ΔΑΥΛΟΣ/227, Νοέμόριος 2000 14435 κεφάλια ἀπίστων. - Πανὼ λεγομένων «ἑλληνικῶν» συλλόγων στὴ συγχέντρωση τῆς Θεσσαλονίκης, ποὺ κα- τώρθωσαν νὰ πετύχουν τὸ θαῦμα τῶν αἰώνων, νὰ «ἑνώσουν» τὸ νερὸ μὲ τὴ φωτιά, τὸν Ἕλληνι- σμὸ μὲ τὴν Ορθοδοξία. - «Δύο χιλιάδες χρόνια χριστιανισμοῦ», μᾶς εἶπε ὁ κ. Χριστόδουλος μὲ καμάρι καὶ παρρησία, «δύο χιλιάδες χρόνια φωτός». Τόσο λαμπροῦ, θὰ συµπλήρωνα ἐγώ, ὅσο τὰ κατάμαυρα ράσα ποὺ φορᾶ, αὐτὰ ποὺ σκέπασαν καὶ ἐξακολουθοῦν νὰ σκεπάζουν τὸ Ἑλληνικὸ Φῶς καὶ μαζὶ τὴν γνώ- ση, τὸν πολιτισμὸ καὶ τὴν ἐξέλιξη. Συμφωνοῦμε, ναί! Γιὰ 2000 χρόνια μετατρέψανε τοὺς Ἕλληνες σὲ ῥωμιοὺς καὶ τὸ φῶς σὲ σχότος. Αὐτοὶ ἐξ ἄλλου τὸ λένε: Ὁ φέρων τὸ φῶς, ὁ «Εωσ- φόρος», εἶναι ὁ Διάδολος, ὁ Σατανᾶς. Τελειώνοντας τὴν ἀπαρίθμηση μέρους μόνον τῶν κωμιχοτραγιχῶν συµθάντων τῶν «ἱστο- ρικῶν» αὐτῶν ἡμερῶν ποὺ ζοῦμε, θὰ ἤθελα νὰ ζητήσω συγγνώμη ἀπὸ τὸν «Δαυλὸ» καὶ τοὺς ἀναγνῶστες του γιὰ τὴν μαχρηγορία µου καὶ γιὰ τὴ γλαῦκα ποὺ προσεχόµισα, θεωρῶ ὅμως ὅτι εἶναι ἀπαραίτητο νὰ εἶναι ὁ κάθε ἕνας ποὺ θεωρεῖ ἑαυτὸν “Ἕλληνα ὠργισμένος, πολὺ ὠργι- σμένος καὶ νὰ μὴ ξεχνᾶ ποιοί εἶναι αὐτοὶ ποὺ μᾶς ἔφεραν σ᾽ αὐτὴν τὴν κατάσταση καὶ ἐξαχο- λουθοῦν νὰ μᾶς «δουλεύουν», λέγοντάς μας ὅτι, γιὰ νὰ εἴμαστε Ἕλληνες, ἀπαραιτήτως θὰ πρέ- πει νὰ δηλώνουμε χριστιανοὶ ὀρθόδοξοι, πρό- ὄατα σφραγισμένα καὶ καταμετρημένα δηλαδή. Μὲ τιμὴ Παναγιώτης Ἰατροῦ Θεσσαλονίκη Μία ἐναλλακτικὴ ἐτυμολογικὴ προσέγγιση στὴ λέξη «Βάσκος» ᾿Αξιότιμε κ. διευθυντά, Θὰ ἤθελα νὰ ἐπανέλθω στὴν ἐτυμολόγήηση τοῦ ἐθνωνύμιου «Βάσκος» («Δαυλός», τεύχη 219, 222, 223, 226) ὑπό μία διαφορετικὴ προ- σέγγιση, σεθόµενος ταυτοχρόνως χαὶ τὶς τοπο- θετήσεις τῶν προηγούμενων ἀναλυτῶν, ἐπειδὴ πολλὲς ἀσαφοῦς προέλευσης λέξεις ἐπιδέχονται, πολλαπλὲς ἑρμηνεῖες. Μὲ τὴν προὐπόθεση λοιπὸν ὅτι ἡ ὡς ἄνω λέ- ξη εἶναι ἑλληνικῆς καταγωγῆς νομίζω, ὅτι πα- ράγεται ἀπὸ τὸ ρῆμα «όάσκω», ποὺ εἶναι ἀπηρ- χαιωμένος τύπος τοῦ «όαίνω» (Ξ- ὑψώνω τὸ πό- δι, δαδίζω, πορεύομαι κινούμενος ἐπὶ τοῦ ἐδά- φους, ἀκολουθῶ κάποια πορεία, ὑπερθαίνω τὰ ὅρια, χινοῦμαι μὲ πλοῖο, π.χ. «ἐπὶ νηὸς ἔδαι- νεν»). Ἑπομένως κατὰ τὰ ἀνωτέρω στὸ ἐθνωνύ- µιο «βάσκος» μπορεῖ νὰ δοθῇ ἕνα σημαντικὸ εὖρος ἑρμηνειῶν, ὅπως: ὁδοιπόρος, ταξιδευτής, μπορεῖ νὰ δῇ κάποιος µέσα στὶς ἐκκλησίες. Καὶ ἡ κάθε ἀναφορὰ στὸ λεγό- µενο «Τρίτο Μάτι» εἶναι στὸν πανάρχαιο «Θεό», στὸν μονόφθαλμο Κύκλω- πα. Επὶ ἑκατομμύρια χρόνια οἱ τυφλοὶ ἄνθρωποι λάτρευαν ὡς θεοὺς τοὺς µο- νόφθαλµους αὐτοὺς Κύκλωπες, ὅσους δηλαδὴ δάπτιξαν τὸ μέτωπό τους ὡς σύμόολο ἐποπτείας, ἐπιτήρησης, ἐξουσίας. Ὅταν γεννήθηκαν οἱ Προμηθεῖς, ὅταν γεννήθηκαν οἱ μεγάλοι ποιητές, οἱ μεγάλοι φιλόσοφοι τῆς Γῆς, ὁ ἄνθρωπος ἄνοιξε τὰ μάτια του καὶ κατάλαδε, ὅτι ὁ ἴδιος ἔχει δικό του ἐγκέφαλο, δικά του «μάτια» καὶ εἶναι ἄνθρωπος, ὄχι πίθηκος, ὄχι πρόδατο. "Ετσι ἔφτειαξε τοὺς θεούς του μὲ δύο πιά μάτια καὶ γενικὰ ἔτσι γεννήθηκε αὐτὸ ποὺ λέμε Ελληνικὸς Πολιτισμός, ἔτσι γεννήθη- κε ὃ ἀνεξάρτητος πνευματικὸς ἄνθρωπος στὴ γῆ. 'Ο᾽᾿ Οδυσσέας εἶναι ὃ αἰώ- γιος ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος ψάχνει γιὰ τὸ σύμδολο τῆς γνώσης, ποὺ εἶναι ἡ Πη- νελόπη, ἡ κάθε γυναίκα - σύζυγος. “Ο ᾿Οδυσσέας τουπάει τὸ μάτι τοῦ Κύ- χλωπα, δὲν λατρεύει δηλαδὴ τὸν Κύκλωπα, καὶ τρέχει ἀνεξάρτητος νὰ δρῇ τὴ ζωή. Γιὰ νὰ μὴν ἐπεκταθῶ σ᾽ ὁλόκληρη τὴν ἱστορία, ποὺ δὲν εἶναι δυνα- τόν, περιορίζοµαι νὰ σημειώσω ὅτι, ὅταν κάποτε ἡ “Ελλάδα ὑποδουλώθη-