Ὕπ Ελλάδα, ἡ γι τ. “Ελλάδα τοῦ σημερινοῦ Παγκόσμιου “Ελληνικοῦ Πολιτισμοῦ ἀλλὰ καὶ ἡ ἄλλη ᾿Ελλάδα τοῦ εὐλογημένου τόπου ποὺ κατοικοῦμε, δρίσκεται στὴν κρισιμώτερη καμπὴ τῆς θριαμ- δευτικῆς διαχρονικῆς της πορείας. “Ο,τι ἀποπειράθηκε νὰ τὴν δολο- φονήσῃ ἱστορικὰ (καταφέροντας ἕνα δαρύτατο καὶ δυσίατο τραῦμα στὸ ἄσπιλο πνευματικὸ μέγεθός της) καταρρέει, τελειώνει, πεθαίνει ἱστορικά. Κι ὅ,τι τὴν ἀποτελοῦσε δικαιώνεται, ἐπικρατεῖ, γίνεται κυ- οίαρχο. Τὸ παράλογο, ἡ θεοκρατία, ὁ δογµατισµός, ὃ ἐξουσιασμός, αὐτοὶ οἱ παρ᾽ ὀλίγον δολοφόνοι τῆς Ἑλλάδος, σήπονται ραγδαῖα, καθὼς στὶς Φλέδες τοῦ ἐπὶ αἰῶνες νοσοῦντος ὀργανισμοῦ τῆς παγκό- σµιας ἀνθρωπότητας κυκλοφοροῦν πάλι ἐλεύθερα οἱ ξωοποιοὶ χυμοὶ τῆς ᾿Ελληνικῆς Λογικῆς, τῆς 'Ελληνικῆς Ἔρευνας, τῆς ᾿Ελληνικῆς ᾿Επιστήμης. Καὶ ὁ Ελληνικὸς Λόγος, ἡ Ελληνική ᾽Απόδειξη, ὁ Ελλη- γικὸς Διάλογος, ὁ Ελληνικὸς Ελεγχος ἀνακτοῦν τοὺς θρόνους τους, ποὺ ἀφυσικοι, ἄλογοι, ἀπάνθρωποι καὶ µισέλληνες «θεοὶ» δεδήλω- ναν γιὰ καιροὺς ἀτέλειωτους. ΕΣ Στὸν τόπο μας, ὅπου ὃ δυξαντινισμὸς καὶ ἡ ρωμιοσύνη, οἱ δύο αὐτὲς ταφόπλακές μας, ἔθαψαν τὴν ἑλληνικότητα, ἀνατέλλει σὰν ἥλιος πρω- ινὸς τὸ φῶς τῆς ἱστορικῆς αὐτογνωσίας καὶ τῆς ἑλληνικῆς αὐτοσυ- νειδησίας. Φαντάσματα σὰν τὸν χριστιανισμό, τὸν ραγιαδισμό, τὸν μαρξισμό, τὸν καπιταλισμό, τὴν μεγάλη ἰδέα, τὸν κρατισμό, τὸν μω- οοεθνικισμὸ (αὐτὸν ποὺ λόγῳ τοῦ πατρωναρίσματός του ἀπὸ τὸν κυ- ρίαρχο ἀνθελληνικὸ «ἑλληνοχριστιανισμὸ» μισεῖ τὴν παγκοσμιότητα τοῦ ᾿Ελληνισμοῦ Πολιτισμοῦ καὶ αὐτοὐποθιδάξεται στὸ ἐπίπεδο τῶν ἐθνικισμῶν τῶν Βουλγάρων, τῶν Σέρδων καὶ λοιπῶν ἐθνῶν, ποὺ ἡ παράδοσή τους δὲν παρουσιάξει καμμία παγκόσμια διάσταση, τὸν μωροεθνικισμὸ δηλαδὴ ποὺ προτιμᾶ τὸ ἔλασσον τῆς κρατικίστικης Βυζαντινορρωμιοσύνης ἀπὸ τὸ μεῖζον τῆς Παγκόσμιας Ελληνικότη- τας) ἄγονται ἀπὸ τὴν Ἱστορία πρὸς τὴν ἡμερομηνία λήξεώς τους. Καὶ