. χαχόλων γιὰ ἡμέρες μετέδιδαν τὴν εἴδηση καὶ μερικοὶ ἀπὸ τοὺς πιὸ εὐφυεῖς τηλεθεατὲς δά- ἢ χρυζαν ἀπὸ τὰ παθήματα τοῦ περιούσιου λαοῦ μου ἀπὸ τοὺς Γερμανούς.