14496 ΔΑΥΛΟΣΙΖΊ, Νοέμόριος 2000 νομάς, μετανάστης, θαλασσοπόρος (μετοχὴ ἔνεστῶτος δάσκων). Γιὰ νὰ ἐντοπιστῇ ἡ σημασία ἀποκλειστικὰ στὴν ἕννοια «δοσκός», θὰ ἔπρεπε εἴτε νὰ πρόχεῖται γιὰ σύμφυρμὸ τῶν μετοχῶν «ὅάσχων» καὶ «δόσκων», εἴτε νὰ ὑπῆρχε διευκρινιστικἡ σύνθεση, ὅπως: αἰ- πόλος (γιδοθοσκὸς) « αἰγο - πόλος « αἴξ (Ξγίδα) κ πολέω ( - τριγυρίζω, περι- πλανιέμαι, ὀργώνω), δου-κόλος (- ἀγελαδάρης) «θοῦς (- δόδι) κ κολέω, ἀπηοχ. οῆμα (- περιφέρομαι, μεριμνῶ). μηλοδοτὴρ ἢ μηλοδότης {προθατοθοσκὀς) « μῆλον (- πρόδατο) « δόσκω. Μὲ ἰδιαίτερη ἐκτίμηση Νικόλαος Γουλούλης Λάρισα «Ἡ γραφὴ καὶ οἱ ἐπιστῆμες ἐφεύρεση τῆς ̓Ανατολῆς»: Ἧ πρώτη γεύση ἱστορικοῦ ψεύδους τῶν μαθητῶν Λυκείου ̓Αγαπητὲ «Δαυλέ», Πρῶτα θὰ ἤθελα νὰ ἐκφράσω τὸν δαθὺ θαυμασμό μου γιὰ τὸ ἐξαιρετικὰ σημαντιχὸ ἔργο σας. Πράγματι ἡ προσπάθειά σας νὰ φωτίσετε τὴν ἀλήθεια, ἡ ὁποία σήμερα γιὰ πολλοὺς χαὶ διάφορους λόγους καλύπτεται, εἶναι ἄξια συγχαρητηρίων. Μὲ αὐτὸ τὸ γράμμα θὰ ἤθελα νὰ σᾶς πληροφορήσω γιὰ τὴν πραγματικὴ πλύση ἐγχεφάλου, ποὺ γίνεται στὰ παιδιὰ τοῦ Λυκείου. Ἡ Ἱστοοἷα, τὴν ὁποία διδασκόμαστε στὴν Α ́ τάξη τοῦ Ἑνιαίου Λυκείου, ἀποτελεῖ μία «ἀκραία» παραπληροφόρηση. Τὸ παρακάτω κείμενο εἶναι ἡ εἰσαγωγὴ τοῦ πρώτου κεφαλαίου («Οἱ πολιτισμοὶ τῆς ' ΕΥγὺς ̓Ανατολῆς») τοῦ πρώτου μαθήματος («Οἱ λαοὶ τῆς Μεσοποταμίας») τοῦ δι- θλίου τῆς Ἱστορίας τῆς Α ́’ Λυκείου. «Στὶς ἀντὲς τῆς ̓Ανατολικῆς Μεσογείου καὶ στὸν εὐρύτερο χῶρο τῆς Ἐγγὺς ̓Ανατολῆς ἐμφανίστηκαν καὶ ἐξελίχθηκαν οἱ πρῶτοι μεγάλοι πολιτισμοί. ́ Η περιοχὴ τῶν ποταμῶν Τίγρη. καὶ Εὐφράτη ἀποτέλεσε κοιτίδα λαῶν -- Σουμεοίων, ̓Ακκαδίων, Βαδυλωνίων, Ασσυρίων κ.ἄ. - ποὺ ὠργανώθηκαν στὴν ἀρχὴ σὲ πόλεις καὶ στὴ συνέχεια σὲ μεγάλα γεωργικὰ κράτη. Ἢ τυφλὴ ὑποταγὴ στὸν ἡγεμόνα καὶ ὁ φόδος ποὺ χαρακτήριζετὴ σχέση τους μὲ τοὺς θεοὺς καθώρισαν τὴν ἱστορικὴ πορεία αὐτῶν τῶν λαῶν. Τὰ μεγάλα τους ἐπιτεύγματα, ποὺ ἦταν ἀποτέλεσμα σκληρῆς ἐργασίας, σχοπὸ εἶχαν νὰ προδάλλουν τὸ μεγαλεῖο τῶν δασιλέων καὶ τῶν ποικίλων θεοτήτων. ἩΗ ἀνακάλυψη τῆς γραφῆς καὶ ἡ ἀνά- κε στὴ ρωμαϊκὴ αὐτοκρατορία, δὲν ὑπέστη τὸ μεγαλύτερο ἀπὸ τὰ δεινὰ ποὺ ἔχει ὑποστῆ διὰ μέσου τῶν χιλιετιῶν. Τὸ μεγαλύτερο κακὸ γιὰ τὴν "Ἑλλάδα συνέδη, ὅταν ἐπὶ Μεγάλου Κωνσταντίνου ἐπῆλθε ὁ θάνατος τοῦ “Ἕλληνος ἀνθρώπου μὲ τὴν καινούργια θρησκεία, ἡ ὁποία δὲν ἦταν τίποτε ἄλλο ἀπὸ ἐπανεγκαθίδρυση τῆς ἀρχαίας ἐξουσίας τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ ὑποχείριούτου Υἱοῦ, τῆς πανάρχαιας ἐξουσίας, ποὺ ξαναφυλάκισε τὸν ἄνθρωπο στὴ Σπηλιὰ τοῦ μονόφθαλμου αὐτοῦ «Πατρός», τοῦ Κύκλωπα. Ὃ κάθε υἱὸς - λόγος τοῦ θεοῦ - πατρὸς, ὁ κάθε υἱὸς ποὺ μιλάει ἐξ ὀνόματος τοῦ πατρός του εἶναι ὁ πρωτόγονος ἄνθρωπος, ποὺ στερεῖται ἀτομικῆς - ὑποκειμενικῆς ὀντότητας. Αὐτὴ ἡ διπρόσωπη ἐξουσία, ποὺ γίνεται τριπρόσωπη «Αγία Τριάδα» μὲ τὴν προσθήκη τῆς ἐξουσιαστικῆς πείρας (τοῦ «Αγίου Πνεύματος»), διαιωνίξδεται μέχρι σήμερα διὰ μέσου τοῦ κάθε μεσσία. Ὃ Χριστὸς συνεχίδει τὸ ἔργο τοῦ Μωυσῆ. Ὁ Μωυσῆς πῆρε αὐτὸ τὸ μοντέλλο ἀπὸ τὴν ἀρχαία Αἴγυπτο, ἐκεῖ ποὺ εἶχε ἀνακαλυφθῆ καὶ ὑπῆρχε ἡ θεοκρατία ἐπὶ αἰῶνες. 'Ὁ Μωυσῆς μπορεῖ νὰ «ἐξῆλθε» ἀπὸ τὴν σκλαδιὰ τῆς Αἰγύπτου, πολιτιστικὰ ὅμως συνέχισε τὸ ἴδιο ἔργο, τὸ ἔργο τῆς θεοκρα- ἐν