ΔΑΥΛΟΣ/227, Νοέμόριος 2000 14435 κεφάλια ἀπίστων. - Πανὼ λεγομένων «ἑλληνικῶν» συλλόγων στὴ συγχέντρωση τῆς Θεσσαλονίκης, ποὺ κατώρθωσαν νὰ πετύχουν τὸ θαῦμα τῶν αἰώνων, νὰ «ἑνώσουν» τὸ νερὸ μὲ τὴ φωτιά, τὸν Ἕλληνισμὸ μὲ τὴν Ορθοδοξία. - «Δύο χιλιάδες χρόνια χριστιανισμοῦ», μᾶς εἶπε ὁ κ. Χριστόδουλος μὲ καμάρι καὶ παρρησία, «δύο χιλιάδες χρόνια φωτός». Τόσο λαμπροῦ, θὰ συμπλήρωνα ἐγώ, ὅσο τὰ κατάμαυρα ράσα ποὺ φορᾶ, αὐτὰ ποὺ σκέπασαν καὶ ἐξακολουθοῦν νὰ σκεπάζουν τὸ Ἑλληνικὸ Φῶς καὶ μαζὶ τὴν γνώση, τὸν πολιτισμὸ καὶ τὴν ἐξέλιξη. Συμφωνοῦμε, ναί! Γιὰ 2000 χρόνια μετατρέψανε τοὺς Ἕλληνες σὲ ῥωμιοὺς καὶ τὸ φῶς σὲ σχότος. Αὐτοὶ ἐξ ἄλλου τὸ λένε: Ὁ φέρων τὸ φῶς, ὁ «Εωσ- φόρος», εἶναι ὁ Διάδολος, ὁ Σατανᾶς. Τελειώνοντας τὴν ἀπαρίθμηση μέρους μόνον τῶν κωμιχοτραγιχῶν συμθάντων τῶν «ἱστορικῶν» αὐτῶν ἡμερῶν ποὺ ζοῦμε, θὰ ἤθελα νὰ ζητήσω συγγνώμη ἀπὸ τὸν «Δαυλὸ» καὶ τοὺς ἀναγνῶστες του γιὰ τὴν μαχρηγορία μου καὶ γιὰ τὴ γλαῦκα ποὺ προσεχόμισα, θεωρῶ ὅμως ὅτι εἶναι ἀπαραίτητο νὰ εἶναι ὁ κάθε ἕνας ποὺ θεωρεῖ ἑαυτὸν “Ἕλληνα ὠργισμένος, πολὺ ὠργισμένος καὶ νὰ μὴ ξεχνᾶ ποιοί εἶναι αὐτοὶ ποὺ μᾶς ἔφεραν σ ̓ αὐτὴν τὴν κατάσταση καὶ ἐξαχολουθοῦν νὰ μᾶς «δουλεύουν», λέγοντάς μας ὅτι, γιὰ νὰ εἴμαστε Ἕλληνες, ἀπαραιτήτως θὰ πρέπει νὰ δηλώνουμε χριστιανοὶ ὀρθόδοξοι, πρόὄατα σφραγισμένα καὶ καταμετρημένα δηλαδή. Μὲ τιμὴ Παναγιώτης Ἰατροῦ Θεσσαλονίκη Μία ἐναλλακτικὴ ἐτυμολογικὴ προσέγγιση στὴ λέξη «Βάσκος» ̓Αξιότιμε κ. διευθυντά, Θὰ ἤθελα νὰ ἐπανέλθω στὴν ἐτυμολόγήηση τοῦ ἐθνωνύμιου «Βάσκος» («Δαυλός», τεύχη 219, 222, 223, 226) ὑπό μία διαφορετικὴ προσέγγιση, σεθόμενος ταυτοχρόνως χαὶ τὶς τοποθετήσεις τῶν προηγούμενων ἀναλυτῶν, ἐπειδὴ πολλὲς ἀσαφοῦς προέλευσης λέξεις ἐπιδέχονται, πολλαπλὲς ἑρμηνεῖες. Μὲ τὴν προὐπόθεση λοιπὸν ὅτι ἡ ὡς ἄνω λέ- ξη εἶναι ἑλληνικῆς καταγωγῆς νομίζω, ὅτι παράγεται ἀπὸ τὸ ρῆμα «όάσκω», ποὺ εἶναι ἀπηρχαιωμένος τύπος τοῦ «όαίνω» (Ξ- ὑψώνω τὸ πόδι, δαδίζω, πορεύομαι κινούμενος ἐπὶ τοῦ ἐδάφους, ἀκολουθῶ κάποια πορεία, ὑπερθαίνω τὰ ὅρια, χινοῦμαι μὲ πλοῖο, π.χ. «ἐπὶ νηὸς ἔδαινεν»). Ἑπομένως κατὰ τὰ ἀνωτέρω στὸ ἐθνωνύμιο «βάσκος» μπορεῖ νὰ δοθῇ ἕνα σημαντικὸ εὖρος ἑρμηνειῶν, ὅπως: ὁδοιπόρος, ταξιδευτής, μπορεῖ νὰ δῇ κάποιος μέσα στὶς ἐκκλησίες. Καὶ ἡ κάθε ἀναφορὰ στὸ λεγόμενο «Τρίτο Μάτι» εἶναι στὸν πανάρχαιο «Θεό», στὸν μονόφθαλμο Κύκλωπα. Επὶ ἑκατομμύρια χρόνια οἱ τυφλοὶ ἄνθρωποι λάτρευαν ὡς θεοὺς τοὺς μονόφθαλμους αὐτοὺς Κύκλωπες, ὅσους δηλαδὴ δάπτιξαν τὸ μέτωπό τους ὡς σύμόολο ἐποπτείας, ἐπιτήρησης, ἐξουσίας. Ὅταν γεννήθηκαν οἱ Προμηθεῖς, ὅταν γεννήθηκαν οἱ μεγάλοι ποιητές, οἱ μεγάλοι φιλόσοφοι τῆς Γῆς, ὁ ἄνθρωπος ἄνοιξε τὰ μάτια του καὶ κατάλαδε, ὅτι ὁ ἴδιος ἔχει δικό του ἐγκέφαλο, δικά του «μάτια» καὶ εἶναι ἄνθρωπος, ὄχι πίθηκος, ὄχι πρόδατο. "Ετσι ἔφτειαξε τοὺς θεούς του μὲ δύο πιά μάτια καὶ γενικὰ ἔτσι γεννήθηκε αὐτὸ ποὺ λέμε Ελληνικὸς Πολιτισμός, ἔτσι γεννήθηκε ὃ ἀνεξάρτητος πνευματικὸς ἄνθρωπος στὴ γῆ. 'Ο ̓ ̓ Οδυσσέας εἶναι ὃ αἰώγιος ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος ψάχνει γιὰ τὸ σύμδολο τῆς γνώσης, ποὺ εἶναι ἡ Πηνελόπη, ἡ κάθε γυναίκα - σύζυγος. “Ο ̓Οδυσσέας τουπάει τὸ μάτι τοῦ Κύχλωπα, δὲν λατρεύει δηλαδὴ τὸν Κύκλωπα, καὶ τρέχει ἀνεξάρτητος νὰ δρῇ τὴ ζωή. Γιὰ νὰ μὴν ἐπεκταθῶ σ ̓ ὁλόκληρη τὴν ἱστορία, ποὺ δὲν εἶναι δυνατόν, περιορίζομαι νὰ σημειώσω ὅτι, ὅταν κάποτε ἡ “Ελλάδα ὑποδουλώθη-