Δάκρυα χαχόλων Κάθε όράδυ τώρα τελευταῖα τὸ ἴδιο ὄνειρο: Λίρες µπόλικες, πέρλες καὶ σμαράγδια νὰ ῥέουν ἀκατάπαυστα κάνοντας ἕνα ἡδονιστικὸ «ντλὶν - ντλόν»: καὶ μόλις ἁπλώνω τὸ πλοκά... παρντόν, τὸ χέρι µου ἤθελα νὰ πῶ, γιὰ νὰ τὰ δουτήξω, χάνονται ὀγάζο- ντας μπουρμπουλῆθρες. Σημαδιακὸ σίγουρα. Κρίμα, ποὺ δὲν ζῇ καὶ ὁ προπάτωρ ᾿Ιωσὴφ νὰ ἐξηγήσῃ τὸ «χαμασᾶ» µου. ᾿Αν κι ἐδῶ ποὺ τὰ λέμε, ξέρω περίπου τί μοῦ | συμόδαίνει. Ὅλα ξεκίνησαν ἀπὸ τὸ καλοκαιρινὸ φιάσκο μὲ τὸν χαμένο θησαυρὸ τοῦ περιου- σίου λαοῦ µου στὸν Μεσσηνιακὸ Κόλπο. Προσπάθησαν πάντως. Καὶ ὁ Σεφιχᾶς µου προετοίμασε τὸ ἔδαφος μὲ τὶς τηλεοπτικές του ἐμφανίσεις, καὶ ὁ Κωνσταντίνης µου µπαρκάρησε στὸ ἐρευνητικὸ σκάφος, γιὰ νὰ εἶναι κοντὰ στὰ τεκταινόμενα (ἔ, μὴ μᾶς ρίξουν καὶ στὸ μέτρημα!). Ακόμα καὶ τὸν διεθνῆ καταζητούμενο ἀπὸ τὴν Αὐστρα- λία ἐπιστράτευσα. ὡς χθηµατοδότη, ἀλλὰ ματαίως. Τί; Ποῦ τὸ θρῆκα αὐτὸ τὸ κουµάσι; Ἔ, καλὰ τώρα. «Ὅμοιος ὁ ὁμοίῳ ἀεὶ πελάζει», ὅπως ἔλεγαν καὶ οἱ ἀναθεματισμένοι | ἀρχαῖοι Ἕλληνες, “Ορίστε, εἶπα πάλι τ᾽ ὄνομά τους καὶ μοῦ ἦρθε ξυνίλα. Καὶ νὰ σκε- Φθῇ κανείς, ὅτι σὲ περίπτωση ποὺ τὰ χαμένα τιμαλφῆ μου ἀνακαλύπτονταν, θὰ ἤμουν |. ὑποχρεωμένος νὰ τοὺς δώσω μερίδιο. Εὐτυχῶς ὄχι σ᾽ αὐτούς, ἀλλὰ στὸ κρατίδιό τους, ποὺ μπορῶ ἀκόμα νὰ ἐλέγχω. Τίποτα πάντως. Τζίφος. ὋὋ δυθὸς δέδαια ἐκεῖ κάτω εἶναι γεμᾶτος ναυάγια, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον ἀρχαῖα, φορτωμένα μὲ ἑλληνικοῦρες. Τὸ καΐκι ὅμως ποὺ ψάχνω, ἄφαντο. Βρέ, λὲς νὰ μᾶς τὴν ἔσκασε αὐτὸς ὁ Μέρτεν, καὶ τώρα νὰ ὑπομειδιᾷ εἰρωνικά, θλέ- ποντας τὴν κωλοπιλάλα μας, ἀπὸ ᾿κεῖ ποὺ δρίσκεται; Μὲ τὴν ἁπλῆ λογικὴ ἂν τὸ δοῦμε, φαίνεται πολὺ περίεργο νὰ ἔδγαλε τὸν χρυσὸ ἀπὸ τὸ ἀσφαλέστατο ὑποδρύ- χιο στὸ Κατάκωλο, νὰ τὸν ἔδαλε σὲ πλοιάριο καὶ κατόπιν νὰ τὸν πόντισε στὰ ἑκατὸν ὀγδόντα µέτρα, τὴ στιγμὴ ποὺ γνώριζε ὅτι ἡ τεχνολογία τῆς ἐποχῆς δὲν θὰ τοῦ ἐπέ- τρεπε νὰ τὸν ἀνασύρη, ἀφοῦ ὁ Κουστώ µου δὲν εἶχε ἀκόμα πλασσάρει τὶς «μπουκά- λες» του. ᾽Αμάν, τὴν ἔπαθα σὰν σχολιαρούδι. Κι ὅσο σκέπτομαι ὅτι ὁ καλύτερος πλη- ροφοριοδότης τῶν Γερμανῶν τότε στὴ Σαλονίκη ἦταν ὁ ἀρχιοραδδῖνος µου, ὁ σο- φολογιώτατος Κορρέν, μοῦ οχεται νὰ σκάσω. Εὐτυχῶς αὐτὸ δὲν τὸ ξέρουν πολλοί. Κι ὅμως, «οὐδὲν κακὸν ἀμιγὲς καλοῦ», ὅπως ἔλεγαν οἱ ἀρχαῖοι τρισκατάρατοι. ᾿Απὸ μιὰ ἄποψη εὐτυχῶς ποὺ ἡ ὑπόθεση σταμάτησε ἐδῶ, χωρὶς -- εὐτυχέστατα - ὥς | ᾿ τώρα νὰ όρεθῇ κανεὶς νὰ μᾶς ἀπευθύνῃ τὸ ἐρώτημα, ποὺ φούᾶμαι ὅπως ὁ διάδολος τὸ λιδάνι. Πῶς δηλαδὴ μιὰ χιλιοκυνηγηµένη (δῆθεν) καὶ κατατρεγµένη (ξαναδῆθεν) θρησκευτικὴ μειονότητα, ποὺ εἶχε δρεῖ ἀποκούμπι σὲ μιὰ πολύπαθη ἑλληνικὴ πόλη, εἶχε κατορθώσει νὰ συγκεντρώσῃ πλοῦτο ἀξίας (τότε) 850.000.000.000 δραχμῶν; Τί θὰ ἀπαντοῦσε ὁ λαός μου στὸ «πόθεν ἔσχες»; Μήπως τὴν ἀλήθεια, ὅτι δηλαδὴ ἀπὸ καταδολῆς κόσμου ρημάζουμε τοὺς πάντες μὲ τοκογλυφίες καὶ ἄλλα θεάρεστα πράγ- ματα, ποὺ ὑπαγορεύει ὁ νόμος τοῦ Γιαχδέ μας; Τότε θὰ ἦταν ποὺ θὰ ἄνοιγαν τὰ στραδὰ τῶν ὀρθίως κοιμωμένων Νεοελλήνων καὶ θὰ μὲ ἔπαιρνε καὶ θὰ μὲ σήκωνε τὸ | Σάρωθρον | Υ.Γ Μεταξύ μας, τὸ κέρδος µου παρὰ τὴν ἀποτυχία ἦταν πάλι τεράστιο: Ὅλα τὰ ΜΜΕ τῶν | χρυζαν ἀπὸ τὰ παθήματα τοῦ περιούσιου λαοῦ µου ἀπὸ τοὺς Γερμανούς. |. χαχόλων γιὰ ἡμέρες μετέδιδαν τὴν εἴδηση καὶ μερικοὶ ἀπὸ τοὺς πιὸ εὐφυεῖς τηλεθεατὲς δά- ἢ