«λουι ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ Οἱ κωμικοτραγικὲς «φιέστες» τῆς «Ἑλληνορθοδοξίας» ᾿Αγαπητὲ κ. διευθυντά, Ξεκινώντας νὰ γράψω καὶ νὰ στείλω τὴν ἐπι- στολή µου αὐτὴ πρὸς τὸν «Δαυλός», εἰλικρινά, μὲ ὅσα γύρω µας συµθαίνουν, δὲν γνωρίζω ἀπὸ ποῦ ν᾽ ἀρχίσω καὶ ποῦ νὰ τελειώσω. Εἶναι τόση ἡ ἔκπληξη, ἡ λύπη, ἡ πίεση ἀπὸ τὴν αὐτοδικαίω- ση, ἡ πικρία, ἣ ἀπογοήτευση, ἡ ὀργή... ποὺ νοι- ώθει ἕνας Ἕλληνας - ὄχι ῥωμιὸς- μὲ τὰ ὅσα ἔκτυ- λίσσονται ἐμπρὸς στὰ ἔκπληκτα μάτια του, ποὺ μένει ἄφωνος. Τὸ τέρας τῆς πλανηταρχίας ἀπὸ τὴ µία μὲ τὰ φονικὰ πρὸς τὸν πολιτισμὸ (καὶ ὄχι μόνον) πλοκάμια του’ καὶ ἡ «ἀντίδραση» τοῦ Ἑλληνισμοῦ ἀπὸ τὴν ἄλλη μέσῳ ἄκουσον, ἄχου- σον τοῦ μεγαλύτερου πολέμιού του, τοῦ ἰουδαι- οχθιστιανικοῦ δόγματος, πιὸ γνωστοῦ μὲ τὸ ψευ- δώνυμο «Ἑλληνορθοδοξία». Αξίζει, νομίζω, τὸν κόπο νὰ θυμηθοῦμε μερικὰ ἀπὸ αὐτά τὰ κωµι- κοτραγικὰ δρώμενα: - Τὸ λάδαρο τῆς Επαναστάσεως τοῦ 1821, ποὺ ποτὲ δὲν σήκωσε ὁ π.Π. Γερμανὸς, ν᾿ ἀνε- μίζῃ στὰ χέρια τοῦ κ. Χριστόδουλου (γιατὶ ἄρα- γε;). - Τὸν ἀρχιποιμενάρχη κ. Χριστόδουλο νὰ ἐκτοξεύῃ πύρινους λόγους καὶ ἀπειλὲς (ἀ λὰ Κύ- ϱιλλος τῆς ᾿Αλεξάνδρειας) καὶ νὰ ἰσχυρίζεται ὅτι τὸ συγκεντρωθὲν ποίμνιον (μὲ τὴν πραγμα- τικὴ τῆς λέξης σημασία) προσῆλθεν αὐτοδού- λως καὶ ἐνσυνειδήτως, ἀποχρύπτοντας τὸ ποιοὶ εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ αἰῶνες τώρα διαμορφώνουν, ἁλώνουν, ἀλλοτριώνουν καὶ στρεόλώνουν τὴν συνείδηση ἐλεύθερων ἀνθρώπων, ἐκμεταλλευό- μενοι τοὺς ἔμφυτους φόδους καὶ τὶς ἀναζητή- σεις τους, μετατρέποντάς τους ἔτσι σὲ φοδισμέ- νους «δούλους» κάποιου ἀνύπαρκτου Γιαχδέ, γεµάτους ἐνοχὲς καὶ τύψεις γιὰ «προπατορικὰ» καὶ «τωρινὰ» ἁμαρτήματα. -Ῥωμαϊκοὺς δικεφάλους, ποὺ ἀνέμιζαν στὸν. ἀέρα σὰν ἁρπακτικά ὄρνεα. -Σταυρούς, ποὺ κραδαίνονταν στὰ χέρια τῶν. «πιστῶν» σὰν ξίφη 6αρθάρων, ἕτοιμα νὰ πάρουν Τὸ (ἕνα) Μάτι τοῦ Κύκλωπα ἐπιτηρεῖ... ᾿Αγαπητὲ «Δαυλέ», “Δυστυχῶς γιὰ πρώτη φορὰ σᾶς διαδάξω, δὲν σᾶς εἶχα ἀνακαλύψει μέχρι σήμερα. Αἰτία ποὺ σᾶς στέλνω αὐτὴ τὴν ἐπιστολὴ μαζὶ μὲ τὰ διδλία μου εἶναι τὸ μέγα ὑπαρκτὸ θέμα «' Ελληνισμὸς καὶ ᾿Ορθοδοξία», τὸ ὁποῖο δὲν ἔχει μό- νο αὐτὲς τὶς διαστάσεις ποὺ φαίνονται. Διότι καὶ μόνο ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ὑπάρχει σὰν πρόδλημα παραπέμπει στὸ ἐρώτημα, τί εἶναι πολιτισμὸς καὶ τί ἦταν μεσαίωνας, τί εἶναι ἄνθρωπος καὶ τί δὲν εἶναι ἄνθρωπος, μὲ ὅλο τὸ δά- θος του καὶ τὸ πλάτος του στὸ χῶρο καὶ στὸ χρόνο. ᾿Επὶ πλέον, ἐπειδὴ ἡ ἀνθρωπότητα ἔχει παρελθόν, ἀλλὰ πρέπει νὰ ἔχῃ καὶ µέλλον, δὲν εἶναι µόνο δογματικὸ τὸ πρόόληµα ἢ ἐθνικό, εἶναι ἀπὸ μόνο του ὑπαρξιακό. Ζοῦμε στὴ «Σπηλιὰ τοῦ Κύκλωπα». “Ὅποιος κι ἂν ἦταν ὁ ᾿]ησοῦς, ὅποιοι κι ἂν εἶναι οἱ “Εδραῖοι, ὅποιοι κι ἂν εἶναι ὁ Βούδας, ὃ ᾿Αινοτάιν, δὲν κα- τώρθωσαν νὰ όγάλουν τὸν ἄνθρωπο ἀπ’ αὐτὴ τὴ Σπηλιά. Ἢ Εκκλησία εἶναι τὸ «Μάτιτοῦ Θεοῦ», πού, ὑποτίθεται, ἔψαχναν οἱ Αρχαῖοι, αὐτὸ τὸ μάτι ποὺ »