Μὲ φλόγα του τὸ Ἑλληνικὸ Φῶς / δη ἀπὸ τὸ πρῶτο τεῦχος του ὁ «Δαυλός» (Ἰανουάριος 1982, σελ. 3) ὥριΗ σε γενικὰ τὴν Ἑλληνικότητα ὡς «ἐπαναφορὰ τῆς ἀλήθειας στὴ ζωή. μας», δηλαδὴ ἐπιστροφὴ στὸ ἀδογμάτιστο ́ καὶ ἐλεύθερο σκέπτεσθαι καὶ ζῆν, Καὶ στὰ δεκαεννιὰ χρόνια τῆς μέχρι τώρα πορείας του προσπάθησε νὰ ἀναστυλώση αὐτὴν τὴ ξεχασμένη Ἑλληνικότητα καὶ νὰ προδάλη τὶς ἀληθινὲς ἀξίες της. ̓Απὸ τὴν ἀρχὴ ξεκαθάρισε, πὼς «ἡ ὑλοποίηση τοῦ ἑλληνικοῦ ἰδανικοῦ εἶναι πρῶτα ἀπ’ ὅλα προσωπικὴ ὑπόθεση τοῦ καθ’ ἑνὸς» (τ. 1, σελ. 4). ̓Απευθύνθηκε δηλαδὴ στὸν κάθε Ἕλληνα, στὸν κάθε ἄνθρωπο Ἐεχωριστὰ ὡς ἄτομο καὶ ὄχι σὲ ὀργανώσεις, μαζικὰ κινήματα ἢ ὁμάδες, Τοῦ ὑπέδειξε νὰ θασιστῇ στὴν αὐτοπαιδεία καὶ στὴ θέλησή του νὰ καταπολεμήσῃ ὅλες τὶς συνειδησιακές του ἀγκυλώσεις, ποὺ τὸν. κρατοῦν δεμένο στὴν ἧττα καὶ τὴν ἀδράνεια. "Οχι μόνο δὲν ἀπευθύνθηκε σὲ ὀργανώσεις, ἀλλὰ ἀπέκλεισε κατηγορηματικὰ νὰ συμμετάσχῃ ὁ ἴδιος στὴ δημιουργία ὀργάνωσης, ἀπογοητεύοντας αὐτοὺς ποὺ τὸ ζητοῦσαν ἐπιμόνως. Ἡ προσπάθειά του παρέμεινε ὅλα αὐτὰ τὰ χρόνια καθαρὰ διαφωτιστική, προσθλέποντας σταθερὰ. καὶ μόνο στὸ σκίρτημα τῶν συνειδήσεων ξεχωριστῶν ἀνθρώπων. Ὁ «Δαυλὸς» ἀμετακίνητα θεωρεῖ, πὼς ἡ κατανόηση τοῦ Σήμερα περνᾶ ἀναγκαστικὰ μέσα ἀπὸ τὴν διερεύνηση τοῦ ἀληθινοῦ Χθές. Ἢ κακοδαιμονία τοῦ νεὠτερου Ἑλληνισμοῦ δὲ μπορεῖ παρὰ νὰ ἔχῃ τὶς αἰτίες της στὸ πρόσφατο καὶ ἀπώτερο παρελθόν. Ἡ ἐπίπονη κατατριδὴ μὲ τὴ μελέτη τοῦ παρελθόντος κατέδειξε, πὼς ἡ πολυαίωνη ἱστορικὴ ἀφασία καὶ πολιτισμικὴ στείρωση, στὴν ὁποία ἔχει περιέλθει ὁ Ἑλληνισμός, κάποτε ἀποκλειστικὸς δημιουργὸς τοῦ Παγκόσμιου Πολιτισμοῦ, ταυτίζεται ἱστορικὰ μὲ τὴ 6ίαιη καὶ καταστροφικὴ διακοπὴ τῆς ἱστορικῆς του συνέχειας λόγῳ τῆς ἐπιθολῆς τοῦ χριστιανισμοῦ. Κατὰ τοὺς πρώτους Βυζαντινοὺς αἰῶνες συνετελέσθη μιὰ ἄνευ προηγουμένου ἐπίθεση κατὰ παντὸς ἑλληνιχοῦ. Οὐδέποτε στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας ὑπῆρξε ἄλλος, ἀναλόγου φανατισμοῦ, ἀφανισμὸς ἑνὸς πολιτισμοῦ, ὅπως αὐτὸς ποὺ γνώρισε ἡ Ἑλλάδα. Ἤδη ἀπὸ τὸν 6ο μ.Χ. αἰῶνα ὁ ἑλλαδικὸς κόσμος εἶχε μετατραπῆ σὲ μία ἀσήμαντη καὶ ἐρειπωμένη ἐπαρχία τῆς Βυζαντινῆς ἐπικράτειας. Τὸ ἀρχαῖο κλέος ἔσδησε ἀπὸ τὴν ἱστορικὴ μνήμη, καὶ οἱ ἐλάχιστοι ποὺ τολμοῦσαν ἀκόμη νὰ φέρουν τὸν τίτλο τοῦ “Ἕλληνα καταδικάζοντο σὲ θάνατο. Τὸ ἀποδεκατισμένο Ἑλληνικὸ Γένος ἔχασε τὴν ἐπαφὴ μὲ τοὺς προγόνους του καὶ ὡς ἀπαίδευτο χριστιανικὸ ποίμνιο, ἀποκαλούμενο ὑδριστικὰ «γραικύλοι», «ρωμιοὶ» καὶ «ραγιάδες» ἀπ ̓ τοὺς ἑκάστοτε ἔξουσιαστές του, φυτοζώησε ἱστορικὰ στὸ χιλιόχρονο Βυζάντιο καὶ κάτω ἀπὸ τὸν διάδοχό του τουρχικὸ ζυγό. Απ’ τὰ πρῶτα τεύχη του ὁ «Δαυλὸς» προέθαλε τὴν «4ολοφονία τῆς' Ελληνιμότητος στὸ δογματικὸ Βυζάντιο» (τ. 5, σελ. 197) καὶ τὸ «Μέγα τοῦ φόδου κράτος» (τ. 4, σελ. 149). Ἔκτοτε ἀκολούθησαν πλῆθος μελετῶν καὶ ἐρευνῶν, ποὺ κατεδείκνυαν τὴν ἄθλια μοίρα ποὺ ἐπεφύλαξε ἡ Ἱστορία στὸν Ἑλληνισμό. Σ ̓ ὅλους αὐτοὺς τοὺς σκοτεινοὺς αἰῶνες ἡ Ἑλλάδα σιγόκαιγε μέσα στὸ λυχνάρι τῆς γλώσσας. Ἡ Ἑλληνικὴ Γλῶσσα, ἡ μήτρα τῆς ἀνθρώπινης διάνοιας, περνώνΝτας ἀνάμεσα ἀπὸ «Κύκλωπες καὶ Λαιστρυγόνες», ἀχρωτηριασμένη καὶ διαστρεὀλωμένη ἐννοιολογικά, ὑπηρέτης ἀλλοτρίων δογμάτων, κατώρθωσε νὰ φτάσῃ στὴν Ἰθάκη. Τὸ νεοσύστατο Ἑλλαδικὸ κράτος ὠνομάστηκε μὲ τὴν ἀπαγορευμένη, συ-