«λουι ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Οἱ κωμικοτραγικὲς «φιέστες» τῆς «Ἑλληνορθοδοξίας» ̓Αγαπητὲ κ. διευθυντά, Ξεκινώντας νὰ γράψω καὶ νὰ στείλω τὴν ἐπιστολή μου αὐτὴ πρὸς τὸν «Δαυλός», εἰλικρινά, μὲ ὅσα γύρω μας συμθαίνουν, δὲν γνωρίζω ἀπὸ ποῦ ν ̓ ἀρχίσω καὶ ποῦ νὰ τελειώσω. Εἶναι τόση ἡ ἔκπληξη, ἡ λύπη, ἡ πίεση ἀπὸ τὴν αὐτοδικαίωση, ἡ πικρία, ἣ ἀπογοήτευση, ἡ ὀργή... ποὺ νοιώθει ἕνας Ἕλληνας - ὄχι ῥωμιὸς- μὲ τὰ ὅσα ἔκτυλίσσονται ἐμπρὸς στὰ ἔκπληκτα μάτια του, ποὺ μένει ἄφωνος. Τὸ τέρας τῆς πλανηταρχίας ἀπὸ τὴ μία μὲ τὰ φονικὰ πρὸς τὸν πολιτισμὸ (καὶ ὄχι μόνον) πλοκάμια του’ καὶ ἡ «ἀντίδραση» τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἀπὸ τὴν ἄλλη μέσῳ ἄκουσον, ἄχουσον τοῦ μεγαλύτερου πολέμιού του, τοῦ ἰουδαιοχθιστιανικοῦ δόγματος, πιὸ γνωστοῦ μὲ τὸ ψευδώνυμο «Ἑλληνορθοδοξία». Αξίζει, νομίζω, τὸν κόπο νὰ θυμηθοῦμε μερικὰ ἀπὸ αὐτά τὰ κωμικοτραγικὰ δρώμενα: - Τὸ λάδαρο τῆς Επαναστάσεως τοῦ 1821, ποὺ ποτὲ δὲν σήκωσε ὁ π.Π. Γερμανὸς, ν ̓ ἀνε- μίζῃ στὰ χέρια τοῦ κ. Χριστόδουλου (γιατὶ ἄραγε;). - Τὸν ἀρχιποιμενάρχη κ. Χριστόδουλο νὰ ἐκτοξεύῃ πύρινους λόγους καὶ ἀπειλὲς (ἀ λὰ Κύριλλος τῆς ̓Αλεξάνδρειας) καὶ νὰ ἰσχυρίζεται ὅτι τὸ συγκεντρωθὲν ποίμνιον (μὲ τὴν πραγματικὴ τῆς λέξης σημασία) προσῆλθεν αὐτοδούλως καὶ ἐνσυνειδήτως, ἀποχρύπτοντας τὸ ποιοὶ εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ αἰῶνες τώρα διαμορφώνουν, ἁλώνουν, ἀλλοτριώνουν καὶ στρεόλώνουν τὴν συνείδηση ἐλεύθερων ἀνθρώπων, ἐκμεταλλευόμενοι τοὺς ἔμφυτους φόδους καὶ τὶς ἀναζητήσεις τους, μετατρέποντάς τους ἔτσι σὲ φοδισμένους «δούλους» κάποιου ἀνύπαρκτου Γιαχδέ, γεμάτους ἐνοχὲς καὶ τύψεις γιὰ «προπατορικὰ» καὶ «τωρινὰ» ἁμαρτήματα. -Ῥωμαϊκοὺς δικεφάλους, ποὺ ἀνέμιζαν στὸν. ἀέρα σὰν ἁρπακτικά ὄρνεα. -Σταυρούς, ποὺ κραδαίνονταν στὰ χέρια τῶν. «πιστῶν» σὰν ξίφη 6αρθάρων, ἕτοιμα νὰ πάρουν Τὸ (ἕνα) Μάτι τοῦ Κύκλωπα ἐπιτηρεῖ... ̓Αγαπητὲ «Δαυλέ», “Δυστυχῶς γιὰ πρώτη φορὰ σᾶς διαδάξω, δὲν σᾶς εἶχα ἀνακαλύψει μέχρι σήμερα. Αἰτία ποὺ σᾶς στέλνω αὐτὴ τὴν ἐπιστολὴ μαζὶ μὲ τὰ διδλία μου εἶναι τὸ μέγα ὑπαρκτὸ θέμα «' Ελληνισμὸς καὶ ̓Ορθοδοξία», τὸ ὁποῖο δὲν ἔχει μόνο αὐτὲς τὶς διαστάσεις ποὺ φαίνονται. Διότι καὶ μόνο ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ὑπάρχει σὰν πρόδλημα παραπέμπει στὸ ἐρώτημα, τί εἶναι πολιτισμὸς καὶ τί ἦταν μεσαίωνας, τί εἶναι ἄνθρωπος καὶ τί δὲν εἶναι ἄνθρωπος, μὲ ὅλο τὸ δάθος του καὶ τὸ πλάτος του στὸ χῶρο καὶ στὸ χρόνο. ̓Επὶ πλέον, ἐπειδὴ ἡ ἀνθρωπότητα ἔχει παρελθόν, ἀλλὰ πρέπει νὰ ἔχῃ καὶ μέλλον, δὲν εἶναι μόνο δογματικὸ τὸ πρόόλημα ἢ ἐθνικό, εἶναι ἀπὸ μόνο του ὑπαρξιακό. Ζοῦμε στὴ «Σπηλιὰ τοῦ Κύκλωπα». “Ὅποιος κι ἂν ἦταν ὁ ̓]ησοῦς, ὅποιοι κι ἂν εἶναι οἱ “Εδραῖοι, ὅποιοι κι ἂν εἶναι ὁ Βούδας, ὃ ̓Αινοτάιν, δὲν κατώρθωσαν νὰ όγάλουν τὸν ἄνθρωπο ἀπ’ αὐτὴ τὴ Σπηλιά. Ἢ Εκκλησία εἶναι τὸ «Μάτιτοῦ Θεοῦ», πού, ὑποτίθεται, ἔψαχναν οἱ Αρχαῖοι, αὐτὸ τὸ μάτι ποὺ »