Ὕπ Ελλάδα, ἡ γι τ. “Ελλάδα τοῦ σημερινοῦ Παγκόσμιου “Ελληνικοῦ Πολιτισμοῦ ἀλλὰ καὶ ἡ ἄλλη ̓Ελλάδα τοῦ εὐλογημένου τόπου ποὺ κατοικοῦμε, δρίσκεται στὴν κρισιμώτερη καμπὴ τῆς θριαμδευτικῆς διαχρονικῆς της πορείας. “Ο,τι ἀποπειράθηκε νὰ τὴν δολοφονήσῃ ἱστορικὰ (καταφέροντας ἕνα δαρύτατο καὶ δυσίατο τραῦμα στὸ ἄσπιλο πνευματικὸ μέγεθός της) καταρρέει, τελειώνει, πεθαίνει ἱστορικά. Κι ὅ,τι τὴν ἀποτελοῦσε δικαιώνεται, ἐπικρατεῖ, γίνεται κυοίαρχο. Τὸ παράλογο, ἡ θεοκρατία, ὁ δογματισμός, ὃ ἐξουσιασμός, αὐτοὶ οἱ παρ ̓ ὀλίγον δολοφόνοι τῆς Ἑλλάδος, σήπονται ραγδαῖα, καθὼς στὶς Φλέδες τοῦ ἐπὶ αἰῶνες νοσοῦντος ὀργανισμοῦ τῆς παγκόσμιας ἀνθρωπότητας κυκλοφοροῦν πάλι ἐλεύθερα οἱ ξωοποιοὶ χυμοὶ τῆς ̓Ελληνικῆς Λογικῆς, τῆς 'Ελληνικῆς Ἔρευνας, τῆς ̓Ελληνικῆς ̓Επιστήμης. Καὶ ὁ Ελληνικὸς Λόγος, ἡ Ελληνική ̓Απόδειξη, ὁ Ελληγικὸς Διάλογος, ὁ Ελληνικὸς Ελεγχος ἀνακτοῦν τοὺς θρόνους τους, ποὺ ἀφυσικοι, ἄλογοι, ἀπάνθρωποι καὶ μισέλληνες «θεοὶ» δεδήλωναν γιὰ καιροὺς ἀτέλειωτους. ΕΣ Στὸν τόπο μας, ὅπου ὃ δυξαντινισμὸς καὶ ἡ ρωμιοσύνη, οἱ δύο αὐτὲς ταφόπλακές μας, ἔθαψαν τὴν ἑλληνικότητα, ἀνατέλλει σὰν ἥλιος πρωινὸς τὸ φῶς τῆς ἱστορικῆς αὐτογνωσίας καὶ τῆς ἑλληνικῆς αὐτοσυνειδησίας. Φαντάσματα σὰν τὸν χριστιανισμό, τὸν ραγιαδισμό, τὸν μαρξισμό, τὸν καπιταλισμό, τὴν μεγάλη ἰδέα, τὸν κρατισμό, τὸν μωοοεθνικισμὸ (αὐτὸν ποὺ λόγῳ τοῦ πατρωναρίσματός του ἀπὸ τὸν κυρίαρχο ἀνθελληνικὸ «ἑλληνοχριστιανισμὸ» μισεῖ τὴν παγκοσμιότητα τοῦ ̓Ελληνισμοῦ Πολιτισμοῦ καὶ αὐτοὐποθιδάξεται στὸ ἐπίπεδο τῶν ἐθνικισμῶν τῶν Βουλγάρων, τῶν Σέρδων καὶ λοιπῶν ἐθνῶν, ποὺ ἡ παράδοσή τους δὲν παρουσιάξει καμμία παγκόσμια διάσταση, τὸν μωροεθνικισμὸ δηλαδὴ ποὺ προτιμᾶ τὸ ἔλασσον τῆς κρατικίστικης Βυζαντινορρωμιοσύνης ἀπὸ τὸ μεῖζον τῆς Παγκόσμιας Ελληνικότητας) ἄγονται ἀπὸ τὴν Ἱστορία πρὸς τὴν ἡμερομηνία λήξεώς τους. Καὶ