Οὐδέποτε ὑπῆοξαν ̓Αλθανοὶ Το ΔΗΘΕΝ «ΑΛΒΑΝΙΚΟΝ ΕΘΝΟΣ» ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΑΝΟΙΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΕΣ Ἢ ἔκδοση στὴν Ἑλλάδα ἀπὸ ἕναν ἄγνωστο ̓Αλθανὸ ὑπήκοο θιθλίου στὰ ̓Αλδανικὰ γιὰ τὴν Μπουμπουλίνα μπορεῖ νὰ θεωρηθῇ ὡς ὄχι τυχαία καὶ ἄσχετη (θλέπε τὸ σημείωμά μας ἑΚαρίεπ Βιιδι πη, «Δαυλός», τ. 220). Βέδαια, ἀκόμα κι ἂν σταθῇ κανεὶς στὶς καταγραφὲς τῶν ξένων περιηγητῶν καὶ καθόλου στὴν ἐπιστημονικὴ κατάθεση τῆς Ἱστορίας, αὐτὸ ποὺ σήμερα καλεῖται «Αλθανοὺ καὶ « ̓Αλδανικὸ Ἔθνος» εἶναι ἀδύνατο νὰ ἐντοπισθῇ. Ἐνδεικτικὰ θὰ ἀναφέρουμε τά: Ν. Βεγατᾶ, «Τουρκία καὶ ́ Ελληνισμός», ἔκδ. Τροχαλία, ̓ Αθήνα 1987 καὶ Ε. ΡΙαιχ, «Δ υστυχισμένη Βόρειος Ηπειρος», ἔκδ. Τροχαλία, ̓Αθήνα χ.χρ.ξ. (Πολὺ χρήσιμο καὶ σημαντικὸ γιὰ πληροφορίες καὶ στοιχεῖα τῆς Β. - Β.Δ. Βαλκανικῆς κατὰ τὸν 17ο αἰ. καὶ τό: Βασ. Δημητριάδη, «Ἢ Κεντρικὴ καὶ Δυτικὴ Μακεδονία κατὰ τὸν ̓Εόλιγιᾶ Τσελεμπῆ», Δημοσιεύματα Ἑταιρείας Μακεδονικῶν Σπουδῶν, 39, Θεσσαλονίκη 1973.) Ὃ ν. Βετατά, σημαντικὸς ὁμηριστής, ἀφιερώσας 30 χρόνια ἀπ ̓ τὴ ζωή του στὴν μετάφραση τῆς Οδύσσειας, κυριώτερο φιλολογικὸ γεγονὸς τοῦ 1924 γιὰ τὴ Γαλλία, ἀρχαιομαθὴς καὶ ἀρχαιολάτρης, ὄχι ὅμως καὶ φιλέλλην κατὰ τὸν Θ. Πυλαρινὸ (ὅλ. τὴν εἰσαγωγὴ τοῦ προαναφερθέντος διθλίου), περιέτρεξε ἐπὶ δύο χρόνια (Καλοκαίρι 1890 - Καλοκαίρι 1892) τὴν εὐρύτερη Μακεδονία ξεκινώντας ἀπὸ τὸ Δυρράχιο καὶ τὴν Καδάγια. Ὁ Κ. Ρυδυχ, ἱστορικὸς καὶ δημοσιογράφος, ἔνθερμος ὑπερασπιστὴς τῶν δικαίων τῶν ἐθνῶν, ταχθεὶς τὸ 1899 μὲ τὸ θιθλίοτου «“Υπὲρ τῆς Φινλανδίας» στὸ πλευρὸ τῶν ἀγωνιζομένων Φινλανδῶν. κατὰ τῶν ρωσσικῶν ἐπεμθάσεων καὶ καταπιέσεων, περιώδευσε στὴν Β. Ἠπειρο τὸ κρίσιμο ἔτος 1913. Ἰδιαίτερη ἐθνότητα ̓Αλθανῶν στὶς περιγραφές, σχόλια καὶ παρατηρήσεις τῶν δύο Γάλλων δὲν ἀναφέρεται, δὲν ὑπάρχει. Ὅλοι αὐτοὶ οἱ «Αλδανικοί», «Αρθανίτικοι», «Σκυπετάρικοι» πληθυσμοί, ποὺ καταγράφονται στὰ θιόλία τους, εἶναι σχεδὸν πάντα πολύγλωσσοι, διαφόρων θρησκευμάτων, ἀκαταστάλαχτης καὶ ἀσαφοῦς ἐθνικῆς συνείδησης (πολλὲς φορὲς 6έθαια πλεῖστοι ἐξ αὐτῶν δηλώνουν τὴν ἑλληνικότητά τους [παρέκθαση: στὸ ἔργο τοῦ Ν. Βετατά π.χ., σελ. 87-88: «Ὅλοι αὐτοὶ οἱ ̓Αλδανοὶ (τοῦ Ἐλθασὰν) καταλαδαίνουν καὶ ὅλοι τους σχεδὸν μιλοῦν τὰ Ελληνικά. Ἔχουν